Wszystkie środowiska z przywilejami opiekuńczymi państwa nienawidzą prof. Leszka Balcerowicza.
Przodował w tym śp. Andrzej Lepper, który większość sejmowych wystąpień kończył zawołaniem: „Balcerowicz musi odejść!”
Do grona przeciwników profesora dołączył ostatnio literat Paweł Hueele, który – jak na literata przystało – potokiem słów ubolewających nad nędzą płacową nauczycieli, próbuje obalić wniosek Balcerowicza dot. podniesienia sprawności polskiej oświaty przez ograniczenie przywilejów (Karta Nauczyciela) na rzecz wzrostu efektywności kształcenia i gospodarności szkół.
Prof. Balcerowicz naraził się nauczycielom nazwaniem ich grupę (w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”) roszczeniową oraz powiedzeniem:
„To jaskrawy przykład [karta nauczyciela] przywileju jednej grupy zawodowej, który nie daje żadnych korzyści tym, dla których system edukacji został stworzony, czyli uczniom i rodzicom.”
Profesor poddał także krytyce usytuowanie płacowe nauczycieli, którym wysokość wynagrodzenia ustanawia państw, a płatnikiem są gminy. czyli państwo łamie samorządność budżetową gmin.
Te organizacyjne dziwolągi prof. Balcerowicz proponuje zlikwidować przez prywatyzację (wg woli samorządów) szkół, które wzorem sektora prywatnego będą efektywniejsze w działaniu.
To rozgniewało p. Pawła Hueele, który wyraził swoje na ten temat zdanie w GW z dn. 16-17 czerwca artykułem pt. „Drogi Panie Balcerowicz, uwziął się Pan na słabszych”.
Autor oburza się nazwaniem nauczycieli grupą roszczeniową, używając paradoksalnie argumentów roszczeniowość ową potwierdzających.
W całym artykule nie ma ani jednego rzeczowego argumentu obalającego pragmatyczne zarzuty Balcerowicza. Pełno zaś ubolewania nad nauczycielską biedą. Barwnie opisuje także swoje biedowanie w okresie własnego nauczycielstwa, tak jakby ten zawód był wyjątkiem w biedzie ogólnej. Nie pisze o wegetacji w socjalizmie innych grup zawodowych, bo jest za młody (rocznik 1957) ograniczając swoje rozczulenie tylko do własnych doświadczeń.
Czytelników mojego pokolenia muszą rozbawić historyczne dywagacje pisarza o płacach, np. :
· „mój pradziadek Tadeusz Fiedler był profesorem Politechniki Lwowskiej […] jego pobory – jeszcze w czasach c. k. Austrii w zupełności na w miarę średnie, zamożne życie”.
· nauczyciel w II R.P.” – czy to w szkole podstawowej, czy w średniej (nie mówiąc o wyższej) zarabiał tyle, że mógł ze swojej pensji utrzymać czteroosobową rodzinę”.
Dlaczego to rozbawia? Ano dlatego, że jest to gadanina o wysokiej randze funkcjonariuszy państwa w II R.P. (np. kolejarzy), które definitywnie odeszło do historii po nastaniu „ustroju sprawiedliwości społecznej”, który zrównał wszystkie stany serwując po równo socjalistyczną szarzyzną.
Mentalność taka trwa do dzisiaj. Bo gdyby teraz dać wysokie pensje nauczycielom, kolejarzom, policjantom, pielęgniarkom, itd., (wszyscy zasługują), to średnia płaca krajowa była by wyższa i natychmiast spowodowała roszczenie innych grup zawodowych o wyrównie ich płac do owej średniej.
A ten dylemat może rozwiązać tylko prywatyzacja uwalniająca menedżment instytucji prywatnych od socjalnego obłędu dorównywania do średniej płacy krajowej.
Pan Helle raczej nieświadomie stał się wyrazicielem tej właśnie mentalności, która – jak się okazuje – jest inspiracją dla naszej dość powszechnej roszczeniowości, która jest faktem, ale widać wstydliwym, bo wszyscy się jej wypierają.
Dziwi jedynie postawa pisarza, który jako intelektualista (jakby nie było) nie umie tego dostrzec i brnie w tej naszej, wspólnej mentalności sygnując ją nawet takim obraźliwym zwrotem:
„ILE DOSTAJE NAUCZYCIELKA? A ILE BYLE IDIOTA POSEŁ?”
Czyżby w gronie nauczycielskim nie było idiotów?
Nie wygląda to na stanowiska intelektualisty! Niestety!



Komentarze
Pokaż komentarze (18)