Public relations (PR) (z ang. - publiczne relacje, kontakty z otoczeniem) dotyczą kształtowania stosunków publicznie działającego podmiotu z jego otoczeniem. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Public_relations)
Ta lakoniczna definicja – jako jedna z wielu – prawdziwie informuje o praktykowanym obecnie PR jako:„kształtowaniu stosunków publicznie działającego podmiotu z jego otoczeniem”, czyli nie chodzi o edukowanie społeczne ułatwiające ludziom rozumienie skomplikowanych zjawisk współczesności, lecz o„kształtowanie stosunków publicznie działającego podmiotu z otoczeniem”.
Kto to są te publicznie działające podmioty z otoczeniem? Są to głównie ośrodki współczesnego establishmentu, które w demokratycznym społeczeństwie muszą pozyskać społeczne poparcie dla zrealizowanie swojego celu.
W czasach politycznej dyktatury cele takie narzucano społeczeństwu siłą. W ustroju demokratycznym można to osiągnąć wyłącznie za demokratycznym przyzwoleniem społecznym. Trzeba więc to przyzwolenie uzyskać przekonując ludzi wszelkimi sposobami o słuszności i celowości przedsięwzięcia, których beneficjentami będą środowiska „publicznie działających podmiotów”, czyli władzy, mediów i biznesu. Praktycznie zaś jest to wyłącznie biznes, nie ten gospodarczo produktywny, lecz ten pasożytniczy, wysysający środki finansowe z kasy państwa.
Pierwszy przykład to polityka.
Zwróćmy uwagę jak duża armia funkcjonariuszy polityki czerpie z niej duże korzyści. Absurdalnie liczne organy państwa z zawodowym sejmem i senatem na czelne, to tylko czubek góry lodowej. Kokosowe zarobki posłów i senatorów (głośne ostatnio kilkudziesięciotysięczne premie) dają wyobrażenie stawki o jaką walczą bijący się o mandaty politycy. A mandaty uzyskują ci, co maja wielkie zaplecze finansowe, które umożliwia głośną i kosztowną kampanię opartą wyłącznie na technice PR, nacechowaną złudnymi obietnicami materialnymi i z niczym nie liczącej się swobody obyczajowej. Dołóżmy do tego lukratywne apanaże europosłów, a cel tej bezpardonowej walki jest jasny.
Drugi przykład to media.
Głównym emitentem produktów PR – nachalnie wtłaczanych społeczeństwu – są media, którym reklamodawcy płacą krocie za emisję wytworów ich naukowo uprawdopodobnionych zachęt do popierania, kupowania i uwierzenia w ich pomysły. Zarobki producentów tych PR-owych produktów, to pieniądze przyprawiające o zawrót głowy.
Trzeci przykład to sport.
Korzyści czerpane ze sportu przez środowiska z nim związane, to jeszcze większy zawrót głowy niż kokosy mediów. Dochody sportowców dorównują często (a często przewyższają) bogatym biznesmenom. Różnica polega jednak na tym, że kapitalista pomnaża swój majątek ryzykiem inwestycyjnym swoich pieniędzy, zaś luminarze sportu niczym nie ryzykują, bo ryzyko ich działalności bierze na siebie państwo oddając im w prezencie całą, wielce kosztowną infrastrukturę sportową. Zachłanność środowisk sportowych pokazują powszechne na świecie afery ustawiania wyników różnych sportowych rozgrywek. Cała ta machina wspierana jest nowoczesnym (a jakże) PR.
Czwarty przykład.
Radio Maryja, ośrodek medialno – religijny opierający swoją siłę na indoktrynacji polityczno – religijnej swoich słuchaczy nieprzychylnie nastawianych do państwa, wskazując na jego sprawstwo niskiej pozycji społecznej słuchaczy, najmniej przecież rozeznanych w stosunkach politycznych kraju. Ofiarność łatwowiernych członków Rodzin Radia Maryja przekłada się na wielkie dochody tego medialnego imperium, wykorzystywane do rozbudowy z dużym rozmachem jego infrastruktury. To klasyczny przykład negatywnego PR.
Oto metody współczesnych demokratycznych reguł wprowadzane w życie środkami demokracji zaprzeczającymi, do których z całą pewnością zalicza się PR przewyższający kosztami wszystkie informacje oparte na rzeczywistym stanie rzeczy, bez interpretacyjnego upiększania uprawdopodobniającego fałsz z prawdą.
A to jest właśnie owo ogłupianie!


Komentarze
Pokaż komentarze (2)