folt37 folt37
686
BLOG

EGOIZM FEMINIZMU.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 9

Oto krótka historia rodziny, w której matka jest wyznawczynią feminizmu, rozumianego jako zrównanie zadań wychowawczo-rodzinnych matki i ojca:

Matka czwórki dzieci w wieku od dwóch do 11 lat, lekarka zapracowana na kilku etatach z prywatną praktyką wykonywaną popołudniami. Dobrze zarabiająca. Ojciec jako przedstawiciel firmy handlowej na częstych rozjazdach, wraca do domu wieczorami. Dzieci pod zmienną opieką krewnych i płatnej opiekunki. Posiłki dostają na hasło, że są głodne. O regularności rodzinnych posiłków nie ma mowy. Za swoje naturalne prawo matka uznaje weekendowe wyjazdy w imię zasłużonego odpoczynku. Dzieci zostają sporadycznie z ojcem, a najczęściej wywiezione do dziadków. Na tym tle występują częste napięcia między małżonkami, kłótnie. Mąż żąda od żony rezygnacji z części zatrudnienia na rzecz zwiększenia opieki nad dziećmi. Żona tego samego żąda od męża. Konflikt trwa, rozwód wisi w powietrzu. Dzieci znerwicowane, zagubione, ich życie i przyszłość smutne.

To wszystko dzieje się obok nas, jako żywy dowód radykalnego, egoistycznego feminizmu, który szafując hasłami równości umiejscawia ją (równość) tylko w stosunkach matka-ojciec. Dzieci to element uboczny, uznawany jako konieczność opiekuńcza (zło konieczne), którą trzeba zapewnić jakoś tak praktycznie, aby nie kolidowały z „samorealizacją się”   rodziców.

Równouprawnienie kobiet i mężczyzn w życiu publicznym, to sukces ruchu feministycznego, ale  próby  zrównania rodzinnych zadań wychowawczych  obu płci, to – moim zdaniem – nieporozumienie. Taka równość nie może się ziścić z prostego powodu  odmiennie przyrodzonych płciom uwarunkowań biologicznych, powodujących nie zastępowalność więzi macierzyńskiej dziecka i matki, którą feministki próbują zastąpić ojcem.

Tę prawidłowość znakomicie oddaje wierszowana przypowiastka o dziewczynce, która ucieszona powrotem matki – po kilku dniach nieobecności – nagle zaczyna płakać pokazując skaleczony paluszek. Kiedy matka pyta: czemu płaczesz dzisiaj skoro skaleczyłaś się wczoraj?  Dziecko mówi:

Jakże wczoraj płakać miałam, kiedy mama nie słyszała?

Nie jest moim zamierzeniem uzasadniać mechanizmy szkodliwości feministycznego egoizmu , bo w kontekście wskazanych argumentów biologicznych są one jasne. Chcę tylko zwrócić uwagę na okaleczoną rodzinę, w której żona i matka jest radykalną feministką, przyjmującą rolę cierpiętnicy domowej, uznającej obowiązki matki i stróża ogniska domowego jako przeszkodę jej marzenia o samorealizacji  się zawodowej bądź twórczej.  Taka matka i żona skazuje męża i dzieci do obywania się bez jej obecności w domu, w którym – w takiej sytuacji – z cech rodziny pozostało tylko określenie „najmniejsza komórka społeczna”.

Czyż pozbawianie czułości i ciepła macierzyńskiego dzieci w imię „samorealizacji się” matki nie jest egoizmem?  Moim Zdaniem jest i to „wołającym o pomstę do nieba”!

 

 

 

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (9)

Inne tematy w dziale Polityka