Po wyborze nowego papieża natychmiast odezwali się różni samozwańczy „moraliści” donoszący radośnie, że nowy Ojciec Święty wcale taki święty nie jest.
Zgodnie z bardzo popularną manierą współczesnego dziennikarstwa i publicystyki chorobliwego szperania w cudzych życiorysach zaczęto szczegółowo analizować życie nowego namiestnika św. Piotra.
Szperacze „odkryli”, że Franciszek I współdziałał w latach 70-tych XX w. z argentyńską Juntą Wojskową odpowiedzialną za zbrodnie wobec własnego narodu. Dla zadowolonych z siebie odkrywców tej „skazy” na życiorysie papieża, zupełnie bez znaczenia jest świadectwo Adolfo Péreza Ezquivela, laureata Pokojowej Nagrody Nobla i głównego dokumentalisty zbrodni wojskowych dyktatur w Ameryce Południowej, że nie ma podstaw do takich oskarżeń. Oni to świadectwo ignorują, bo zaprzecza ich moralizatorsko-oskarżycielskiej tezie o brzydkiej plamie na życiorysie tego, co samą swoją obecnością drażni ich dobre samopoczucie w mniemaniu o ich własnej moralności.
Pamiętamy zarzuty wobec Benedykta XVI o jego członkostwie w Hitlerjugend. Jesteśmy świadkami wypominania Lechowi Wałęsie jego incydentu z bezpieką, a Adamowi Michnikowi i Jackowi Kuroniowi ich młodzieńczej fascynacji komunizmem.
Widać, że na całym świecie faryzeusze współczesnej moralności mając świadomość swojej grzesznej małostkowości za wszelką cenę chcą przekonać samych siebie i innych, że wobec wielkich osobistości tego świata ich życiorysowe plamy, to właściwie malutkie plamki i bardzo mało znaczące grzeszki.
Zachowania takie, to obraz dziwnej obyczajowości dawno zdefiniowanej powiedzeniem o dostrzeganiu słomki w oku cudzym i niewidzeniu belki we własnym.
Jak więc widać faryzeizm jest odwiecznym towarzyszem chrześcijaństwa i chyba długo tak pozostanie.
Co prawda nic to nie zmienia, ale dobrze o tym wiedzieć.


Komentarze
Pokaż komentarze (17)