Nie od dzisiaj wiadomo, że duży wpływ na kulturę społeczeństwa mają mas media przez emitowanie z ekranów, głośników i łam prasowych zachowań celebrytów i lansowanych produkcji – głównie wizualnych – o walorach nisko kulturowych, adresowanych przede wszystkim do szerokich mas (oglądalność), które owymi produktami są utrzymywane w przekonaniu, że ich język, publiczne zachowanie i nie uznawanie społecznych konwenansów kulturalnych społeczeństwa, to norma, a nie chamstwo.
Oto bulwersujące próbki tej współczesnej kulturowej „normalności”:
· Bardzo popularne feministyczny dodatek GW „Wysokie Obcasy” piórem zastępczyni dyrektorki naczelnej „WO” Pauliny Reiter ” (z 16 marca), lansującej homoseksualizm w artykule pt. „Czy własnego syna wyzwałabym od zboczeńców” z lubością cytującej Izę Kunę – pisarkę, która tak pojmuje rzeczywistość: „Chcę żeby moje dziecko było szczęśliwe. Resztę mam w dupie”.
Zachwycona tym określeniem p. Reiter dodaje od siebie (z przeprosinami /?/): „…ja też mam w dupie jakieś przestarzałe społeczne konwencje, które zabraniają dwojgu dorosłym ludziom się kochać.”
Oto wzorce kultury języka osób w kulturze prominentnych.
· Dyrektorka poznańskiego przybytku kultury „Teatr Ósmego Dnia” p. Ewa Wójciak napisała na swoim profilu chamską inwektywę pod adresem nowego papieża Franciszka I:
„No i wybrali ch..., który donosił wojskowym na lewicujących księży”
Sama tak o tym mówi: „To jest inwektywa, zgadzam się i nie mam zamiaru o tym
dyskutować. Ja się nie wypieram, tego nie kryję i nie chcę się z tego wycofać. Tak
myślę o tym panu i podtrzymuję swoją opinię. (...) Nie mam poczucia, że kogoś
obraziłam”.
Jak widać jest to kulturalnie specyficzne poczucie osoby, która nie ma pojęcia co znaczy słowo „kultura”, a mimo to jest dyrektorem placówki kulturalnej. Czyli kultura inaczej?
· We wcześniejszych o tydzień „WO” zamieszczono wywiad z p. Anną Grocką, transseksualistką, posłanką RP opowiadającą swój życiorys w aspekcie decyzji o zmianie płci. Pani Grodzka mówi o swojej rodzinie z okresu przed zmianą płci zaznaczając, że bardzo kochała – jako mężczyzna – swoją żonę i syna z nią spłodzonego. Ubolewa jednak, że była żona nie chce obecnie utrzymywać z nią kontaktu, choć p. Grodzka bardzo pragnie być jej przyjaciółką. Tłumaczy, że to, co zrobiła (zmiana płci) było dla nie niezbędne, aby być szczęśliwą. Niby zrozumiałe, ale tylko „niby”, bo zupełnie nie biorących pod uwagę szczęścia porzuconej żony i syna. Taki to ci jest popularyzowany przez feministyczne pismo standard „prawa do szczęścia”.
Oto kolejny dowód degrengolady kulturowej współczesnej, „postępowej” idei bezwzględnego prawa do szczęścia z podkreśleniem słowa„bezwzględnego”.
To tylko okruchy wybrane z płynącej szerokim strumieniem lawiny, chamstwa, wulgaryzmów i obojętnego lekceważenia odczuć ludzi dalekich od tej „postępowej” mody nie liczenia się z niczym i nikim, byle tylko być szczęśliwym, obojętne za jaką cenę, ale dość łatwo zauważyć, że głównie za cenę pieniędzy, które za tą degrengoladą płyną szerokim strumieniem do wszelkiej maści celebrytów i „twórców” kultury.
Jak nie wiadomo o co chodzi, to …………!


Komentarze
Pokaż komentarze (7)