Niezrażeni utopią socjalizmu lewicowi intelektualiści z rozbrajającą naiwnością tym razem postulują o ustawowe gwarancje do powszechnego szczęścia. Socjalizm pokazał jakie nieszczęścia kryją się za utopią poglądów, co jednak nie odstrasza do utopijnych powtórek. Jedną z nich jest ofensywa ruchu gejowskiego w staraniach o spec prawo do gwarantowania im szczęścia intymnego.
Ruch ten intensywnie wspiera Gazeta Wyborcza ściśle współdziałając z lewicowym środowiskiem „Krytyki Politycznej”.
Dzisiejsza Gazeta (18 czerwca) w dziale Kraj poświęca temu zagadnieniu całą stronę. Dwa obszerne artykuły „Geje – tak, ale bez dzieci” – autorstwa Renaty Grochal i „Związki partnerskie tom prawo do szczęścia. Ale groźne, bo atrakcyjne” – autorstwa wstydliwie ukrytego pad inicjałami ES.
Nie można odmówić GW prawa do poglądów – nawet kontrowersyjnych – ale martwi metoda indoktrynacji (systematyczne i zorganizowane wpajanie określonych idei) stosowana przez Gazetę wobec czytelników.
Pani Renata Grochal pogląd wspierający ruch gejowski ilustruje sondażem z badania opinii społecznej przez MB SMG/KRC z 16 listopada 2011 r. z następującymi wynikami:
Na pytanie „Czy osoby żyjące w związku homoseksualnym powinny mieć prawo”:
1. do informacji zdrowiu partnera?
1. do wspólnego rozliczania podatku?
2. do dziedziczenia?
Odpowiedzi były następujące:
ad.1 68% na tak, 22% na nie,
ad.2 55% na tak, 30 % na nie,
ad.3 55% na tak, 30 % na nie.
Taki sondaż bez informacji, że takie prawa obecnie mogą sobie nadać sami zainteresowani na podstawie przepisów Kodeksu Cywilnego jest manipulacją sugerującą, że pary gejowskie takim możliwości nie mają. Czyli wpajanie nieprawdy.
Z kolei artykuł „Związki partnerskie to prawo do szczęścia. Ale groźne, bo atrakcyjne”, jest z gruntu mylący następującą konkluzją:
„Narzucanie mniejszości przez większość jednego modelu dążenia do szczęścia jest sprzeczne z duchem konstytucji RP”.
Wprowadzanie w tym wypadku czytelnika w błąd polega na sugerowaniu, że brak formy prawnej legalizującej związki homoseksualne (partnerskie) naruszają ducha konstytucji.
Użycie sformułowania „ducha konstytucji” jest subtelnym kłamstwem wobec powszechnego czytelnika, nie rozróżniającego przecież „ducha prawa” od „litery prawa”, mającego na celu wmówić mu, że państwo polskie nie jest praworządne. Gdy tymczasem właśnie konstytucja RP definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny. Czyli kolejne wpajanie nieprawdy.
Chwytliwe hasło o prawie do szczęścia, to utopijna demagogia sugerująca, że państwo powinno obywatelom zagwarantować szczęście według ich indywidualnych upodobań.
Nie miejsce tu na analizowanie różnych pomysłów na indywidualne szczęście, ale podam jeden przykład na absurdalność pomysłu o prawie do szczęścia. A jest to marzenie wielu o wybudowaniu sobie domu w środku lasu, co bardzo by ich uszczęśliwiło.
Czy zatem tylko upodobania seksualne powinny mieć prawne gwarancje do formalnego legalizowania takiego szczęścia?
Myślę, że nie wolno mieszać ideologii ze szczęściem!



Komentarze
Pokaż komentarze (3)