Wstrząsający artykuł Mariusza Szczygła(GW – Duży Format z 27 czerwca) o strasznym okrucieństwie pary wychowawców (macocha i ojciec) wobec kilkuletniego chłopca, którego ci inteligentni i wykształceni ludzie zakatowali na śmierć, wywołał lawinę dyskusji i oburzenia.
Zbrodnicza macocha po odbyciu wieloletniej kary i jej zatarciu wróciła do zawodu nauczycielskiego, trafiła do kadry doradczej Ministerstwa Oświaty, a nawet jest katechetką. Ta część biografii wywołuje najwięcej kontrowersji. Nie znam kobiety, ale być może jest ona pozytywnym przykładem skutecznej resocjalizacji i moralnego przeobrażenia pozwalającego człowiekowi stać się pożytecznym społecznie obywatelem. Ale ja nie o tym.
Mnie zastanawiają dość powszechnie lansowane opinie, głównie po Kongresie Kobiet, o konieczności zwiększenia udziału w polskiej polityce kobiet, które podobno swoją wrodzoną łagodnością wpłyną na złagodzenie złych politycznych obyczajów, bardzo powszechnych w polskich życiu publicznym. Tej tezie zaprzecza historia, która odnotowała straszne okrucieństwo kobiet – władczyń, niczym nie różniące się od okrutnych władców.
Konkluzja jest prosta: OKRUCIEŃSTWO NIE MA PŁCI.
W kwestii rodzinno wychowawczej przypomniało mi się zdarzenie, którego byłem świadkiem. Była to rozmowa w rodzinie moich dobrych znajomych pomiędzy dorosłym, już usamodzielnionym synem i jego emerytowaną matką z dużym dorobkiem w działalności społeczno – politycznej. Mama ta, niezadowolona ze zbyt małych – jej zdaniem – ambicji syna w dążeniu do wyższego statusu społeczno – zawodowego („tylko technik”) wyrzucała mu jego życiowe wygodnictwo, siebie stawiając za przykład człowieka sukcesu zawdzięczanego zdobytym tytułem naukowym i wytężoną pracą. Skonfundowany moją obecnością syn „odciął” się mamie bardzo znamiennym monologiem. Oświadczył mianowicie, że zamiast się chełpić swymi osiągnięciami, mama powinna się tego wstydzić, bo to on z siostrą okupił matczyne sukcesy koszmarnym dzieciństwem, bez ciepła rodzinnego (ojciec inżynier budowlaniec zawsze daleko od domu na wielkich budowach), na stołówkowych obiadach i podwórku z kluczem od mieszkania na szyi. Oburzona matka zwymyślała syna, że jak śmie wygadywać takie niesprawiedliwe zarzuty, bo przecież ona z ojcem zapewniła dzieciom wszystko co potrzebowały, czyli dobrobyt. Głównym na to jej argumentem było stwierdzenie, że synowi kupili nawet bardzo drogi skuter. Na to syn z mokrymi oczami: mamo oddam ci ten skuter, a ty oddaj mi moje dzieciństwo. Mamusia przeprosiła mnie i z płaczem wyszła z salonu.
Poczułem się nieswojo. W milczeniu podałem rękę synowi znajomej i w smutnym nastroju wróciłem do domu.
Może właśnie to zdarzenie tak bardzo umocniło mnie w przekonaniu, że większym szczęściem dla człowieka (rodzica) jest szacunek (wdzięczność) dzieci za szczęśliwe i radosne dzieciństwo, niż sterta dyplomów i listów pochwalnych za sukcesy zawodowe, okupione gorzkim wspomnieniem smutnego dzieciństwa potomków.
Ze smutkiem dostrzegam, że należę chyba już do wymierającego pokolenia ludzi bardziej ceniących wyrzeczenia na rzecz rodziny niż pogląd, o prawie do zawodowo – społecznego samorealizowania się (samourzeczywistniania) rodzica (rodziców) okupionymi smutnymi wyrzeczeniami dzieci (rodziny).


Komentarze
Pokaż komentarze (11)