Jestem katolikiem pokolenia wychowanego na starym katechizmie, który zastąpiono nowym w polskim tłumaczeniu z 1994 r. (Wydawnictwo Pallottinum). Na przełomie lat 40-tych i 50-tych XX w. (wtedy uczęszczałem na lekcje religii) katechizowano dzieci i młodzież w duchu przymiotów życia wzorowanego na miłości bliźniego, a więc nie krzywdzenia innych ludzi przez życie w zgodzie z nimi i we wzajemnym do siebie szacunku. Wpajano nam, że takie życie daje nadzieję na wieczne zbawienie.
W tym też duchu ówcześni kaznodzieje głosili słowo Boże kładąc głównie nacisk na respektowanie w życiu 10 przykazań bożych, często na przykładach ludzkich nieszczęść powodowanych nie przestrzeganiem tych reguł.
Mało dzisiaj takich nauk. Wynika to z zaniechania przez Kościół głoszenia kazań (przemowa wygłaszana zwykle przez osobę duchowną wyznania chrześcijańskiego, która ma za zadanie nauczanie i przekazanie treści religijnych. Odmianą gatunkową kazania jest homilia, często błędnie uważana za synonim tego terminu. http://pl.wikipedia.org/wiki/Kazanie)
i zastąpienie ich homiliami (rodzaj kazania, którego treść oparta jest na wybranych czytaniach liturgicznych. Jej celem jest objaśnianie wybranego na dany dzień fragmentu Pisma Świętego w kontekście okresu liturgicznego, całego Zbawienia, sytuacji społecznej i politycznej. http://pl.wikipedia.org/wiki/Homilia).
Skutkiem tej zamiany w kościołach często od ołtarza padają słowa, których główny akcent bardziej kładziony jest na głębokość wiary i jej pobożne prezentowanie niż codzienne praktyki życia respektujące miłość bliźniego i wynikające z tego dobre stosunki z innymi ludźmi, rzetelność postaw obywatelskich i pracowniczych, czyli krótko – porządność życia.
Jako uczestnik pasterki nie usłyszałem ani jednego słowa w tym duchu. Cała homilia poświęcona była cudowi przyjścia na świat Boga w postaci człowieka na odkupienie naszych grzechów, bez artykułowania przyczyn owych grzesznych, ludzkich nieprawości. Ksiądz mówca (bo przecież nie kaznodzieja) nie zauważył, że w te piękne, rodzinne święta dużo ludzi nie dostąpiło radości wspólnego świętowania w rodzinie, bo młodsza jej część postanowiła spędzić święta wypoczynkowo w kurortach górskich. Ksiądz nie zauważył nieszczęśliwych dzieci z rozbitych rodzin z powodu egoizmu ich rodziców (albo jednego z nich), nie wspomniał o świątecznym smutku żon i dzieci alkoholików pozbawiającyh swoje rodziny radosnych chwil przy wigilijnym stole i przy choince.
W głoszonej homilii przewodziła religijna podniosłość przyjścia na świat człowieczego Syna Bożego nie korespondująca z koniecznością uczłowieczenia postępowania wielu obecnych na pasterce katolików zupełnie zapominających o sensie praktykowania wiary, o sensie porządnego życia.
Moje odczucia potwierdzają też niektóre doniesienia medialne omawiające homilie pasterkowe polskich hierarchów katolickich, którzy często więcej miejsca poświęcili sytuacji społeczno politycznej (co usprawiedliwia definicja homilii) niż porządności życia katolików jako większościowej zbiorowości Polaków.
W tak prezentowanym nauczaniu Kościoła upatruję mało efektywne oddziaływanie tej instytucji na wiernych potrzebujących ciągłego przypominania o istocie i potrzebie społecznego ładu i pokoju tak mocno obecnie zagrożonego właśnie lekceważeniem obyczaju porządności życia, wypieranym racjami ideowymi polskiego establishmentu włącznie z hierarchami kościoła katolickiego. Świadczą o tym też min. słowa z Listu Rektora KUL odczytane w kościołach drugiego dnia Bożego Narodzenia:
„Co stało się z naszą Ojczyzną, że nazywanie zła po imieniu może być przewrotnie uznane za tzw. mowę nienawiści?” ( http://www.kul.pl/files/956/aktualnosci/boze_narodzenie_2012.pdf).
Jakże wielkie niedomówienie jest w tym sformułowaniu, gdzie zamiast nauki otwiera się możliwość dowolnej interpretacji użytego wyrażenia, interpretacji zależnej od interpretatora.
Kamuflowanie myśli za sformułowanymi intelektualnie niejasnymi nie służą roli wychowawczej polskich katolików, którzy potrzebują przypominania jasnych reguł porządności życia. Porządności będącej dzisiaj w zupełnym lekceważeniu.
Tylko tyle i aż tyle!


Komentarze
Pokaż komentarze (11)