Mały strajk generalny jest za nami. Odbył się pod bardzo błahym pretekstem(wstrzymania likwidacji szkół, likwidacji NFZ, ulg podatkowych dla przedsiębiorstw utrzymujących zatrudnienie w kryzysie, rekompensat dla przedsiębiorstw, których dotknie konieczność ograniczenia emisji CO2, oraz ograniczeniu stosowania umów śmieciowych.), co na tle poważnych problemów gospodarczych, które rykoszetem coraz boleśniej uderzają w polską gospodarkę, wydają się być wręcz cyniczne.
NSZZ „Solidarność” powołujący się często na historyczny rodowód „Sierpnia” zbezcześcił tamte, antykomunistyczne ideały i w obliczu swojej słabości sięgnął – bez najmniejszego obrzydzenia – po pomoc postkomunistycznego OPZZ, z którym solidarnie – nomem omen – grozi polskiej demokracji. Czyli, pomaga postkomunistom przywrócić ich utracony, kochany ustrój „sprawiedliwości społecznej”.
Bulwersujący jest udział w strajku górników z Jastrzębskiej Spółki Węglowej z miliardem zł. zysku w 2012 r. i średnim wynagrodzeniem 7,5 tys. zł. Oto wizerunek „pokrzywdzonej” klasy robotniczej.
Wszystko to oraz utopijność postulatowych roszczeń jest czytelnym dowodem politycznej intencji strajku, obu klasowych, połączonych ruchów związkowych „Solidarności” (dawno odeszła od ruchu społecznego) i OPZZ postkomunistycznego parowozu ciągnącego w kierunku powrotu do władzy SLD i Leszka Millera.
A tak wygląda absurdalność postulatów głoszonych podczas strajku :
· wstrzymania likwidacji szkół – w świetle niżu demograficznego to postulat bezsensowny,
· likwidacja NFZ – wzrost kosztów zamiast zysku,
· ulg podatkowych dla przedsiębiorstw utrzymujących zatrudnienie w kryzysie – umniejszenie wpływu do budżetu, z którego jednocześnie postuluje się subwencje w/w postulatów,
· rekompensat dla przedsiębiorstw, których dotknie konieczność ograniczenia emisji CO2 – znowu bezmyślne żądanie subwencji budżetowej, brak logiki (jak wyżej),
· ograniczenia stosowania umów śmieciowych – pozbawienie pracy ludzi z firm bez zdolności finansowych na pokrycie wysokich kosztów umów o pracę.
Tak wygląda „zatroskanie” losem ludzi pracy ze strony związkowego duetu Piotra Dudy i Jana Guza, którzy przybierając rewolucyjną minę „obrońców ludu” kierują się ułudą obalenia rządu Tuska i przywrócenia dyktatury proletariatu.
Widać zapomnieli, czym się to w historii skończyło? A może po prostu nie znają historii?


Komentarze
Pokaż komentarze (13)