PIS tak się zapędził w napaściach na PO, że zatracił logikę argumentacji na rzecz krytyki dla samej krytyki. Oto najnowsze zdarzenia:
1. Wyrok w sprawie mafii pruszkowskiej.
Histeryczne wypowiedzi Adama Hofmana, rzecznika PIS i Mariusza Błaszczaka szefa klubu parlamentarnego tej partii odsądzały od czci i wiary sąd, uniewinniający dwóch bandytów gangu pruszkowskiego, jako dowód niekompetencji i bezradności państwa polskiego pod nieudolnym kierownictwem (a jakże) Donalda Tuska i PO jako takiej.
Tymczasem zarzut taki, to przysłowiowy strzał we własną stopę mówiących liderów PIS, bo to akurat zachowanie sądu udowadnia właśnie jego wysokie kompetencje i niezawisłość, wyrokując na podstawie dowodów, a nie według zapotrzebowania politycznego władzy.
Parodia oburzenia PIS polega na tym, że politycy tej partii ciągle podkreśla ważność niezawisłości sądów, a kiedy sąd daje dowody owej niezawisłości, to nazywają to słabością państwa.
2. Sprawa Ryszarda Milewskiego – prezesa sądu okręgowego w Gdańsku.
Wrzawa ze strony polityków PIS w tej sprawie polega na sugerowaniu, że sądy w Polsce są dyspozycyjne wobec rządu, postępując pod jego dyktando.
Przykład:
Fikcyjny urzędnik (dziennikarz Gazety Polskiej Codziennie) podszywający się pod pracownika kancelarii premiera uzgadnia z prezesem sądu gdańskiego kwestie rozprawy dotyczącej zażalenia prezesa Amber Gold na areszt.
W rozmowie sędzia wykazuje usłużność wobec władzy rządowej sugerując załatwienie sprawy według oczekiwań premiera.
Oba zdarzenia są swoim przeciwieństwem. Sprawa pruszkowska to chwalebny dowód niezawisłości polskiego sądu, a sprawa sędziego Milewskiego to przykład odwrotny, świadczący o działaniu sędziego na zamówienie polityczne.
Obie sprawy PIS krytykuje równoważnie jako objaw źle funkcjonującego państwa pod politycznym kierunkiem PO i domaga się naprawy tego państwa odsunięciem PO od władzy.
Kompromitujące, bezrefleksyjne zachowanie PIS dowodzi o zupełnym zaniku odpowiedzialnego, krytycznego myślenia opozycji, która na przekór politycznemu rozsądkowi bije w rząd na ślepo z nadzieją, że jakiś cios dojdzie do celu i zwali z nóg znienawidzoną partię rządzącą, której miejsce chorobliwie bijący chcą zająć.
Ta strategia PIS-u dojścia do pożądanej władzy oparta jest – jak widać – tylko na pożądaniu, a to kompetencje za małe do rządzenia, zasługujące co najwyżej, na dożywotnie miejsce w ławach opozycji.
I niech tak zostanie!



Komentarze
Pokaż komentarze (26)