Cały demokratyczny świat przeżywa obecnie kryzys systemowy i to w czasach powszechnego dobrobytu, jakiego nigdy wcześniej ludzkość nie znała. Myśliciele zachodzą w głowę, gdzie tkwią przyczyny fenomenu antypaństwowego wzburzenia mas ludzkich, tak ostro zarysowanego głównie w demokracjach europejskich. Myślę, że owym myślicielom zrozumienie tego fenomenu utrudnia nadmiar ich teoretycznej wiedzy na temat mnogości teorii o rozwoju i ewolucji ustrojów politycznych, do których nie można nijak dopasować aktualnych procesów społecznych.
Ewolucja ustroju demokratycznego doszła do punktu, w którym klasyczne reguły demokratyczne oparte na demokracji przedstawicielskiej są systematycznie wypierane rozrastającą się niebezpiecznie demokracją zbiorową (powszechną), w której władza podejmuje decyzje pod presją jakiejś zbiorowości społecznej, zainteresowanej wyłącznie własnymi korzyściami, które najczęściej są szkodliwe dla państwa i całej narodowej zbiorowości. a nie na podstawie racjonalnej potrzeby. Takie zjawisko, to objaw pewnego rodzaju demokratycznej patologii, która coraz częściej nabiera cech społecznej anarchii depczącej brutalnie reguły podporządkowania się dyscyplinie państwa prawnego, w którym rządzenia powierzono ludziom wybranym w wolnych i demokratycznych wyborach powszechnych – esencji demokracji.
Czymże bowiem jest nawoływanie związków zawodowych do obalenia legalnego rządu jak nie anarchią przeciwko konstytucyjnemu porządkowi? Jakież to nadzwyczajne zdarzenia mają w Polsce miejsce, aby straszyć zamachem stanu zamiast budować polityczne zaplecze do zmiany obecnej władzy podczas najbliższych worów? To jest właśnie próba rządów ulicy!
Współcześni politycy są tego świadomi, ale podporządkowują się tej patologii w imię utrzymania wyborczej popularności, gwarantującej im trwanie przy władzy. W tak zdeformowanej demokracji władza wykonawcza jest bardzo słaba, do tego stopnia, że nie jest zdolna do przeprowadzenia niezbędnych reform – z punktu widzenia interesu całej zbiorowości – wzmacniających sprawność państwa i stabilizujących ład społeczno gospodarczy.
To właśnie przeżywa obecny gabinet premiera Tuska, który odstąpił od bardzo ważnych reform (np. zniesienie dofinansowywanie partii z budżetu państwa) pod presją środowisk, beneficjentów przywilejów grupowych, szkodliwych dla ogółu narodu, osłabiających cały państwowy system ogólnonarodowej stabilności wszystkich obywateli.
W tak schorowanej demokracji praktycznie nieustannie trwa kampania wyborcza, która niszczy społeczny pokój nieustannym epatowaniem społeczeństwa demagogią wyborczą zakłamującą rzeczywistość przejaskrawianiem problemów polityczno –gospodarczych potęgując antyrządowy nastrój, co jest głównym celem tej permanentnej kampanii. Wyraźny tego przykład obserwujemy w obecnej akcji wyborczej Jarosława Kaczyńskiego i jego związkowego zaplecza (zapowiedź strajku generalnego w okresie stagnacji gospodarczej) .
Taka demokracja, oprócz wzniecania destrukcyjnego niepokoju społecznego ma także konkretny wymiar kosztów finansowych, które ponosi podatnik polski, z kieszeni którego budżet państwa finansuje tę nieustającą kampanię wyborczą. Jakże wymowny jest na ten temat komentarz Agaty Nowakowskiej i Dominiki Wielowiejskiej (GW z 21 maja), które piszą o kampanii wyborczej PIS-u:
„Zwycięstwo w wyborach do euro parlamentu dałoby się przekuć w wielki sukces propagandowy i podbić wynik w kolejnych wyborach. Jednak dla partii to koszt ok. 10,5 mln zł. Czy warto tyle wydać, skoro państwo nie zwraca tych wydatków? Zwrot z budżetu dotyczy tylko kampanii do polskiego parlamentu. Może lepiej oszczędzić na kolejne starcia, zwłaszcza że na wybory samorządowe PiS wyda ok. 20 mln zł, a na prezydenckie kolejne 15 mln zł.”
(http://wyborcza.pl/1,75478,13948949,Jaroslaw_Kaczynski_boi_sie_
Bronislawa_Komorowskiego.html#ixzz2Twkvt0CS)
Tak więc my, podatnicy, opłacamy ten polityczny karnawał, który urządzają nam politycy dla skutecznego mącenia w głowach wyborcom, byle tylko powierzyli im władzę. Tak wygląda mechanizm demokracji powszechnej – cel zdobyć władzę i pozorować rządzenie w taki sposób, by słupki sondażowe nie spadały. A te rosną wtedy, kiedy partie „wsłuchują się w oczekiwania społeczne” (modne).
Taka jest owa pokraczna współczesna demokracja z zawodowym sejmem składającym się z nadzwyczaj wysoko opłacanymi 460 urzędnikami państwowymi (posłowie) i 100 senatorami, permanentnie urzędującego sejmu i senatu w nieustającym ciągu sesyjnych obrad, stale absorbujących rząd swoimi polityczno – propagandowymi spektaklami populizmu zawsze z myślą o kolejnych wyborach, nigdy o państwie.
W czasie II RP system taki nazywano sejmokracją, którą tak charakteryzuje Wikipedia:
„Sejmokracja – potoczne określenie ustroju Rzeczypospolitej Polskiej od uchwalenia Konstytucji marcowej w 1921 r. do przewrotu majowego w 1926 r. Konstytucja marcowa, dając niezwykle duże uprawnienia parlamentowi, a zwłaszcza izbie niższej - Sejmowi (m.in. szerokie uprawnienia ustawodawcze i kompetencje kreacyjne, zakaz badania ważności ustaw przez sądy), czyniła z niego dominujący organ państwa i osłabiała bardzo władzę wykonawczą. To, a także rosnące przekonanie posłów o własnej wszechwładzy, doprowadziło do osłabienia mechanizmów demokratycznych i zagrożenia anarchią.”
Takąż właśnie arogancką postawą charakteryzują się obecni polscy parlamentarzyści permanentnie sekujący władzę wykonawczą ograniczaniem jej prerogatyw rządzenia ciągłym, bezsensownym nowelizowaniem prawa.
Czas więc zarzucić ten ślepy pęd ku pełnej referendalnej demokracji powszechnej powrotem do reguł demokracji przedstawicielskiej znosząc zawodowstwo posłów i senatorów, a zadania obu izb parlamentu sprowadzić do stanowienia prawa i konstytucyjnego nadzoru władzy wykonawczej. Posłowie i senatorowie powinni obradować wyłącznie podczas sesji parlamentarnych zwoływanych okresowo według potrzeb legislacyjnych i zatwierdzania (bądź nie) dekretów rządowych.
Parlamentarzysta nie oderwany od wykonywania zawodu i społeczności swego zamieszkania, bez miesięcznych parlamentarnych krociowych apanaży, wynagradzany wyłącznie refundacją kosztów uczestnictwa w sesjach (diety), to przedstawiciel narodu w przeciwieństwie do posła zawodowego, którym jest zmanierowany polityk w roli urzędnika władzy państwowej. Zawodowy poseł to uczestnik władzy wykonawczej, a nie jej potencjalny nadzorca i kontroler.
Rozmarzyłem się, choć już widzę oburzonych krytyków mojej politycznej refleksji i w przeciwieństwie do mnie zwolenników powszechnej demokracji referendalnej.
Trudno, wszak marzenia nie są zabronione, a bywa, że się spełniają.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)