Nagminnie i z lubością nazywane są przez środowiska związkowo–lewicowe umowy o dzieło, umowami śmieciowymi mszczą się na ich autorach. Do tej retoryki śmieciowej doszły przepisy o zagospodarowaniu śmieci komunalnych przez samorządy. A wszystko to dzieje w imię tzw. sprawiedliwości społecznej.
W dzisiejsze GW (21.03.) bardzo inteligentnie wykpiwa tę sprawiedliwość Wojciech Maziarski w felietonie pt. „Niesprawiedliwa Sprawiedliwość Społeczna”.
Maziarski wymienia przykłady:
- „Mieszkańcy stołecznych bloków będą płacić [za śmieci] w zależności od liczby osób w danym lokalu, natomiast opłaty w domach jednorodzinnych ustalono na o wiele wyższym poziomie i bez związku z liczbą lokatorów. Samotny mieszkaniec domku zabuli dwukrotnie więcej niż trzyosobowa rodzina w bloku. Niesprawiedliwość? E tam, na biednych nie trafiło”.
- „Przegłosowano [wspólnota lokatorów w apartamentowcu], że opłaty [za luksus dodatkowej infrastruktury] będą proporcjonalne do powierzchni posiadanego lokalu. W ten sposób mój znajomy, który ma wyjątkowo duży apartament, buli wielokrotnie więcej niż rodzina z dwójką dzieci żyjąca w mniejszych pokojach. On sam ani jego żona z basenu właściwie nie korzystają, za to dzieciaki sąsiadów codziennie pluskają się na jego koszt. No i dobrze, niech buli. Na biednego nie trafiło, skoro stać go na takie mieszkanie”.
(http://wyborcza.pl/1,75968,13601046,Niesprawiedliwa_sprawiedliwosc_spoleczna.html#ixzz2OA4uLDVs)
Wracając do związków zawodowych trzeba zaznaczyć ich zapalczywość w konsekwentnym destruowaniu polityki stabilizacyjnej państwa działającego pod presją niepewności gospodarczej wywołanej kryzysem europejskim.
Praktyka krajów europejskich pokazuje, że społeczeństwa obdarowane przez państwa różnorakimi dobrami, reagują alergicznie na każdą, nawet najmniejsza próbę ich uszczuplenia zmuszając rządy – w imię spokoju – do dalszego zadłużania państw. Taki bunt ma źródło w ideologii komunistycznej, że raz zdobytych przywilejów się nie oddaje! Argumenty te kraszone są retoryką sprawiedliwości społecznej. A jakże!
Owa polityka służy utrzymaniu za wszelką cenę obecnego status quo. W tym celu np. władze bankrutującego Cypru zwróciły się o ratunek do Unii Europejskiej prosząc o pomoc finansową. Unia, przestraszona brakiem dyscypliny finansowej wnioskodawcy zażądała jednak zaciskania pasa podatkiem od lokat bankowych, najdotkliwszych dla bogatych, co miało być katalizatorem przewidywanego gniewu ludu. Nie było. Naród wyszedł na ulice grożąc władzy, która struchlała taką reakcją odrzuciła warunek Unii. To wszystko nie wróży dobrze gospodarce europejskiej.
W tej trudnej sytuacji jak na ironię, polskie związki zawodowe domagają się zakazu zatrudniania ludzi w trybie umów cywilnych – tańszych kosztowo – lekceważąco nazywanych „śmieciowymi”. Na związkach zawodowych nie robi żadnego wrażenia groźba utraty przez wielu ludzi możliwości zarabiania na życie w razie przymusu zamiany umów cywilnych na umowy o pracę (drogich kosztowo), co wielu pracodawcom uniemożliwi działalność.
Organizacje związkowe nie pomne groźby wzrostu bezrobocia protestują także przeciwko projektowi rozliczania czasu pracy w okrasach rocznych, co jak wiadomo uelastycznia dostosowanie produkcji do cyklów rynkowego zapotrzebowania z szansą utrzymania produkcji i zatrudnienia. Takie uelastycznienie zwiększa możliwość przetrwania firmy na trudnym rynku konsumenckim (nabywczym). Na takie argumenty związki zatykają uszy. Oczywiście w imię sprawiedliwości społecznej
Jako kpinę z rzeczywistości należy także uznać inicjatywę związków zaw. domagających się wzrostu średniej płacy, pomimo, że jej przyrost wzrasta (112 zł. w styczniu 212 i 100 zł w styczniu 2013 r.), a tempo wzrostu płacy minimalnej znacznie przekracza tempo wzrostu płac w gospodarce (GW z 20 marca).
To tylko kilka przykładów związkowej znieczulicy w imię porzekadła „po nas choćby potop.” Ale to podobno w imię sprawiedliwości społecznej.
To jest właśnie kultura polityczna, która swoją bylejakością zasługuje na miano śmieciowej. Przecież do śmieci wyrzuca się wszystko, co się zużyło i już się do niczego nie nadaje.
A tak właśnie jest z postsocjalistyczną polityką związkowo-lewicową, uparcie reaktywowaną przez lewą stronę polskiej sceny politycznej.


Komentarze
Pokaż komentarze (6)