Zwolennicy Platformy bagatelizują porażkę partii w Elblągu mówiąc, że p. Gelert przegrała minimalnie, więc nie był to nokaut. Zaiste, nokautu nie było, ale przegrana to fakt, a w świetle osobistego zaangażowanie się w elbląskiej kampanii Donalda Tuska – premiera i szefa partii, to fakt bolesny.
Przyczyną nr 1 tej porażki, jest arogancja władzy, arogancja, którą wykazał odwołany prezydent Elbląga (PO), co w partiach rządzących jest przypadłością powszechną. Wystarczy przeanalizować klęski demokratycznych rządów po 1989 r., by przekonać się, że politycy zdobywając władzę natychmiast sięgają po instrument tak barwnie kiedyś nazwany przez Jarosława Kaczyńskiego słynnym „TERAZ K. MY”.
Oto personalne synonimy afer politycznych ostatniego dwudziestolecia III RP:
· Jacek Buchacz (PSL) – „trójkąt Buchacza” 1996 r.
· Lew Rywin (SLD) – „Rywingate)” 2002 r.
· Tomasz Lipiec (PIS) – afera korupcyjna 2007 r.
· Zbigniew Chlebowski (PO) – afera hazardowa 2009 r.
Oczywiście lista ta nie jest kompletna, to tylko przykład powszechności politycznej choroby (arogancja władzy) toczący bez wyjątku wszystkie partie polityczne, których członkowie nadzwyczaj szybko korzystają z owego przysłowiowego „TERAZ K. MY”. Dotyczy to także upartyjnionych samorządów.
Zwracam uwagę na wypowiedzi polityków wszystkich partii w sprawie typowania partyjnych kandydatów na prezydenta Warszawy w miejsce Hanny Gronkiewicz Waltz, wobec której wszczęto procedurę referendalno–odwoławczą. PIS proponuje „znanego samorządowca” prof. Glińskiego. To przecież karykatura samorządności, a nie samorządność obywatelska.
Znając te przykre partyjne dolegliwości polityków, powinniśmy walczyć jak lwy o odpolitycznienie samorządów wymuszeniem prawa zakazującego partyjnych kampanii wyborczych do samorządowych władz wszystkich terytorialnych szczebli. Jeżeli tego nie zrobimy, nie uwolnimy się od partyjnictwa, które zawsze przedkłada własny partyjny interes nad interesem społeczności lokalnej, dla której sprawy komunalne (przykład bałagan śmieciowy), lokalna infrastruktura, porządek i estetyka ulic, szkolnictwo miejscowe, rzemiosło, handel i wszystkie inne, bardziej przyziemne sprawy, ułatwiające i umilające nam życie w naszym mieście, na naszej ulicy czy wsi, jest ważniejsze od populistycznych obietnic polityków.
Politykom pozostawmy problemy krajowe, tworzenia prawa, bezpieczeństwo publiczne, obronność i wszystko to, do czego konstytucja ich zobowiązuje. Zabrońmy im partyjnego „babulenia” na naszych, samorządowych wiecach, a ich obecność u nas (w gminie, mieście) ograniczmy do okolicznościowej gościny przecinania wstęgi czegoś państwowo symbolicznego. Bo przy lokalnych symbolach wstęgi powinni przecinać nasi miejscowi liderzy, którym sami powierzyliśmy władzę samorządową.
Jak to zrobić? Prosto. Znając „wrażliwość” władz na protesty, wyjdźmy na ulicę i stanowczo zażądajmy pełnych praw samorządowych, tak barwnie i licznie zaprezentowanych jak to zrobił dyrektor Radia Maryja o. Tadeusz Rydzyk w sprawie telewizji Trwam. Jest skutek!
Sukces o. Dyrektora powinien nas do tego zachęcić. Wyegzekwujmy od władzy nasze obywatelskie prawa.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)