Im jestem starszy tym bardziej rozumiem, że zmiany kulturowo-cywilizacyjne tylko powierzchownie zmieniają ludzi, bo prawdziwa ludzka natura tkwi w nas niezbadanie głęboko od zawsze.
Na podobieństwo techniki, ludzie próbują dostosować własną naturę do bieżących potrzeb rewolucji obyczajowo-kulturalnej, wywoływanej co jakiś czas w zarozumiałej nadziei na sukces modyfikacji gatunku wg wymyślonych schematów, najczęściej nazywanych postępowymi
Nic z tego jednak nie wychodzi, cywilizacje upadają, a razem z nimi ustroje polityczne z najprzeróżniejszymi doktrynami stworzenia nowego człowieka.
Najbliższy pamięci współczesnych jest socjalizm, który usiłował ujednolicić ludzi głównie w sferze obyczajowości społecznej wynosząc kolektywizm nad indywidualizm i własność zbiorową nad indywidualną.
Ustrój ten miał swoi apologetów w propagandzie i publicystyce, którzy wyśmiewali konserwatywne poglądu ludzi przywiązanych – wbrew oczekiwaniom postępowych socjalistów – do prywatnej własności i indywidualnego życia rodzinnego nad kołchozową zbiorowością kolektywną.
Jedną z takich publicystek była Wanda Odolska, dziennikarka lat stalinowskich mistrzyni propagandy socjalistycznej, która celowała w tropieniu zachowań antysocjalistycznych i ich namiętnym dyskredytowaniu w oczach czytelników Trybuny Ludu.
Podobną rolę pełni współcześnie Monika Olejnik, orędowniczka tworzenia nowego człowieka, wyróżnianego wysoko na piedestale człowieczeństwa za upodobania homoseksualne, zrównywane nową doktryną postępowości z tradycyjnymi parami heteroseksualnymi jako małżeńskiej podstawy byty rodziny.
Pani Monika z zapalczywością Wandy Odolskiej wyśmiewa i dyskredytuje wszystkich, którzy nie podzielają wyznawanej przez nią doktryny. Ostatnio wzięła na publicystyczną tapetę Lecha Wałęsę za jego niefortunną wypowiedź o wysłaniu na ostatnią ławkę posłów homoseksualistów. Ironizuje złośliwie (GW z 8 marca) na temat społeczeństwa, które niezbyt entuzjastycznie słuchało dotąd Wałęsy, a po jego krytyce homoseksualizmu, zapałało do niego sympatią za co – jej zdaniem – odzyskał większościowe, społeczne poparcie, zacofanego – jak rozumiem – społeczeństwa, które p. Olejnik tak prześmiewczo charakteryzuje:
„Lech Wałęsa często dotąd krytykowany, nareszcie został w Polsce zrozumiany. Cieszy się z olbrzymiego poparcia, jakiego nie miał od dawna. Już zyskał przychylność prawicy, a jeszcze moment i poda sobie ręce z dyrektorem Radia Maryja.”
Jak widać nic nie zmieniło się w zakamarkach mózgowych różnych pokoleniowo publicystek, które – każda w swojej epoce – z doktrynerską determinacją zwalczają kołtunerię obyczajową. Odolska: małomiasteczkowy, drobnomieszczański konserwatyzm wstecznych przyzwyczajeń do własności prywatnej i światopoglądu religijnego, a Olejnik: konserwatyzm obyczajowy zacofanie uznający za normę małżeństwa osób płci odmiennej, co jest w jej oczach zwykłym przeżytkiem, w dużej mierze wpajanym przez religię katolicką.
Podobieństwo zachowań obu publicystek jest uderzające, a w kwestii destrukcyjnej do nowoczesności roli Kościoła identyczne.
Pani Monika zapewne nie zgodzi się z moją diagnozą, co też jest dowodem niezmienności zachowań gatunku ludzkiego.
Ciekawe czy numer butów obu pań też się pokrywa?


Komentarze
Pokaż komentarze (9)