folt37 folt37
358
BLOG

NSZZ „SOLIDARNOŚĆ” JEST a solidarności NIE MA.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 3

 Rocznica podpisania Porozumień Sierpniowych wywołuje corocznie dyskusję o zaniku ideałów Sierpnia.

Moją refleksję chcę zacząć od etyki idei solidarności, których autorem był ks. prof. Józef Tischner, a co przypomina ks. Adam Boniecki w GW z 1 września.

Mottem tischnerowskiej definicji etyki solidarności jest nauka św. Pawła zawarta w myśli „jedni drugiego ciężary noście, a tak wypełnicie prawo Boże.”

Twierdzę, że nigdy nie wcielono w życie tego motta, bo w praktyce zdecydowanie odrzucono tę zasadę. Wszak społeczne egoizmy  grupowe dalekie są od nauk św. Pawła i ks. Józefa Tischnera, który ukuł jeszcze zasadę skutecznego dialogu – co przypomina ks. Boniecki – takim rozumowaniem stron:

„z pewnością masz trochę racji”,

„z pewnością ja nie całkiem mam rację” 

Ta reguła raz tylko znalazła zastosowanie właśnie przy podpisywaniu Porozumień Sierpniowych, których strony („Solidarność” z jednej i rząd PRL z drugiej)  wzniosły się ponad niechęci i wzajemnie uznały, że jedna strona ma trochę racji a druga z pewnością nie całkiem rację ma.

Bez tego kompromisu porozumienia by nie było. To był ten jedyny raz, który zaowocował sukcesem mądrości, wielkiej mądrości, której finiszem był rok 1989, rok bezkrwawego odzyskania suwerenności Polski. 

Paradoksalnie sukces ten obudził społeczne egoizmy grupowe, które nadzwyczaj szybko porzuciły idee „jedni drugiego ciężary noście  ...”,  i zaczęły ostrą rywalizację o spodziewane po zmianie ustroju bonusy ekonomiczne. A tych w zrujnowanym komunizmem kraju nie było, więc irracjonalnie zaczęto szukać winnych tego stanu rzeczy, zupełnie nie przyjmując do wiadomości, że jedynym winnym jest upadły socjalizm. To trwa do dzisiaj.

Robotniczy trzon „Solidarności” zaczął dezawuować zasługi intelektualnych przywódców „S” (doradców), za ich autorstwo przekształcenia socjalistycznej gospodarki planowej w wolnorynkową, ratujące kraj przed totalnym bankructwem. To wymagało dyscyplinowania życia społecznego, głównie rozregulowanych zasad dyscypliny pracy (zatrudnienie socjalne) i przywrócenia wolnorynkowych reguł przydatności zawodowej, co było gorzkim rozczarowaniem braku spodziewanej sielanki pracowniczej.

Tego ciężaru klasa robotnicza nie zaakceptowała, co w lot wyczuli populistyczni karierowicze związkowi i na fali owego niezadowolenia łatwo przejęli kierownictwo w Związku.

Tak oto „Solidarność” przekształciła się z Ruchu Społecznego w Ruch Robotniczy, nawiązujący do XIX wiecznych sloganów socjalistycznych odcinających się od  całości stosunków gospodarczych w państwie w imię wyniesienia stosunku pracy na pierwsze miejsce życia społecznego. Potwierdzają to obecne hasła związkowe przeciwstawiające się idei „jedni drugiego ciężary noście  …”,  jak: „kryzys to nie nasza sprawa”,  „nie chcemy pracować do śmierci”, „znajdziemy bogatych za ich murami”, itd., itp.  Ta strategia związkowa jest klasyczną ideą proletariackiego socjalizmu sytuującego klasę robotniczą ponad naród i podporządkowującą wszystko tej idei.

To smutna refleksja potwierdzająca skłonności ludzi do powrotu na drogę, która w przeszłości zawiodła i doprowadziła świat na krawędź powszechnej katastrofy, której tak zwycięsko przeciwstawił się Polski Społeczny Ruch Solidarności, wzorzec dla świata wyzwalającego się z okopów totalitaryzmu. 

Wierzę, że nie dopuścimy aby świat zmienił o nas zdania.

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (3)

Inne tematy w dziale Polityka