Nie udało się w Polsce – jak na razie – odbudować społeczeństwa obywatelskiego wyniszczonego przez okupantów niemieckich i sowieckich.
Oba totalitaryzmy (faszyzm i komunizm) pacyfikowały ruchy obywatelskie z wrogą zaciętością powodowaną ideologią dyktatury mas ludowych pod wspólnym szyldem socjalizmu.
Ponad stuletnia indoktrynacja socjalistyczna zapoczątkowana przez Marksa i Engelsa 1847 r. w niemieckim Związku Komunistów doktryną:
„…że społeczeństwo składa się z klas społecznych, znajduje się w ciągłym rozwoju oraz ulega ciągłym przemianom. Istotą tych przeobrażeń jest nieustająca walka, jaka rozgrywa się między z jednej strony klasą uciskaną, a z drugiej strony klasą uciskającą. Nierozerwalnie z przemianami gospodarczymi powiązane są zmiany ustrojów politycznych. Zdaniem obu działaczy w ich czasach, czyli w społeczeństwie kapitalistycznym, klasami walczącymi ze sobą są kapitaliści (klasa uciskająca) oraz robotnicy (klasa wyzyskiwana). Przewidywali oni, że ustrój kapitalistyczny upadnie i władzę przejmą robotnicy; w nowym świecie nie będzie prywatnej własności, wyzysku i żądzy bogacenia się. Nie będzie też walki klasowej, ponieważ zniknie klasa kapitalistów. Nowy ustrój, który powstanie będzie idealny. Określano go jako socjalizm, a jego bardziej zaawansowaną formę jako komunizm”
która przetrwała do dzisiaj i nieco zmodyfikowana została przetransformowana do praktyki współczesnych ustrojów demokratycznych.
Aktualnie w czasie pogorszenia się koniunktury gospodarczej jesteśmy świadkami zaciętych batalii w Polsce i Europie w obronie przywilejów tzw. świata pracy nigdy nie utożsamiającego się z całym społeczeństwem, które podlega przecież w całości negatywnym skutkom gospodarczego regresu. Tenże świat pracy, nie pomny faktów domaga się ekstra ochrony przed skutkami tegoż regresu.
Politycznym zapleczem takiego myślenia są w Polsce Związki Zawodowe na czele z „Solidarnością”, PIS oraz ich sympatycy mobilizowani przez media toruńskie o. Tadeusza Rydzyka z poparciem znacznej części Episkopatu.
Ośrodki te bazując na nostalgii do socjalizmu najmniej świadomych grup społecznych podtrzymując je w przekonaniu, o rzekomej krzywdzie im wyrządzanej przez zmowę rządu z prywatnym biznesem. Socjalistyczną retorykę tych ośrodków stosuje w całej rozciągłości. PIS, „S” i Radio Maryja powtarzając jak mantrę o rozkradaniu majątku narodowego (prywatyzacja) i planowanym niszczeniu własności państwowej. Utwierdzają tym istniejące przekonanie postsocjalistycznego świata pracy, że mienie państwowe (uważane w socjalizmie za własność wspólną), zastało im po złodziejsku odebrane i oddane uprzywilejowanej grupie mafijnie zbratanej z rządzącymi. W ten sposób ośrodki te zakłamują historyczne fakty, że majątek uznawany za własność ogólną zastał zrabowany właścicielom przez komunistów i znacjonalizowany bez prawa do odszkodowania. Tak oszukuje się masy pracownicze.
To socjalistyczne nastawienie pleni się także w niektórych środowiskach inteligenckich kompromitujących się anty obywatelskim myśleniem w sprawach nazywanych sprawiedliwością społeczną. Na przykład bardzo aktywizujący się ruch feministyczny za sprawiedliwe uznaje uprzywilejowywanie kobiet w awansach zawodowych i politycznych gwarancjami kwotowymi lub parytetami. Oto próbka pogardy dla obywatelskiego, demokratycznego porządku wyborczego wyrażona przez p. prof. Małgorzatę Fuszera (Tygodnik Powszechny z 7 października):
„- a nam zależy tylko na jednym; tam gdzie sprawuje się władzę niezależnie od opcji politycznych, powinna być obecna połowa kobiet, bo tyle nas jest w populacji.”
Taki sam lekceważący stosunek do społeczeństwa ma większość mediów społecznego przekazu, które trafnie określiła Agnieszka Holland na przykładzie TVP (GW z 8 paźdxiernika):
„Poziom informacji, publicystyki, rozrywki …bardzo niski. Mogę zrozumieć, że ludzie nie maja ochoty płacić abonamentu za takie badziewie.”
Z przykrością konstatuje, że obecna koalicja rządząca dokłada swoją cegiełkę w podtrzymywaniu socjalistycznych nastrojów społecznych cichą nacjonalizacją (upaństwawianiem) gospodarki o czym pisze Tomasz Prusek w GW z dn. 9 października :
„U nas poligonem doświadczalnym dla państwa ratownika stała się prywatna spółka budowlana Polimex- Mostostal zadłużona po uszy nie potrafiąca spłacić kredytów i obligacji, ale wykonująca z punktu widzenia państwa ważne inwestycje…. Dlatego zapadła polityczna decyzja, aby rządowa Agencja Rozwoju Przemysłu zainwestowała tę spółkę 250 mln. zł.”
Tak pointuje ten proces upaństwawiania p. Prusek:
„Państwa w gospodarce przybywa i nic nie wskazuje na to, żeby ten proces miał zostać zahamowany.”
„Jeszcze chwila i trzeba będzie rozszerzyć nazwę resortu skarbu na: Ministerstwo Skarbu i Nacjonalizacji.”
Przy w/w strategii partii politycznych, ośrodków publicystycznych i kościoła katolickiego społeczeństwo obywatelskie byłoby zawadą przeszkadzającą w realizacji populistycznej polityki zabiegania o sympatię i wyborczą przychylność post socjalistycznego społeczeństwa o mentalności trafnie zdefiniowanej powiedzeniem: „że domaga się pracy w fabryce produkującej „Syreny” a jeździć chce „Mercedesami”.
Społeczeństwo obywatelskie nie da się wodzić za nos politykom, a od pracobiorców wymaga solidności pracy godnej fabryk „Mercedesa” i wyrzeczenia się raz na zawsze bylejakości pracy nawykłej w fabryce „Syreny”.
Obecne establishment polityczny, związkowy i społeczny ośrodka toruńskiego za główny priorytet swojej polityki uważa władzę jako tako taką i dla jej zdobycia poświęca ideały obywatelskości jako przeszkodę w osiąganiu tego celu.
Długo przyjdzie nam czekać na dzień, w którym cechy obywatelskości wezmą górę nad cechami socjalistycznej nostalgii i podporządkowywania się temu polityków zafascynowanych samym tylko faktem rządzenia zamiast troską o przyszłość Polski i jej przyszłych pokoleń.
Pozostało nam tylko cierpliwie czekać.


Komentarze
Pokaż komentarze (1)