W ostatnią niedzielę w kościołach katolickich w Polsce odczytano dokument o pojednaniu narodów Polski i Rosji podpisany przez Patriarchę Kościoła Prawosławnego w Rosji Cyryla I i Przewodniczącego Katolickiego Episkopatu Polski abp Józefa Michalika.
Przesłanie odebrano w świecie jako ważne wydarzenie na drodze usuwania przeszkód w pojednaniu narodów Polski i Rosji okaleczonych doznanymi krzywdami przez reżymy totalitarne.
Tych argumentów nie akceptuje ks. Tadeusz Isakowicz - Zaleski, który odmówił odczytania w kościele wspólnego przesłania katolicko – prawosławnego (polsko – rosyjskiego) tłumacząc to tym, że Patriarcha Moskwy to "agent KGB" i "osoba skompromitowana". Ten demonstracyjny gest nielojalności katolickiego kapłana wobec zwierzchności Polskiego Kościoła Katolickiego jest kolejnym (za ks. Natankiem i o. Rydzykiem) smutnym przykładem demoralizującego nieposłuszeństwa spowodowanego grzeszną pychą niegodną katolika, a tym bardziej katolickiego kapłana.
Ta wiedza powinna zaalarmować katolików, że noszenie szat kapłańskich może być przykrywką dla niektórych księży w ich działalności na rzecz ruchów politycznych, z którymi sympatyzują, ruchów często sprzecznych z misją kapłaństwa. Takich kapłanów należy objąć społecznym ostracyzmem komunikującym sprzeciw wiernych wobec niegodnych zachowań swoich pasterzy.
Zachowanie ks. Tadeusza Isakowicza – Zaleskiego zbiega się z dyskusją o celowości istnienia IPN, którego działalność bardziej przypomina postawę ks. Isakowicza – Zaleskiego, zaciętego lustratora, niż Instytutu – obiektywnego badacza historii współczesnej.
Niepozorny dorobek naukowy Instytutu, kompromitującego się wydawaniem książek o charakterze bardziej politycznym niż naukowym. Na przykład publikacje panów Cenckiewicza i Gontarczyka (SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii), darzących niezrozumiale, większym zaufaniem notatki funkcjonariuszy SB niż np. orzeczenie sądów lustrujących osoby publiczne.
Warto by odsłonić przyczyny owego bardziej lustracyjnego charakteru Instytutu niż naukową dociekliwość w sferze agenturalnego fenomenu, powszechnego inwigilowania społeczeństwa przez policję polityczną PRL.
Jeżeli Instytut nie zastąpi swoich pasji lustracyjnych pasjami naukowymi, to wniosek o jego rozwiązanie jest jak najbardziej zasadny.
Podobnie, jeżeli ks. Isakowicz – Zaleski nie okiełzna swoich pasji lustracyjnych na rzecz chrześcijańskiej misji kapłaństwa, przykładnym miłosierdziem bliźnich i nieangażowaniem się w sprawy polityczne, powinien zastanowić się, które miejsce jest dla niego ważniejsze: kapłaństwo czy polityka.



Komentarze
Pokaż komentarze (14)