Oto krótka historia rodziny, w której matka jest wyznawczynią feminizmu, rozumianego jako zrównanie zadań wychowawczo-rodzinnych matki i ojca:
Matka czwórki dzieci w wieku od dwóch do 11 lat, lekarka zapracowana na kilku etatach z prywatną praktyką wykonywaną popołudniami. Dobrze zarabiająca. Ojciec jako przedstawiciel firmy handlowej na częstych rozjazdach, wraca do domu wieczorami. Dzieci pod zmienną opieką krewnych i płatnej opiekunki. Posiłki dostają na hasło, że są głodne. O regularności rodzinnych posiłków nie ma mowy. Za swoje naturalne prawo matka uznaje weekendowe wyjazdy w imię zasłużonego odpoczynku. Dzieci zostają sporadycznie z ojcem, a najczęściej wywiezione do dziadków. Na tym tle występują częste napięcia między małżonkami, kłótnie. Mąż żąda od żony rezygnacji z części zatrudnienia na rzecz zwiększenia opieki nad dziećmi. Żona tego samego żąda od męża. Konflikt trwa, rozwód wisi w powietrzu. Dzieci znerwicowane, zagubione, ich życie i przyszłość smutne.
To wszystko dzieje się obok nas, jako żywy dowód radykalnego, egoistycznego feminizmu, który szafując hasłami równości umiejscawia ją (równość) tylko w stosunkach matka-ojciec. Dzieci to element uboczny, uznawany jako konieczność opiekuńcza (zło konieczne), którą trzeba zapewnić jakoś tak praktycznie, aby nie kolidowały z „samorealizacją się” rodziców.
Równouprawnienie kobiet i mężczyzn w życiu publicznym, to sukces ruchu feministycznego, ale próby zrównania rodzinnych zadań wychowawczych obu płci, to – moim zdaniem – nieporozumienie. Taka równość nie może się ziścić z prostego powodu odmiennie przyrodzonych płciom uwarunkowań biologicznych, powodujących nie zastępowalność więzi macierzyńskiej dziecka i matki, którą feministki próbują zastąpić ojcem.
Tę prawidłowość znakomicie oddaje wierszowana przypowiastka o dziewczynce, która ucieszona powrotem matki – po kilku dniach nieobecności – nagle zaczyna płakać pokazując skaleczony paluszek. Kiedy matka pyta: czemu płaczesz dzisiaj skoro skaleczyłaś się wczoraj? Dziecko mówi:
Jakże wczoraj płakać miałam, kiedy mama nie słyszała?
Nie jest moim zamierzeniem uzasadniać mechanizmy szkodliwości feministycznego egoizmu , bo w kontekście wskazanych argumentów biologicznych są one jasne. Chcę tylko zwrócić uwagę na okaleczoną rodzinę, w której żona i matka jest radykalną feministką, przyjmującą rolę cierpiętnicy domowej, uznającej obowiązki matki i stróża ogniska domowego jako przeszkodę jej marzenia o samorealizacji się zawodowej bądź twórczej. Taka matka i żona skazuje męża i dzieci do obywania się bez jej obecności w domu, w którym – w takiej sytuacji – z cech rodziny pozostało tylko określenie „najmniejsza komórka społeczna”.
Czyż pozbawianie czułości i ciepła macierzyńskiego dzieci w imię „samorealizacji się” matki nie jest egoizmem? Moim Zdaniem jest i to „wołającym o pomstę do nieba”!



Komentarze
Pokaż komentarze (9)