Atrakcyjność władzy jest przez wiele osób rozumiana jako prawo górowania nad innymi ludźmi i nimi pomiatania. Głośno jest o sprawach, kiedy urzędy gnębią obywateli przewlekłością załatwianych spraw, pochopnym oskarżaniem o naruszanie prawa (urzędy skarbowe, prokuratury, itp.), czy wręcz bezzasadnym karaniem często anulowanym przez instancje odwoławcze po latach dochodzenia swoich racji przez poszkodowanych.
O tym wszystkim donoszą media z pożądaną społecznie pasją obrony obywateli przed pochopnym i niesprawiedliwym oskarżaniem ludzi narażanych na lata walki w udowadnianiu swojej niewinności i obrony dobrego imienia, posady a często także majątku, czyli strat nigdy nie zrekompensowanych, nawet po uzyskanej rehabilitacji.
Zastanawiać musi zaciekłość tych samych mediów w atakowaniu przepisów (art. 212 kk) przewidujących sankcje karne dla osób, a więc także dziennikarzy i publicystów pomawiających i pochopnie oskarżających osoby publiczne, głównie reprezentantów władzy.
W ścisłej awangardzie tej walki jest p. Ewa Siedlecka – publicystka GW – zaciekle krytykująca ten przepis. W felietonie „Karanie za słowa ma się dobrze”(Gazeta z 26 września) atakuje min. Gowina za to, że nie chce skreślić owego 212 art. w kodeksie karnym. Oburza się także na Trybunał Konstytucyjny, że w 2006 r. uznał, że przepis ten jest zgodny z konstytucją, z uzasadnieniem, że godność i dobre imię człowieka jest ważniejsze od kontrolnej funkcji mediów. Kpi z min. sprawiedliwości, że wyraził gotowość rezygnacji w tym przepisie jedynie z kary więzienia. Stwierdzeniem tym odkrywa prawdziwe intencje walki świata mediów o zniesienie dla siebie odpowiedzialności karnej pointując, że to mało znaczące ustępstwo ministra, bo po wyroku za pomawianie zostaje wpis w rejestrze skazanych, a trzy takie skazania redaktora naczelnego oznaczają, ze nie może on już być redaktorem naczelnym.
A więc p. Siedlecka walczy o bezkarność publicystów, dziennikarzy i ich pracodawców za szkalowanie, pomawianie i poniżanie w oczach opinii publicznej osób bez dowodów, a tylko wedle „widzi mi się” głoszącego takie opinie dziennikarza czy publicysty.
Czyli, publicystka potępiająca pochopność oskarżeń obywateli ze strony władzy domaga się bezkarności dla mediów za taką samą pochopność.
Taka postawa wskazuje jednoznacznie, że to co jest złe i godne potępienia w zachowaniu jednej władzy (państwowej, samorządowej), jest dobre w zachowaniu innej, czwartej władzy (jaką zwykło się nazywać media) rzekomo w obronie wolności słowa i interesu społecznego.
Można więc powiedzieć, że czwarta władza ulega takiej samej demoralizacji jak każda władza żądając dla siebie ekstra przywilejów, zawsze – a jakże – w imię spraw wyższych, realizowanych dla dobra publicznego.
Dlatego trzeba uświadamiać owej czwartej władzy, że ona też podlega kontroli i właśnie dla dobra publicznego musi być dyscyplinowana, czemu bez wątpienia służy art.212 kk. A bez wątpienia dlatego, że jest tak zaciekle przez czwarta władzę zwalczany.
Uderz w stół …



Komentarze
Pokaż komentarze (2)