Spory i różnice poglądów to żywy objaw demokracji w ramach której kształtuje się forma sprawowania władzy wygenerowanej w demokratycznym pluralizmie.
W tak ucywilizowanej demokracji, ugruntowanej na fundamencie państwa kierującego się prawem stanowionym przez demokratycznego ustawodawcę, wyłonionego większościowym poparciem narodu, obywatele zgodnie funkcjonują w różnorodności pluralistycznej, wymagającej jedynie lojalności wobec własnego państwa – wspólnego dobra wszystkich obywateli.
Niestety nasza kultura polityczna tego nie dostrzega, a niezadowoleni z wyników wyborów politycy, którzy dostali od wyborców czerwoną kartkę, stroją obrażone miny i nie respektują wymaganej przez demokrację owej lojalności.
Nasze państwo ma obecnie spore problemy zmagając się ze spowolnieniem gospodarczym i katastrofami pogodowymi, wywołującymi negatywne społecznie skutki wymagające zwiększenia ogólnospołecznej dyscypliny i politycznego wyciszenia, niezbędnego do wzmożonego wysiłku na rzecz przezwyciężenia tych przeciwności. I o to właśnie idzie spór, aby w tej trudnej sytuacji nie wywoływać w państwie dodatkowych problemów, z egoistycznych pobudek pozyskiwania sympatii wyborczych, napastliwością na państwo i populizmem obietnic, że zmiana rządu spowoduje automatycznie zniknięcie tych kłopotów, oczywiście jak krytycy obejmą władzę.
To jest bardzo szkodliwa nielojalność wobec państwa, które w tak trudnej sytuacji i bez tego ma duże kłopoty z zachowaniem równowagi finansowej, od której zależy wypłacalność w sferze budżetowej, do której zaliczają się pazerne partie polityczne tak obficie i bezceremonialnie z tego budżetu czerpiące pieniądze, za które – opozycja – organizują antypaństwowe akcje. O rażącej nielojalności koalicjanta rządowego nie wspominając.
(Subwencje partyjne są jedną z głównych przyczyn dramatycznego upadku jakości polityki w ostatniej dekadzie /Jan Rokita – GW z 26. czerwca/).
Dużą dozę nielojalności wobec państwa wykazują także środowiska intelektualne, publicyści i duchowni. Potwierdza to toczący się spór o zagrożeniu odradzaniem się w Polsce nastrojów szowinistycznych, rasistowskich czy wręcz faszyzujących. Jeżeli przedstawiciele polskiej profesury akademickiej bronią ruchów narodowo – szowinistycznych (NOP) i ich faszystowskie ekscesy (prof. Legutko, prof. Jasiewicz), to dowodzą tym sprzeniewierzenie się państwu polskiemu, któremu są winni lojalność.
(„Pogoda dla faszyzowania jest [w Polsce] własna. I faszyzm własnej produkcji. Zanim obrażono Baumana, grubo wcześniej oglądałem na czarno ubranych bojówkarzy na wyborczym wiecu Wodza. Gwardia. Już twardego wyglądu.”
„ Ot, wypada okazać jak znudził się im rząd, zwyczajnie w demokratycznym trybie ustanowiony. A jeszcze proeuropejski, wbrew interesom PIS i Moskwy.”
„Rydzyk dostał od Rosjan potężny przekaźnik za agitację przeciw naszemu wejściu do NATO i Unii Europejskiej. Bez protestów prezesa sojusznika.” /Stefan Bratkowski GW z 26. czerwca/).
Dowodem antypatriotycznej wręcz nielojalności wobec Polski są głównie zachowania partii opozycyjnych Prawo i Sprawiedliwość i Ruch Palikota, celowo i kłamliwie dezawuujący stan polskiej gospodarki demonizując spowolnienie jako wyłącznie winę rządu, ukrywając wpływ czynników europejskiego kryzysu, gdy tak naprawdę Polska stawiana jest za wzór w UE.
(„W sondażach publicznych przeprowadzonych w Niemczech, Polska została wywindowana jako partner nr 1 w UE przed Francją” /Janusz Lewandowski – GW z 26. czerwca/).
(„W PE zdarzają się przypadki zniesławiania własnego kraju w wykonaniu polskie opozycji. Taki eksport partyjnictwa to „mniej niż zero” w skali patriotycznych postaw”. /Janusz Lewandowski GW z 26 czerwca/).
(„Modlitwa posłanki Pawłowicz (PIS) o rozpad UE jest zbieżna ze świeckimi marzeniami Kremla” /Janusz Lewandowski GW z 26. czerwca/)
Media i publicyści to odrębny pokaz nielojalności i szerzenia pesymistycznych opinii, które p. Janusz Lewandowski tak pointuje:
· media stały się wyszukiwarką nieszczęść i sensacji,
· kraj jest rozhisteryzowany jakby Polska upadała upodlona geopolitycznie i znów trzeba było stawiać kosy na sztorc.
· Polacy sprywatyzowali szczęście i uspołecznili nieszczęście.
Oto krótka refleksja o politycznych postawach polskich elit, które zamiast pozytywistycznej mobilizacji społeczeństwa skażają je defetystycznym zniechęceniem o rodowodzie współczesnej mody obwiniania za wszystko władzy, tak jakby ta władza działała tylko w otoczeniu pracowitego i lojalnego społeczeństwa, bez ludzi którzy poza stawianiem żądań i pretensji do niczego innego się nie przykładają.
Taka gmina!


Komentarze
Pokaż komentarze (20)