Państwa Zachodu zmagają się z brakiem należytej asymilacji imigrantów głównie z obszarów kultury wschodu o podłożu religijnym, przede wszystkim islamu. Politycy i publicyści dziwią się, że islamiści zamiast przyswajać sobie kulturę zachodnią zaszczepiają Europejczykom własną kulturę islamistyczną.
Ci sami politycy i publicyści robią podobnie uparcie odwodząc ludzi od powszechnej kultury europejskiej o podłożu chrześcijańskim, nakłaniając społeczeństwa do praktykowania innej, nowej moralności (obyczajności) znoszącej dotychczasowe reguły kulturowe z pierwiastkiem chrześcijańskim.
Zachowanie islamistów ich dziwi, zaś postępowanie własne uważają za normalne.
Ten sposób myślenia trafił już do Polski gdzie trwa zmasowana kampania na rzecz zastąpienia obecnej naszej kultury, kulturą nawą, wolną od pierwiastka chrześcijaństwa.
Dzisiaj Sejm RP debatuje o prawie do zawierania quasi małżeństw – nazywane związkami partnerskimi – przez ludzi nie akceptujących obyczaje z rodowodem naszej, polskiej kultury. Małpujemy Zachodnią Europę w imię dziwnej postępowości, postępowości wyimaginowanej z filozofii legalizowania zachowań jednostek egoistycznych, gotowych dla swojej wygody i upodobań wyrzec się tradycyjnych wartości kulturowych swojej narodowej nacji.
Uważam, że takie działanie jest komplikowaniem stosunków społecznych w imię zachcianek jakieś zbzikowanej grupy ludzi. I to jest powód mojego sprzeciwu wobec projektu ustawy o związkach partnerskich.
Dzisiejsza GW (zwolenniczka quasi małżeństw) opublikowała artykuł Renaty Grochal i Agaty Kondzińskiej pt. „Dać prawa kociej łapie” daje przykład tego zbzikowanego widzi mi się niektórych ludzi (zapewne wbrew intencji autorek) przez cytowanie pary bez ślubu:
„A. Maciąg i R. Dedyński . Synowie: Leon i Antek. W związku prawie 15 lat. Ona: Czasami mam takie myśli, żeby wziąć może ślub cywilny, bo jeśli np. Rafał będzie miał wypadek i będzie leżał w szpitalu […] i nikt mi o tym nie powie. Ale odstrasza mnie to, że rozwód jest potworną męką. […] Najlepszym wyjściem byłby związek partnerski.
On: Znajomy mi kiedyś powiedział, że zrobili sobie z żoną drugie dziecko, bo pierwsze już trochę podrosło i nie mieli ze sobą o czym gadać. Z tym mi się kojarzy małżeństwo. Jest mi niepotrzebne. Nie myśleliśmy o tym, dopóki nie pojawił się Leon.”
Czyż powyższy cytat nie jest najlepszym dowodem zbzikowania dziwolągów społecznych, którym tak troskliwie współczuje GW z powodu, że nie mogą biedacy połapać się w sowim życiu i głupkowato dywagują, że może by im pomógł związek partnerski?
Tak wygląda cywilizacyjne stracie kultur w polskim społeczeństwie, kultury starej, pięknej i bogatej z głębokimi tradycjami rodzinnymi z kulturą płytką (pop), prymitywną, daleką od wartości wzniosłych schlebiającą zachciankom ludzi leniwych, zagubionych bez obyczajowego kręgosłupa życiowego próbujących swoje bezideowe odstępstwa kulturowe „zaklajstrować” atrapą małżeństwa, bo prawdziwe małżeństwo może utrudnić im ewentualny rozwód.
Jeżeli państwo podziela taki sposób myślenia zbzikowanych obywateli, to takie państwo zasługuje na współczucie. Współczuć taż trzeba większości jego obywateli.
Po dzisiejszym głosowaniu w sejmie przekonam się czy będę podtrzymywał takie współczucie, czy odetchnę z ulgą!


Komentarze
Pokaż komentarze (13)