Ostatnio mocno nasila się publicystyka na temat destrukcyjnej roli tabloidów w psuciu demokracji przez nadmierne epatowanie opinii publicznej doniesieniami typu „magiel”, prymitywnie upraszczającymi rzeczywistość społeczno – polityczną w kraju.
W dzisiejszej GW tematowi temu poświęca swój artykuł Dominika Wielowiejska pod wymownym tytułem „Brukowa Demokracja”. Pointą artykułu jest pytanie: „Czy tabloidy narzucą ton debacie publicznej”?
Poza ciekawymi spostrzeżeniami dotyczącymi problemu jako takiego, zdziwienie autorki obecnym zjawiskiem wydaje się dość naiwne, żeby nie powiedzieć obłudne. Przecież wszystkie, bez wyjątku media, w dużym stopniu uprawiają publicystykę populistyczną, czyli wychodzącą na przeciw (jak to się ładnie mówi) oczekiwaniom czytelników. A czytelnicy oczekują potwierdzenia wyznawanego przez siebie pesymizmu wchłanianego przez całą dobę ze wszystkich (no, prawie wszystkich) środowisk opiniotwórczych. Takie kasandryczne tytuły prasowe jak: *kryzys puka do naszych drzwi, *bezrobocie zastraszająco rośnie, *coraz więcej samobójstw wywołanych stresem bezrobocia, *bieda zmusza matki do porzucanie dzieci, *narkomania młodzieży odreagowaniem na widmo braku pracy, *unijny pakt fiskalny, to koniec suwerenności Polski, *kłamstwo brukselskie w sprawie rzekomo największego beneficjenta Polski w unijnym budżecie, *rząd oszukuje naród, *itd., itp., to przecież typowe doniesienia brukowe obliczone na wzrost poczytności i nakładu gazety.
Także na filozofii tabloityzacji budowana jest w większości współczesna kultura, literatura, poezja, sztuka, czego najwymowniejszym przykładem jest oszałamiająca kariera Doroty Masłowskiej.
Moim zdaniem demokracji zagraża powszechnie uprawiany PR (piar), który jest techniką pozyskiwania popularności mas wyborczych. A zdecydowana większość głosujących ludzi wywodzi się przecież z masowości wyborców, których zupełnie nie fascynuje czytelnictwo poważnej prasy, czy wypatrywanie w telewizji ambitnych programów publicystycznych, lub kulturalnych. Wystarczy przestudiować programy stacji telewizyjnych, by dostrzec ich tabloidowy charakter (reality show, telenowele, „Uwaga”, „Ukryta prawda”, „Rozmowy w Toku”, sędzia Anna, Maria Wesołowska”, itd.), który jest przecież pospolitym chłamem tabloidowym. Przez delikatność pominę poziom telewizyjnych debat polityków, publicystów i innych osób, tzw. życia publicznego. Konia z rzędem temu, kto z tych publikacji może sobie wyrobić obiektywne zdanie na poważne tematy naszego życia.
Głośny procese Katarzyny W., podejrzanej o morderstwo swojej córeczki Madzi jest wprowadzeniem do artykułu p. Wielowiejskiej i obszernej publikacji Bogdana Wróblewskiego o kobietach morderczyniach, czym nadmierne zainteresowanie publiczności autor uzasadnia min. taką refleksją:
„A może publika wychowana na brukowcach, prasie kolorowej czy TVN-owskich Rozmowach w Toku – łaknie już tylko historii „niezwykłych”?
No właśnie, historii niezwykłych, czyli newsów! A najlepszymi newsami są historie katastroficzne i skandalizujące.
Żądanie od tabloidów, by przestały publikować populistyczny chłam, ta tak jakby żądać od roślinożerców przejście na dietę mięsną. Przecież tabloidy żyją z tej najliczniejszej masy czytelników, którzy ze zwykłego lenistwa umysłowego sięgają po lekturę brukową, nie wymagającą myślenia, a jednocześnie sprytnie wpasowującą się swoim czytelnikom do ich prostego, nie skomplikowanego rozumienia świata. A prawdziwe, rzeczywiste realia, to jest tak smutny i przygnębiający dowód nieprzystosowaności owych czytelników do tegoż świata, że nikt, kto chce istnieć w polityce, nie odważy się tej prawdy czytelniczemu ludowi obwieścić, bo to byłby koniec ich kariery politycznej.
Uważam, że nie należy obwiniać tabloidy o narzucanie tonu debaty publicznej, bo one tylko wychodzą „naprzeciw” oczekiwaniom społecznym, tak somo jak oczekiwaniom takim schlebiają politycy. Przecież najmodniejszym obecnie zawołaniem wszelkiej maści najpopularniejszych publicystów jest: „ten rząd nie ma nic społeczeństwu do zaoferowania”, albo: „co też ta partia ma do zaoferowania wyborcom ?”, żeby nie wspomnieć o bezmyślnej pochwale talentów politycznych ludzi władzy ocenianych według kryteriów „skuteczności” mierzonej popularnością dokumentowaną wielokrotnym wyborem do parlamentu. A najskuteczniejszy polityk, to przecież ten, który „wychodzi na przeciw oczekiwaniom społecznym”. Czyli koło się zamyka.
Trochę na wyrost można w tym miejscu sięgnąć do Norwidowskiego „ideał sięgnął bruku”, czyli co piękne i ważne leży na bruku brutalnie deptane przez gawiedź, bez szacunku i poważania tego sponiewieranego piękna. Skoro więc „ideał” tam leży, nie można się krzywić na to, że schylają się po niego tabloidy (może z tego powodu nazwane „brukowcami” (?) i na podobieństwo przysłowiowych pieniędzy leżących na ulicy sprytnie to [podnoszą. Czy to wina tabloidów? Nie! Winni są ci, co niedawne ideały na bruk wysłali, skazując je tam na lekceważące, powszechne deptanie.
Należy się zgodzić z tytułem publikacji Dominiki Wielowiejskiej „Brukowa Demokracja”, bo tytuł ten pasuje jak ulał do naszej demokracji, demokracji reprezentowanej przez tych, którym lud wyborczy dał mandat do reprezentowania siebie.
Jak więc widać, nadal mocno aktualne jest powiedzenie: „jaki naród takie elity”.
Tam też należy kierować petycje z apelem o naprawę Rzeczpospolitej!


Komentarze
Pokaż komentarze (4)