Jestem krytykiem państwa socjalnego i zwolennikiem państwa obywatelskiego, co przy każdej okazji podkreślam i do tego przekonuję.
Dlatego z dużym zadowoleniem odbieram doniesienia o postępie obywatelskości (GW z 31 kwietnia) w miastach (gminach) z komunikatami o coraz liczniejszych i skuteczniejszych takich akcjach.
W artykule „DEMOKRACJA? WCHODZIMY W TO”, „Gazeta” pointuje: „Na górze polska demokracja buksuje, na dole buzuje.”
W artykule /str. 1, 22, 23/ wymienia się miasta: Opole, Białystok, Trójmieście, Bydgoszcz, Lublin, Olsztyn, Warszawa, Częstochowa gdzie wiele spraw obywatele wzięli w swoje ręce i wbrew urzędom gminnym załatwili je z pożytkiem dla mieszkańców.
/http://wyborcza.pl/1,75478,14012930,Mieszkancy_maja_dosc_i_upominaja_sie_o_swoje_
Sygnałów takich brak jednak z parafii polskiego Kościoła Katolickiego, gdzie przywrócenia obywatelskości – zgodnie z ideą powszechności – jest wręcz niezbędne. Piszę „przywrócenia”, bo ku ubolewaniu wielu wiernych swego czasu zniesiono „Rady Parafialne” i zastąpione je zespołami doradczymi proboszcza np. ds. ekonomicznych, czy młodzieżowych. Rada parafialna miała kompetencje władcze uprawniające do prawa weta wobec decyzji majątkowych proboszcza. Doradcy zaś – jak sama nazwa wskazuje – tylko doradzają. Obrazem tych zmian jest zaniechanie przez większość proboszczów składania szczegółowych rocznych sprawozdań finansowych z działalności parafii.
Idee wychowania obywatelskiego kościół zastąpił – jak wiadomo – ideą pogłębiania wiedzy ewangelicznej (homilie) w celu wzrostu pobożności i pogłębiania wiary z nadzieją przetransformowania doktryn wiary do życia publicznego (obywatelskiego). Skutku jednak nie widać, a wręcz odwrotnie, autorytet kościoła spada. Problem ten z dużym zatroskaniem przedstawił hierarchom Kościoła o. Ludwik Wiśniewski, w głośnym liście, co Hierarchowie pominęli wymownym i lekceważącym milczeniem.
Wczorajsze homilie (Boże Ciało) wielu hierarchów poświęciło kwestiom legislacji zachowań Polaków nie honorujących pouczeń Kościoła z oczekiwaniem od państwa prawnego zakazu takich zachowań. I to jest symptom zmniejszania się autorytetu Kościoła, bowiem gdyby ten autorytet był należyty nie trzeba by katolików dyscyplinować prawem państwowym do przestrzegania reguł wiary.
/http://wyborcza.pl/1,75248,14010812,W_Boze_Cialo_biskupi_mowili_wiernym_o_in_vitro_
Zamiast takich nawoływań rad bym usłyszeć z ambon kościołów nauk moralnych, takich, które przeciwdziałają groźnym społecznym zachowaniom jak: ksenofobia, zanik dyscypliny wychowawczej młodzieży, katastrofalny poziom pijaństwa polskich kierowców, wandalizm miejsc publicznych, wulgaryzm języka i kultury, pomawianie bliźnich, oszustwa podatkowe, zanieczyszczanie środowiska naturalnego, itd., itp.
Praktyka obywatelska to staranność ludzi do angażowania się w sprawy dotyczące naszego codziennego życia, możliwe do samodzielnego załatwienia wokół swego domu, ulicy, gminy, a także parafii. Tej praktyki trzeba uczyć „od kolebki”. A takie możliwości mają wszyscy: rodzice, szkoła (w tym katecheci), kościół (kazania, /homilie/), politycy, władze publiczne, instytucje państwowe, publikatory (w tym katolickie), media.
Niestety, wszystkie te w/w podmioty zaniedbują swoje wychowawczo – edukacyjne możliwości zastępując je utyskiwaniem i wzajemnym oskarżaniem się o zaniedbania edukacji obywatelskiej, przy czym ich codzienna praktyka to gorszące zaprzeczenie postaw obywatelskich.
Zabiegajmy o Polskę obywatelską!


Komentarze
Pokaż komentarze