Irytujące jest powszechne bez mała biadolenie medialne o nędzy polskiego sportu, bo nasi sportowcy przywieźli z Londynu tylko 10 medali.
Te jęki wynikają z jakiegoś kompleksu niezadowolenia, który nierozerwalnie zlewa się z malkontenctwem Polaków.
Dla zobrazowania bezzasadności tej polskiej manii niezadowolenia wyliczyłem jaka część medali olimpijskich przypada na statystycznego przedstawiciela narodu reprezentowanego na olimpiadzie.
Wyszło, że:
Na jednego statystycznego Chińczyka (1 360 mln. ludności) przypada 0,06 olimpijskiego medalu.
Na Amerykanina (310 mln. ludności) przypada 0,34 olimpijskiego medalu,
Na Polaka (28 mln. ludności) 0,26 olimpijskiego medalu.
Czy to jest katastrofa? Nie jest, a narzekanie po prostu stało się w Polsce modne. Trzeba też dodać, że głupie!
W tych jękliwych publikacjach uciekł gdzieś rozsądek ich autorów, fantazjujących, że winą jest:
· nędzna infrastruktura sportowa,
· niski poziom nauczania WF w szkołach,
· brak zachęt młodzieży do uprawiania sportu,
· brak pieniędzy (oczywiście).
Śmieszność tych płaczliwych zarzutów polega na tym, że wymieniane braki, to bolączka całej naszej, polskiej rzeczywistości.
· infrastruktura sportowa i tak jest lepsza od infrastruktury drogowej, gospodarki wodnej, itp.,
· niski poziom nauczania WF, to przecież element niskiego poziomu nauczania w Polsce w ogóle,
· brak zachęt dla młodzieży dotyczy całokształtu wychowania młodzieży zepchniętej z boisk przed komputery,
· brak pieniędzy, to przecież bolączka ogólnopolska, która paradoksalnie nie dotyczy zawodowych sportowców, działaczy klubowych i menadżerów zarabiających krocie na obiektach utrzymywanych za publiczne pieniądze.
Skąd więc to oczekiwanie bicia rekordów przez sportowców choć cała Polska tkwi zaledwie w średniej klasie cywilizacyjnej Zachodu, od polityków po robotników rolnych. Kiepsko nam – jako społeczeństwu – idzie dorównywanie standardom życia Zachodu, a od sportowców oczekujemy wysokich lotów, o parę stopni wyższych od średnich lotów całego społeczeństwa?
Dotyczy to także biadolących polskich publicystów, pośród których jakoś nie widzę laureatów Pulitzera?
Do działa państwo publicyści, ruszajcie po złote runo publicystyki, przecież doradzacie sportowcom, więc chyba powinniście dać im przykład „jak zwyciężać mamy”!
Zamiast więc biadolić, zacznijmy ustanawiać własne rekordy w pracy, edukacji, kulturze. Jak zaczniemy odnosić sukcesy jako społeczeństwo, to sukcesy sportowe przyjdą same.
Do roboty!



Komentarze
Pokaż komentarze (7)