Współczesna kultura fetyszyzuje pojęcie samorealizacji. Bardzo popularne jest wynoszenie jej na czołowe miejsce w życiu przez koncentrowanie działań na rzecz osiągania satysfakcji zawodowej za wszelką cenę. To jest postawa twórcza i godna, jednak najłatwiej spełniana w sytuacji człowieka wolnego od zobowiązań wobec innych ludzi, najczęściej członków rodziny.
Kiedy młody człowiek w okresie szlifowania własnej tożsamości zawodowej (studia) realizuję się w tym działaniu, jest to sytuacja idealna. Idealizm ten zostaje jednak zachwiany, gdy po ukończeniu satysfakcjonującej edukacji młody człowiek zderza się z rynkiem pracy, na którym brak możliwości kontynuowania owych pasji.
A, że żyć trzeba, niezrealizowany absolwent podejmuje pracę poza sferą jego zamiłowania, byle tylko mieć środki utrzymania. I to jest pierwszy etap frustracji osoby nie mogącej się samo realizować.
Drugi etap frustracji zachodzi w wieku późniejszym, kiedy niezrealizowany człowiek ma już rodzinę, dom, nieco odchowane dzieci (wiek szkolny) i dużo związanych z tym obowiązków. Najczęściej ma się wtedy około 40-tu lat i postrzega się siebie jako niezrealizowanego robota rodzinnego, pozbawionego zawodowej satysfakcji.
Tutaj zaczyna się dramatyzm kolejnego etapu frustracji powodowanej strachem przed upływającym czasem grożącym nie spełnieniem marzeń. Ten dramatyzm negatywnie oddziałuje na rodzinę gdy frustrat próbuje nadgonić czas i za wszelką cenę się zrealizować.
Wtedy nie jest to już osobista sprawa niezrealizowanego rodzica/małżonka, bo nadrabianie strat w owej samorealizacji odbywa się kosztem rodziny (dzieci, domu).
W tym stanie rzeczy mocno kruszeją więzy rodzinne narastaniem zaniedbań wychowawczych dzieci i ogólnie oziębiających się stosunków rodzinnych.
Warta jest więc refleksji celowość takiej postawy dążącej za wszelką cenę do samorealizacji kosztem poświęceń celów wyższych jakimi jest rodzina. Czy warto więc swojemu egoizmowi poświęcać dobro najbliższych niwelacją własnej ofiary niespełnionych pasji życiowych poświęceniem spokoju i harmonii całej rodziny?
Odpowiedź wydaje się prosta. NIE!
Wszak szczęście rodziny, głównie dzieci, nie ponoszących przecież winy za nasze życiowe niespełnienia, jest najważniejsze i prawie zawsze wymaga od rodziców jakiegoś poświęcenia. I to jest w życiu sprawa najważniejsza.
Odrzućmy więc demagogię, że aby być szczęśliwym koniecznie musimy w pełni zaznać własnej samorealizacji. To nieprawda, bowiem największym szczęściem człowieka jest osiągnięte szczęście rodzinne jako podstawowy pierwiastek zadowolenie ludzi w ogóle.
A przecież tego właśnie zadowolenia jest w społeczeństwie największy niedobór. Nie dopuśćmy więc do jego powiększania!


Komentarze
Pokaż komentarze (5)