Obawy, że przewaga ideologii feministycznej zabrzmi najgłośniej na IV Kongresie Kobiet Polskich sprawdziło się co do joty.
Wbrew wiodącym hasłom kongresu – „Aktywność, Przedsiębiorczość, Niezależność”– usłyszeliśmy narzekania na dominujące w społeczeństwie stereotypy dot. roli kobiety i matki w rodzinie i roszczenia o przywileje w zawodowej i publicznej aktywności kobiet.
Najdonioślej zabrzmiały glosy wojującego feminizmu w ustach pań:
- prof. Małgorzata Fuszara (walka o znowelizowanie ustawy kwotowej (prawo wyborcze) aby zagwarantowała 50% miejsc na listach wyborczych),
- prof. Magdalena Środa (zrównać płace mężczyzn i kobiet),
- prof. Lena-Kolarska Bobińska (wprowadzić 40% kwoty dla kobiet we władzach spółek giełdowych).
Prawie niezauważenie zabrzmiał głos wiceprzewodniczącej rady gminy Krzymów w Wielkopolsce, która podkreślała, że nie trzeba być feministką żeby działać na rzecz kobiet. Ani słowem nie wspomniano o sukcesach kobiet w samorządach terytorialnych, jak: Zofia Oszacka – wójt gminy Lanckorona, Ewa Filipiak – burmistrz Wadowic, Barbara Małecka – wójt gminy Stary Dzików. A przecież ich przykład najbardziej korespondował z hasłem Kongresu „Aktywność, Przedsiębiorczość, Niezależność” i mógł być przykładem dla obecnych na sali kobiet wiejskich i z małych miasteczek jak pozyskać zaufanie miejscowej społeczności dla powierzenia ważnych, obywatelskich funkcji samorządowych i udowodnić kompetencje do sprawowanie tych funkcji.
Ten aspekt społecznej roli kobiet i ich obywatelskiej popularności zdobytej nie przywilejami kwotowymi, lecz kompetencjami liderów gmin i ich dobrymi, gospodarskimi efektami zarządzania lekceważąco pominięto.
Za to głośno i bardziej politycznie niż obywatelsko wybrzmiewały głosy pań polityczek i bisneswoman z ambicjami awansowania zarówno w polityce jak i w korporacjach gospodarczych i finansowych poszukujących drogi na skróty do awansu poprzez ustawowe gwarancje kwotowe.
Wyraziście głośno prezentowano także stały pakiet feministycznych żądań obyczajowo – rodzinnych, o których nie wspominam ze względu na ich powszechną znajomość.
Rozczarowanie polega więc głównie na jednoznacznym upolitycznieniu kongresu głównie w postulatach roszczeniowych wobec państwa z zupełną marginalizacją idei demokratycznej obywatelskości wymagającej dużych akcji popularyzatorskich w Polsce powiatowo – gminnej, wśród środowisk wiejskich i małomiasteczkowych możliwych do zrealizowania właśnie aktywizowaniem tych środowisk, co zapowiadano jako temat wiodący Kongresu i zupełnie pominięto.
Feministyczne postulaty roszczeniowe mocno przypominają socjalistyczne przywileje klasy robotniczej, której władzę gwarantowała konstytucja, a młodzieży robotniczej kwotowy udział w studiowaniu na uczelniach wyższych.
(http://www.kongreskobiet.pl/)
POSTULATY IV KONGRESU KOBIET
Mamy ciągle kilkaset postulatów! Niemal wszystkie nie są realizowane, dlatego też:
1. Domagamy się stworzenia i finansowania sieci wiejskich centrów edukacyjno-kulturowych.
2. Domagamy się instytucjonalnej opieki nad małymi dziećmi oraz promocji równego udziału obojga rodziców w opiece i wychowaniu.
3. Domagamy się szybkiej i bez żadnych zastrzeżeń ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.
4. Domagamy się szybkiego wprowadzenia parytetu i przemienności płci na listach wyborczych.
5. Domagamy się czterdziestoprocentowych kwot w zarządach i radach nadzorczych spółek publicznych, zgodnie z propozycją Komisji Europejskiej.
6. Domagamy się (nieustannie) eliminacji stereotypów płci w programach i podręcznikach oraz aktywizacji społecznej i równościowej dziewcząt.
7. Domagamy się skutecznych działań monitorujących, edukacyjnych i, przede wszystkim, legislacyjnych na rzecz wyrównania płac kobiet i mężczyzn.
8. Domagamy się (nieustannie i stanowczo) uznania pełnego prawa do decydowania o swoim życiu (a więc liberalizacji ustawy aborcyjnej, refundowanego zapłodnienia in vitro, bezpłatnej antykoncepcji, edukacji seksualnej w szkołach).
9. Domagamy się szybkiego urzeczywistnienia zapisów konwencji o prawach osób niepełnosprawnych (oraz przypisania zasiłku pielęgnacyjnego do osoby niepełnosprawnej a nie do jej opiekuna).
10. Domagamy się – w związku z podniesieniem wieku emerytalnego – skutecznych programów aktywizacji zawodowej kobiet.
Podsumuje krótko. Kongres Kobiet Polskich nie odstał zbyt daleko od mentalności politycznej socjalizmu nawiązując dość bezceremonialnie do ideologicznego kształtowania społeczeństwa, które uparcie nie chce zaakceptować społecznych wzorów wydumanych przez teoretyków lansowanej ideologii.
Różnica jest tylko taka, że w socjalizmie przeciwników wiodącej roli klasy robotniczej nazywano drobnomieszczaństwem, a dzisiaj przeciwników ideologii feministycznej nazywa się społeczeństwem rodzinnego stereotypu.
Kongresowi było bliżej do ideałów „Manify”, niż do obywatelskiego ruchu kobiet o równość praw demokratycznych.
Rozczarowanie zupełne.



Komentarze
Pokaż komentarze (14)