Imprezy piłkarskie na Euro 2012 powodują także dyskusje (poza sportem) natury finansowej. Obecnie nie ukrywa się już, że menadżerowie piłki nożnej przeliczają emocje wywołane piłkarskimi rozgrywkami na miliony euro, a dokładniej – na miliardy.
Bez dawnej kokieterii obecnie już oficjalnie mówi się o sporcie jako przemyśle, może dlatego, że choć to określenie sprzeczne z definicją przemysłu, znacząco jednak wpływa (podobnie jak prawdziwy przemysł) na rozwój przestrzenny (miast, przyśpieszenie procesów urbanizacyjnych, przekształcenie środowiska, itp.), co na przykładzie Euro ma właśnie miejsce w Polsce.
Śmiało rzec można. że jesteśmy świadkami rozwoju nowej gałęzi gospodarczej opartej na dochodach za sprzedawanie emocji będących przedmiotem masowego zainteresowania ludzi w różnych dziedzinach kulturowych jak sport, show biznesy, turystykę, a często także religię, czyli – w uproszczeniu – powstawanie przemysłu kulturowego. Im większa masowość imprez tym większe wpływy, dlatego głównie masowość ta jest podstawowym bodźcem rozwojowym „przemysłu kulturowego”.
Nie bez kozery mówi się – w kontekście poniesionych kosztów budowy stadionów – o konieczności ich wykorzystania także na masowe imprezy pop kultury.
Taki rozwój budzi jednak poważne zatroskanie o stabilność gospodarczą opartą na tak „ulotnych” podstawach. Ulotnych dlatego, że rozrywki kulturowe nie należą do pierwszych potrzeb człowieka i w razie pogorszenia stopy życiowej w pierwszej kolejności z nich właśnie się rezygnuje. A masowa rezygnacja z tego rodzaju rozrywkowych emocji to bankructwo ich dostarczycieli. Zjawisko takie przeżywa obecnie Grecja, boleśnie odczuwająca spadek zainteresowania turystyką.
„Przemysł Kulturowy” ma rację bytu tylko w społeczeństwach bogatych, bo tylko takie społeczeństwa stać na ich kupowanie. Patrząc na stadiony – gospodarzy Euro – pełne kibiców, kolorowo przyozdobionych strojami narodowymi (kosztownymi), z biletami wstępu w kieszeni (bardzo drogimi), nocującymi w hotelach (horrendalnie drogich), biesiadującymi w bubach i restauracjach (drogich), to widać jaki to trzeba mieć zasobny status finansowy, aby sobie na to wszystko pozwolić. Bogactwo społeczne przebija na każdym kroku, co cieszy i napawa optymizmem ten widoczny wzrost naszej stopy życiowej.
Cieszy także bogactwo instytucji „przemysłu kulturowego” jak federacji sportowych (np. PZPN z budżetem 100 mln. zł.), klubów przeznaczających miliony euro na transfery sportowców, no i samych sportowców (o bogactwie Wojciecha Szczęsnego świadczy wyznanie jego matki /Wysokie Obcasy z 6 czerwca/) : „W zeszłym roku syn spełnił moje marzenie, kupił mi dom pod Warszawą, blisko lasu, daleko od zgiełku. A na Dzień Mamy dostałam dwuosobowy kabriolet.”
Widać także bogactwo gwiazd show biznesu, celebrytów masowych rozrywek, kabareciarzy, itd., a także zrzeszeń nazywających się religijnymi, jak kombinat medialny o. Tadeusza Rydzyka i (na mniejszą skalę) „Zakon” ks. Piotra Natanka.
Całe to kipiące bogactwo jest gospodarczo rozwojowe, bo wydawane przez zarabiających na „przemyśle kulturowym” pieniądze tworzą koniunkturę gospodarcza dla producentów tych wszystkich dóbr na użytek kibiców, uczestników masowych koncertów, uczestników pielgrzymkowych zbiorów zwolenników o. Tadeusza Rydzyka i ks. Piotra Natanka. To na pewno jest gospodarczo korzystne, ale tylko do czasu trwania dobrej, ogólnokrajowej koniunktury, która gwarantuje ludziom dochody na wydatki przyjemnościowe. W razie załamanie tej koniunktury, „przemysł kulturowy” upada, a razem z nim (patrz Grecja) jego gospodarcze otoczenie.
Potrzebna jest więc strategiczna rozwaga inwestycyjna nastawiona na harmonijny rozwój gospodarczy, bez ryzyka nadmiernego rozrostu „przemysłu kulturowego”, który nie jest zdolny trwać bez gwarancji wysokiej stopy życiowej ludności.
A czy jest możliwa taka gwarancja? Jak dowodzą problemy gospodarcze bogatego Zachodu, nie jest.
Wchodząc na stadion warto o tym pamiętać!



Komentarze
Pokaż komentarze