Jan Rokita b. wielka gwiazda PO, kiedyś kandydat tej partii na szefa rządu nazywany „premierem z Krakowa”, co rusz ośmiesza się zachowaniami człowieka małostkowego, sfrustrowanego i nieodpowiedzialnego.
Pamiętamy awanturę Rokity z załogą samolotu Lufthansa i jego głośny krzyk „ratunku Niemcy mnie biją”. Za ową burdę nałożono na niego grzywnę, której nie uiścił, bo uznał, że jest niesprawiedliwa.
Kilka dni temu pozbawiono p. Rokitę członkowstwa w PO, za wieloletnie niepłacenie składek członkowskich ( 6 lat) w mizernej kwocie 300 zł. Uznał, że skoro partia pozbawiła go ważnych funkcji, to składek w takiej partii płacić nie będzie.
Ostatnio głośno o zajęciach komorniczych na dochodach p. Rokity, który przegrał proces o zniesławienie Konrada Kornatowskiego, b. Komendanta Głównego Policji i odmówił zapłacenie opłaty sądowej i zadość uczynienia pomówionemu przez siebie poszkodowanemu, którego zniesławił nazywając go „towarzyszem Kornatowskim” i „nikczemnym prokuratorem” odpowiedzialnym za tuszowanie śmieci na komisariacie ówczesnej MO aresztowanego Tadeusza Wądołowskiego.
Komornik zdołał ściągnąć z osądzonego tylko należność za koszta sądowe, a pozostałe kwoty wyroku w wysokości ok. 350 tys. nie zdążył, bo p. Rokita wyjechał za granicę.
Sprawę można by zakończyć wzruszeniem ramion gdyby nie reakcja polityków współczujących p. Janowi i bagatelizujących jego zachowanie. Niektórzy członkowie PO mówią, że wyrzucenie Rokity z partii za to, że się opłacał składek to przesada i postulują przywrócenie Rokicie status członka Platformy. Zaś w sprawie sądowego długu uruchomili nawet akcje zbierania funduszy na zapłacenie należności objętych postępowaniem komorniczym przeciwko p. Janowi.
Ta sprawa to smutny obraz polskich elit politycznych, które nonszalancko bagatelizują amoralne postępowanie byłego prominentnego polityka i współczująco traktują jego anty obywatelskie postawy krytykując sąd za zasłużenie poniesione przez niego kary.
Chyba jednak Stwórca darzy Polskę swoją opieką skoro uchronił nas przed premierostwem tak małostkowego polityka, jakim okazał się Jan Rokita.
O opiece Bożej napisałem „chyba” no, bo przecież ciągle egzystują w polskiej polityce ludzie pokroju Jana Rokity mocno za nim tęskniący oraz solidaryzujący się bezmyślnie z jego dziwacznymi postawami.
Boję się, że z powodu tych tęskniących za Rokitą polityków cierpliwość Pana Boga ma też granice, o czym najpewniej boleśnie przekonamy się w nadchodzących wyborach.



Komentarze
Pokaż komentarze (5)