Od początku świata tak było, że ludzie ukrywali lub usprawiedliwiali swoje najprzeróżniejsze defekty, co było zjawiskiem pozytywnym, bo generowało dobro, wszak ukrywający swoje wady mieli ich świadomość, a to świadczyło, że chcą z nimi walczyć.
Współczesne elity intelektualne (samozwańczo kwalifikujące się jako postępowe) tę pozytywną cechę ludzką – do zwalczania u siebie wad i defektów – krytykują, nazywając ją samo destrukcyjną cechą indywidualnej osobowości człowieka.
Taka intelektualna paplanina jest demonstrowana głównie przez środowiska snobujące się na ową postępowość oraz przedstawicieli osób dotkniętych różnorodnością defektów charakteryzujących indywidualne przypadki ludzkie.
Ta atmosfera stępia ów przyrodzony instynkt u ludzi dotkniętych wadami w dążeniu do ich zwalczenia. Utwierdzani przez środowiska „postępowe”, że wady, z którymi usiłują walczyć, wcale nie są wadami, tylko indywidualną cechą ich osobowości, tak samo godnej akceptacji jak wszystkie inne cechy ludzkie.
No i otworzył się wór postępowości przybierając często formy organizacyjne zrzeszające ludzi do niedawna zmagających się ze swoimi słabościami, a obecnie utwierdzanych o ich „normalności”, artykułowanych jako norma, co prawda inna, ale zasługująca na społeczną akceptację. A hochsztaplerzy polityczni przekształcili to nawet w ruch polityczny z parlamentarnymi ambicjami.
Niesmak tej „postępowości” polega głównie na tym, że ludzie dotąd wstydzący się swoich różnorakich defektów (wad) obecnie zaczynają nimi epatować społeczeństwo oskarżycielską, bezczelną demagogią o zacofaniu i braku tolerancji. Doszło już do tego, że wielu ludzi przestało to krytykować z obawy przed nazwaniem ich nietolerancyjnymi zacofańcami.
Doznał tego od red. Katarzyny Wiśniewskiej z GW (24 września) ks. Marek Gancarczyk z „Gościa Niedzielnego” za to, że projekt ustawy o związkach partnerskich nazwał ”naruszający naturalny porządek rzeczy”, i napisał: „udawanie, że homoseksualiści mogą tworzyć związek analogiczny do związku małżeńskiego, jest zakłamywaniem prawa naturalnego”.
Pani Wiśniewskiej można by wytknąć, że to ona jest mało tolerancyjna, bo w swoim tekście nachalnie sugeruje czytelnikom, że związki partnerskie i homoseksualne zasługują na równe traktowanie z małżeńskimi. To właśnie jest ideologiczna demagogia z arsenału tej nowej mody, która przekonuje, że para homoseksualistów, to także para, choć tej samej płci. W tym miejscu można by zażartować, czy p. Wiśniewska dwa lewe (lub prawe) buty nazywa parą butów ?
Nie tolerancja p. Wiśniewskiej w tej materii polega na tym, że ludzi nie akceptujących legalizację związków partnerskich i homoseksualnych zaszufladkowuje do grona zacofanych doktrynerów, a samą siebie, nie tolerującą takich poglądów uważa za postępową.
W tej otwartości na krytykowanie tradycyjnych norm etyczno moralnych i obyczajowych mają duży udział media audiowizualne, które epatują dzieci seksem (w tym homoseksualistów i lesbijek) filmami dozwolonymi od lat 12.
I na koniec. Ta sama GW (24.09) pod dużym tytułem: „MŁODZI, GNIEWNI, WULGAERNI ” donosi o degrengoladzie dzieci w suwalskich szkołach, gdzie uczniowie gimnazjum sikali na lekcjach i obrzucali nauczycieli kurw…! Gazeta konkluduje: ”Proces demoralizacji zaszedł za daleko i ktoś musi tupnąć nogą”.
Tupnąć nogą to za mało. Może lepiej zerwać z utopią postępowości zarzucając „postępową” indoktrynacje społeczeństwa ideologią zamazywania różnic pomiędzy normalnością i nienormalnością, obyczajnością i nieobyczajnością, zdrowym rozsądkiem i głupotą, itd., itp.
Może jeszcze nie jest za późno?



Komentarze
Pokaż komentarze (4)