Po sobotniej Manifie publicystyka lewicowa nie ustaje w ubolewaniu, że Polacy nie są dostatecznie otwarci na uznawanie homoseksualizmu jako normy tożsamej z heteroseksualizmem. Przyłącza się do tego Gazeta Wyborcza poświęcając temu ubolewaniu wyjątkowo dużo miejsca, wybijając tę tematykę na plan pierwszy.
Nadmierna sympatia Gazety dla ruchów gejowskich musi dziwić w kontekście stanowczych deklaracji o jej neutralności światopoglądowej i obyczajowej. Praktyka jednak temu przeczy. Na przykład relacje z niedzielnego, wielotysięcznego Marszu dla Życia i Rodziny stanowią w Gazecie (objętościowo) 1/10 tekstów poświęconych Manifie.
Wymowność tego faktu nie wymaga komentarza.
Szkoda, że tak poczytna gazeta nie potrafi wyważyć proporcji w opiniotwórczych publikacjach na te tematy. Stronnicze postawy Gazety Wyborczej w kwestiach obyczajowych i wychowawczych epatują postawami promującymi model życia wolnego od obowiązujących reguł dyscypliny społecznej i wychowawczej.
Na przykład w problematyce dyscypliny szkolnej na pierwszy plan wybija się – w atmosferze najwyższego potępienia – przypadki naruszania nietykalności cielesnej uczniów przez nauczycieli z zupełnym pominięciem powodów takiego zachowania. A powód ten wynika najczęściej z coraz powszechniejszego terroryzmu uczniowskiego wobec nauczycieli, co staje się prawdziwą zmorą polskiego szkolnictwa.
Efekty takiego publicystycznego zagubienia nie dostarczają czytelnikom obiektywnej informacji o otaczającej nas rzeczywistości, przydatnej do samodzielnego kształtowania opinii i poglądów obywateli. A to przecież powinno być ambicją opiniotwórczego dziennika.
Należy żałować, że większość opiniotwórczych mediów społecznego przekazu, zamiast ograniczać, to jeszcze pogłębia powszechne zagubienie Polaków w kształtowaniu naszych samodzielnych postaw obywatelskich.
Widać, że przyjdzie nam jeszcze długo czekać na zaangażowane tym problemem polskie elity intelektualne.



Komentarze
Pokaż komentarze