Kompleksy klasowe pozostałe po socjalizmie ciągle mocno tkwią w narodzie, którego przedstawiciele ochoczo podtrzymują pogląd, że wszyscy posiadacze domów jednorodzinnych, to bogacze, z których należy ściągać dużo wyższe podatki niż z pozostałych obywateli, bo przecież są bogaci więc niech płacą!
Nie gaśnie oburzenie posiadaczy domków jednorodzinnych na dyskryminacyjne ich traktowanie przez ustalanie im większych stawek za opłaty odbioru śmieci w stosunku do mieszkańców domów lokatorskich, a tu kolejny, dyskryminacyjny pasztet podatkowy uroczo zwany opłatą adiacencką. Ten podatkowy stwór pochodzi z ustawy o gospodarce nieruchomościami z dn. 21 sierpnia 1997 r. (uchwalonej przez wybrańców narodu), która stanowi, że opłata adiacencka - dotycząca właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości, których wartość wzrosła na skutek następujących zdarzeń:
· scalenie i podział nieruchomości,
· budowy urządzeń infrastruktury technicznejz udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
Stawka procentowa opłaty adiacenckiej nie może przekroczyć:
· 30% dla wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem.
· 50% dla wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej lub przeprowadzeniem scalania i podziału nieruchomości.
Opłaty adiacenckiej nie należy mylić z tzw. opłatą (rentą) planistyczną, która pobierana jest z zupełnie innych przyczyn i na podstawie innych przepisów (kolejny podatek dla bogaczy).
http://pl.wikipedia.org/wiki/Op%C5%82ata_adiacencka
Usadowione nieco bliżej obywateli samorządy terytorialne do tej pory niezbyt często korzystały z tego, nieobowiązkowego prawa z powodu lepszego rozeznania poziomu zasobności finansowej właścicieli domków jednorodzinnych, co żarliwie wytknęła im Najwyższa Izba Kontroli zarzucając tymże samorządom karygodną niegospodarność.
I co tu więcej pisać. Może tylko warto dodać, że w ślad za socjalizmem państwo polskie nadal traktuje własność prywatną i jej właścicieli jako niepożądany i gorszy element społeczny, bo skoro nie żebrze u państwa o zasiłki to znaczy, że ma dochody, a jak ma dochody, to – zgodnie z ideologią solidaryzmu społecznego – niech się nimi dzieli (przymusowo) ze społecznością, która własności nie posiada.
W tej sytuacji będę powtarzać, że nasze państwo jest państwem opresyjnym wobec posiadaczy dóbr i lekceważącym najlepsze cechy obywatelskości, jakie prezentują ich właściciele, bo to oni są najefektywniejszą gospodarczo grupą społeczną z kilku elementarnych powodów:
1. gromadzą oszczędności na inwestycje,
2. napędzają koniunktórę gospodarczą inwestując, np.w budowę domku jednorodzinnego (zamawiają plany architektoniczo – budowlane, kupują materiały budowlane, zatrudniają wykonawców, itd.., itp.),
3. tworzą warunki do rozwoju handlu i usług na nowopowstałych osiedlach domków jednorodzinnych,
4. wzbogacają budżety samorządowe opłatami i podatkami od nieruchomości,
5. łagodzą nacisk na lokatorskie budownictwo wielokondygnacyjne,
6. upiększają architektonicznie miasta, ładnymi elewacjami, zielenią przydomową itd.
7. utrzymywanie zimowej przejezdności dróg osiedlowych.
Jak się do tego ma udział społeczności lokatorskich (komunalnych i spółdzielczych) w pomnażaniu bogactwa narodowego i PKB, tej społeczności, która korzysta z przywilejów tanich czynszów (głównie komunalnych), okresowej bezpłatnej wymiany elementów wyposażenia mieszkań (np. okien), nie uczestniczących w odśnieżaniu chodników i dróg osiedlowych, korzystających z miejsc parkingowych wybudowanych przez gminę lub zarządcę domu. Inne przywileje tych społeczności, to niższe taryfy za odpady komunalne, brak partycypacji w tworzeniu nowej infrastruktury (media, kanalizacja, drogi), zwolnienie od trosk remontowo naprawczych itp.
W świetle takiej opresyjności fiskalnej państwa wobec własności prywatnej i obsypywanie przywilejami społeczności lokatorskich i pracobiorców, deklaracje władzy o intencjach odbudowy społeczeństwa obywatelskiego są bezpodstawne i pozorowane, bo wszystkie najważniejsze cechy obywatelskości tkwią w postawach indywidualnej przedsiębiorczości i odpowiedzialności za swój los, co jak z powyższego widać państwo skutecznie zwalcza.
Taka polityka państwa powoduje rozrost społeczeństwa socjalnego i regres w rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.
Oto rozdźwięk prawdziwej polityki społecznej od wartości deklarowanej. Smutne i dla państwa szkodliwe!


Komentarze
Pokaż komentarze (7)