Społeczność ludzką można podzielić (w pewnym uproszczeniu) na trzy rodzaje intelektualnych grup: geniusze, rozsądni i idioci.
A. Geniusze, to ci, których udziałem są odkrycia naukowe, postęp techniczno-technologiczny, twórczość kulturowa.
B. Rozsądni, to ludzie reprezentujący normalność egzystencji, funkcjonujący w społeczeństwie w zgodzie z panującym porządkiem rzeczy. Zdobywają zawody, pracują, zakładają rodziny, wychowują potomstwo przysposabiając je do kontynuacji rozsądnego życia.
C. Idioci,to niestety najliczniejsza grupa ludności, która pozbawiona jest empatii do świata właśnie z powodu intelektualnego upośledzenia przynależnego idiotom. Stan zidiocenia trafnie oddaje powiedzenie: „gdyby idiota wiedział, że jest idiotą, to przecież nie byłby idiotą!”
Idioci nigdy nie wiedzą, o co im chodzi. Oni chcą być kimś innym, kim być nie mogą. Oni żądają, aby ich pożałowanie godny stan umysłu uznawać za równy geniuszom i tak ich honorować. Domagają się, aby ułomności wywodzące się z ich stanu zidiocenia zrównać z genialnością i rozsądkiem reszty.
Taki stan umysłów wywołuje niebezpieczne perturbacje społeczne zakłócające normalny cykl życia i rozwoju.
Ponieważ natura jest niezwykle hojna w mnożeniu idiotów i oszczędna w obdarzaniu świata geniuszami, więc zalewający świat idioci zaczynają niebezpiecznie wpływać na jego rozwój, przez to, że jest dużo większe zapotrzebowanie na pracowników potrzebnych do realizowania zadań tworzonych przez geniuszy, niż można by ich znaleźć w grupie rozsądnych. I to jest właśnie zjawisko przewagi siły nad rozumem.
Przykładem jest większość masowych akcji roszczeniowych, wymuszających masowością uczestników ustępstwa na swoją rzecz od mniejszości zdroworozsądkowej i tym samym systematyczne niszczącą poziomu cywilizacyjnych zdobyczy ludzkości osiągniętych dzięki geniuszom i ich rozsądnych sprzymierzeńcom.
Przykładem jest większość strajków z żądaniami przywilejów bez względu na materialno-finansowe możliwości ich zaspokojenia ze strony adresatów tych strajków. Taki właśnie obraz obserwujemy w kryzysowej Europie.
Inny przykład, to natarczywe próby zrównywania zachowań anormalnych z normalnymi w swerze np. obyczaju i kultury rodziny. Doświadczamy tego aktualnie w Polsce obserwując anty rozsądkową batalię na rzecz związków partnerskich.
To niebezpieczne zjawisko społeczne staje się jeszcze bardziej groźne z powodu spolegliwości władz nadspodziewanie potulnie ustępujących w spełnianiu wszelakich anormalności i ich legislacyjne kwalifikowanie, czym burzy się zdroworozsądkowy ład publiczny i jego zbawcze oddziaływanie na normalność ludzkiej egzystencji.
Uleganie zjawiskom szkodliwym ośmiela inne grupy ludzkie, o innych szkodliwych przywarach, które lada moment zażądają zrównania ich i zalegalizowania z obowiązującymi normami porządku publicznego.
A jak ten porządek jest nadwerężany niech świadczą niepokoje w państwach (Francja, Anglia) deklarujących ustępstwa na rzecz cywilizacyjnie szkodliwych społecznych zachowań
Jedynym ratunkiem dla naszej cywilizacji jest zawężanie liczebności ludzi z grupy C drogą edukacji oświetlającej ludzkie umysły w rozumieniu istoty trwania gatunku ludzkiego w zgodzie z panującym w przyrodzie porządkiem rzeczy.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)