Starość to trudny ciężar do dźwigania, bo bezlitośnie odsłania słabość biologicznego przemijania. Każdy z nas jest śmiertelny, więc powinniśmy mieć świadomość nieuniknionego zbliżania się do kresu ziemskiej egzystencji.
Starość drastycznie uzmysławia człowiekowi prawidła biologii, których niczym nie można omotać, przebłagać, przekupić. Jest konsekwentna w procesie stopniowego eliminowania naszych sił, zmysłów, intelektu, aż do nieuniknionego końca – śmierci.
Są ludzie, którzy nie chcą tego zaakceptować i uparcie trwają w roli ich przerastającej, bo wymagającej ogólnej sprawności, której starość ich pozbawia. To smutny obraz rozmijania się chęci z możliwościami starego, wypalającego się ludzkiego organizmu.
Starość wymaga mężnego godzenia się z jej dokuczliwym istnieniem, szczególnie nieprzyjemnym gdy doświadczanym osobiście.
Papież Benedykt XVI wykazał się ową mężnością przez publiczne oświadczenie, że starość ogranicza jego sprawność w stopniu uniemożliwiającym Mu prawidłowe pełnienie urzędu papieskiego.
Jest to decyzja słuszna, godna szacunku, bo podjęta dla dobra kierowanej przez papieża instytucji jaką jest Kościół Katolicki i jego ogólnoludzkiej misji.
Takiemu odpowiedzialnemu zadaniu może podołać tylko człowiek silny sprawnością fizyczną i intelektualną, która u starych ludzi – jak wiadomo – szwankuje. Tego wymaga dobro całej wspólnoty ludzkiej zjednoczonej autorytetem Kościoła Katolickiego, zagrożonego ruchami odśrodkowymi nadwyrężającymi ten autorytet.
Papież Benedykt XVI mężnie nam to uświadomił otwierając –swoją abdykacją – drogę młodszemu, silniejszemu następcy do kierowania tak ważną Instytucją.
Trzeba mieć nadzieję, że kardynałowie skorzystają tej sposobności i nie zawiodą oczekiwań odchodzącego w imię dobra Kościoła Powszechnego Papieża.
Chwała Papieżowi.


Komentarze
Pokaż komentarze (26)