Protestujący przeciw kryzysowemu zaciskaniu pasa Europejczycy pokazują często transparenty z hasłem „Kryzys to nie nasza sprawa”. Bezsens tego hasła wynika z demoralizującej funkcji państwa socjalnego, które przez całe dziesięciolecia subwencjonowało dobrobyt społeczny utrzymując sztucznie wysoki poziom stopy życiowej.
Taki ład społeczny to skuteczna demoralizacja społeczeństwa utrzymywanego w iluzorycznym przekonaniu o wszechmocy państwa, którego zasoby finansowe są niewyczerpalne. Ten polityczny populizm był propagandowym kłamstwem usypiającym naturalną zapobiegliwość finansową gospodarstw domowych.
Ludziom utrzymywanym w tym fałszywym przeświadczeniu nawet przez myśl nie przeszło, że mogą stracić pracę i tym samym utracić zdolność spłaty zaciąganych przez siebie (bez opamiętania) kredytów na ciągłe podwyższanie standardów życia.
Utwierdzeni w tym przekonaniu ignorowali odwieczne nauki o latach tłustych i chudych, o klęskach nieurodzaju i niezmiennej od tysiącleci regule dotyczącej gospodarności, że nie można żyć ponad stan – czyli więcej konsumować niż wytwarzać. Przypowieść, że z próżnego nawet Salomon nie naleje też odrzucono jako przestarzałą.
Ślepy, bezpodstawny pęd do dobrobytu pozbawiony fundamentu we własnych dochodach, tak został spopularyzowany, że nawet banki mu uległy podtrzymując ów mit tanimi kredytami hipotecznymi udzielanymi na masową skalę. W latach tłustych pieniądz kredytowy napędzał koniunkturę wysokim wzrostem gospodarczym.
Zlekceważono prawidłowość reguły sinusoidalnej zmienności rozwoju gospodarczego mówiącej, że wykres krzywej tego rozwoju osiągnie kiedyś maksymalny górny pułap i zacznie spadać, co zaczęło się już w 2008 roku i trwa nadal. Dłużnicy banków utracili zdolność spłacania kredytów, co było początkiem kryzysu finansowego i upadłości niektórych, dużych banków. Ograniczone z tego powodu kredyty wyhamowały tempo gospodarcze i ubytek miejsc pracy (bezrobocie) powodujący spadek popytu konsumpcyjnego pogarszając jeszcze bardziej tę kryzysowa sytuację.
Tak zamknęło się koło lekkomyślnego gospodarowania wszystkich, od gospodarstw domowych po korporacje wielkoprzemysłowe i finansowe.
Czyli zaistniały kryzys to „zasługa” wszystkich bez wyjątku ludzi, bo wszyscy ulegli amokowi dobrobytu żyrowanego przez lekkomyślne państwo socjalne, lekkomyślne, lekkomyślnością swoich obywateli.
Szanowni obywatele Europy, proszę więc nie migać się od odpowiedzialności tylko wszyscy pospołu zaciskajcie pasa i bądźcie mądrzy po polsku, czyli po szkodzie.
To nie jest kryzys tylko wasz, lub tylko nasz, to jest kryzys wszystkich i wszyscy myszą go zwalczyć.
Innej drogi wyjścia z tego kryzysu, wywołanego na własne żądanie po prostu nie ma!



Komentarze
Pokaż komentarze (1)