Wszyscy komentatorzy polityczni nieomal jednogłośnie okrzyknęli klęskę Obamy w pierwszej debacie wyborczej 2012. z republikaninem Romneyem.
Powszechnie sądzi się, że niemrawość debatowa Obamy wynikała z jego zmęczenia władzą i zbytnią pewnością siebie w przewagę nad konkurentem do fotela prezydenta USA. Nonszalancja taka może kosztować Obamę wyborczą przegraną.
Może przesadnie, ale postawa Obamy kojarzy mi się z postawą naszego premiera Donalda Tuska wobec ofensywy politycznej Jarosława Kaczyńskiego (debata ekonomistów, demonstracja 29 września, typowanie nowego premiera, kokietowanie prezesa PSL /urzędującego wicepremiera/ do krytyki obecnego rządu, itp.).
A co na to premier? Na razie jest niepokojąco bierny! Może uwierzył, że nie ma z kim przegrać? Może sądzi, że nie ma jeszcze kampanii wyborczej więc po co się gorączkować?
Uważam jednak, że nie podejmowanie rękawicy rzuconej przez Jarosława Kaczyńskiego może być traktowane w odbiorze społecznym jako zbytnia pewność siebie, albo słabość. Obie postawy są szkodliwe, bo generują negatywny wizerunek premiera i całej PO. Czas więc uaktywnić się medialnie. Początkiem może być zapowiedziane jesienne ekspoze szefa rządu. Większość demokratyczna tego oczekuje i chce przeciwstawić się ulicznej demagogii z 29 września.
Zbliża się 11 listopada – Święto Niepodległości. To jest korzystna okoliczność do zorganizowania obchodów państwowych z wielką manifestacją poparcia dla rządu. Tę manifestację może (powinno) zorganizować PO (z udziałem koalicyjnego PSL?) i poparciem sympatyków. Nie można być obojętnym wobec jednostronnego przekazu PIS-u szykującego się do parady na wzór ubiegłorocznej, antyrządowej demonstracji obraźliwego lekceważenia władzy i wyborców PO, zwycięzców dwóch kolejnych wyborów.
Pokażmy swoją siłę, zademonstrujmy swoją większość, utrzyjmy nosa demagogicznej, krzykliwej i roszczeniowej opozycji.
Demokracja to wolność demonstrowania poglądów. Wolno politycznej mniejszości, to tym bardziej wolno politycznej większości.
Nie można tolerować, żeby reżyserem sceny politycznej był Jarosław Kaczyński, choć jego teatr jest ciągle teatrem lalkowym (jak to nazywa Monika Olejnik).
Panie premierze pokaż Pan kto jest prawdziwym reżyserem prawdziwego teatru politycznego w Polsce.


Komentarze
Pokaż komentarze (19)