Pisząc te słowa zastanawiałem się czy nie przesadziłem odnosząc je w dalszej części tekstu do państwa polskiego.
Wiemy wszyscy, że nasze państwo posiadany obecnie majątek w lwiej części odziedziczyło po PRL-u, która weszła w jego posiadanie upaństwawiając i nacjonalizując prywatne mienie Polaków.
W 1989 r. Polska porzuciła socjalizm przywracając gospodarkę rynkową i wolność gospodarczą. W dużej części sprywatyzowano majątek państwowy oddając go spółkom pracowniczym lub sprzedając inwestorom prywatnym. Z majątku tego państwo zawsze czerpało duże pożytki – od czasów PRL-u do dnia dzisiejszego.
Pożytki takie czerpała również klasa robotnicza (pracownicza), bo w czasach PRL-u korzystała za symboliczną opłatą z mieszkań w domach komunalnych (ukradzionych przedwojennym kamienicznikom), a przy prywatyzacji zakładów pracy otrzymała za darmo 15% akcji (udziałów) kapitału po prywatyzacji (o czym tylko mogli marzyć byli właściciele).
Obecnemu państwu jest z tym tak wygodnie, że słyszeć nie chce o zwrocie zrabowanego przez komunistów majątku obywatelom polskim. Ba, nawet nie zdobyło się na częściową rekompensatę krzywd w formie ustawy reprywatyzacyjnej. Wszystkie ekipy kolejno rządzące w Polsce od 1989 r. powtarzają nam, że państwa na to nie stać? Jakoś argument ten nie obowiązywał i nie obowiązuje wobec polskiego Kościoła Katolickiego!?
Atmosferę tej sytuacji znakomicie oddaje podtytuł artykułu prasowego na ten temat zamieszczonego w GW z 1 czerwca 2012 r. :
„STOLICĘ DŁAWIĄ ROSZCZENIA DO NIERUCHOMOŚCI ODEBRANYCH WŁAŚCICIELOM TUŻ PO WOJNIE. ZWROTY I ODSZKODOWANIA RUJNYJĄ MIASTO. PLATFORMA TO CHCE W KOŃCU PRZECIĄĆ ZA POMOCĄ USTAWY REPRYWATYZACYJNEJ.”
Oto moralna spuścizna prawie pięćdziesięcioletniej indoktrynacji socjalistycznej społeczeństwa polskiego, chlubiącego się przecież moralnością i cywilizacją chrześcijańską, które (społeczeństwo) czerpie nieprzerwanie pożytki ze zrabowanej własności, tucząc się owym kradzionym jak gdyby nigdy nic.
Martwi także zachowanie Kościoła Katolickiego, którego hierarchowie tak gromko napominają polityków w sprawach moralności publicznej, do której zaliczają np. protesty w sprawie TV Trwam, a pomijają tak wielkie krzywdy okradzionych obywateli, których pozbawiono bezprawnie rodzinnego majątku, dorobku wielu pokoleń, jakby tych krzywd w ogóle nie było.
A przecież w dopominaniu się zrabowanego mienia kościelnego Kościół okazał się stanowczy i skuteczny.
Czyżby praktyka wobec okradzionych przez PRL obywateli miała zdezaktualizować powiedzenie, że kradzione nie tuczy?
Może zależy to od tego komu ukradziono?



Komentarze
Pokaż komentarze (5)