W dzisiejszej GW Jacek Żakowski (lat 56) (gościnny felietonista) zajął się analizowaniem przyczyn staroświeckości postaw społeczno-politycznych Lecha Wałęsy (lat 70) i Stefana Niesiołowskiego (lat 69). Pisze mianowicie, że obaj panowie trwają uparcie w poglądach z lat swojej młodości, a świat im odpłynął pod żaglami nowych, innych i postępowych wiatrów tolerancji do wszelakich inności, a głównie dla homoseksualizmu. Tak to ironizuje:
„Jak się ma swoje lata i nie ma się stałego kontaktu z młodszymi, którzy jeszcze bez trudu nadążają, można się niepostrzeżenie całkiem pogubić. Człowiek nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Powtarza te same mądrości, co zawsze, a one są już głupotami. I wstyd.
Lech Wałęsa wpadł w taką pułapkę. Jeszcze nie całkiem przetrawił pogląd, że kobiety są takimi samymi ludźmi jak mężczyźni. Jeszcze nie całkiem się z tą nową rzeczywistością pogodził, a świat mu odjechał dalej i twierdzi, że geje oraz lesbijki też są równie dobrzy jak on - heteryczny oraz wielodzietny. A nawet transseksualiści”
(http://wyborcza.pl/1,75968,13538650,Rozmawiajcie_z_nami.html#ixzz2NDtyKkkT)
Pięćdziesięciosześcioletni „młodzian” Żakowski ucieka z tej wyimaginowanej przez siebie pułapki starczego zacofania krytykowanych polityków, umizgiwaniem się do politycznie poprawnej „młodzieży”, która swoją nowoczesność akcentuje fetyszem absolutnej wolności, w tym głównie obyczajowej.
W roku 1973, w którym Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wykreśliło homoseksualizm z listy schorzeń psychicznych, p. Żakowski miał 16 lat (Wałęsa 30, Niesiołowski 29), a w roku 1991 gdy uczyniła to Światowa Organizacja Zdrowie (WHO), p. Żakowski miał już 34 lata (Wałęsa 48, Niesiołowski 47). Jak więc z powyższego widać w 1991 r. różnice wieku panów Żakowskiego, Niesiołowskiego i Wałęsy nie były takie duże żeby Żakowskiego zaliczać do młodzieżowej awangardy, nie pamiętającej już definicji dewiacji seksualnych, którą wykreślono z tej listy już w mocno dojrzałym wieku p. Żakowskiego. Na liście tej pozostały do dzisiaj: pedofilia, zoofilia, fetyszyzm, ekshibicjonizm, masochizm, sadyzm i wiele innych.
Młodzieżowa nowoczesność p. Żakowskiego polega więc na tym, że on, Jacek Żakowski, zaufał konsylium psychiatrycznemu wykreślającego homoseksualizm z listy schorzeń psychiatrycznych, a Wałęsa nie.
Skąd taka niekwestionowana ufność u p. Żakowskiego do owego konsylium? Można chyba tylko domniemywać, że owa pewność ma źródło w osobistym przeświadczeniu felietonisty, o trafności stanowiska konsylium psychiatrycznego, bo przecież nikt nie może zagwarantować, że nie jest ona błędna. Wszak historia medycyny daje dużo dowodów na wiele pomyłkowych diagnoz i opinii autorytatywnych swego czasu medyków i uczonych.
Czyż w opinii p. Żakowskiego błądzą tylko ludzie sceptyczni do postanowień medyków, co jest, a co nie jest dewiacją seksualną, a mają niepodważalną rację tylko ci, co tak ochoczo uznali którąś za niebyłą, tę do niedawna jeszcze na tej liście obecną?
Uważam, że p. Żakowski wpadł w gorszą pułapkę ślepej ufności w nieomylność autorów uznających homoseksualizm za normę, niż osoby sceptycznie do tego podchodzące z czujnym krytycyzmem do redukcji tylko tej jednej pozycji z wykazu wspomnianych dewiacji seksualnych. Niedowiarkom zaś bardzo brzydko kojarzą się naukowe konsylia psychiatryczne uczonych radzieckich tworzących podstawy do uznawania zdrowych za chorych. Kto bezwarunkowo zaświadczy, że nie jest możliwa akcja psychiatryczna nakierowana w drugą stronę? Czy jest to powód do zarozumiałego wykpiwania ludzi z poczuciem krytycyzmu do bardzo lansowanych poprawności politycznych, które często w przeszłości nie wytrzymywały próby czasu? Na pewno nie!
Pan Żakowski wpychając Wałęsę w pułapkę nie rozumienia nowych czasów, sam wpadł w brzydką pułapkę poprawności politycznej, narzucanej przez zainteresowane środowiska, próbujące zrzucić z siebie dokuczliwy brak akceptacji społecznej ich odmiennych preferencji seksualnych.
Ta pułapka wydaje się gorsza od tej zarzucanej Lechowi Wałęsie.


Komentarze
Pokaż komentarze (16)