System demokracji bezpośredniej nie nadaje się w Polsce do praktykowania, bo:
- jesteśmy narodem indywidualistów przywiązanych do szlacheckiej spuścizny obrazowo określonej w powiedzeniu: „szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie”,
- w społeczeństwie polskim pozostał socjalistyczny nawyk politycznego wartościowania interesu kraju interesem mas pracowniczych rozwarstwionych branżowo na ośrodki wielkoprzemysłowe (największy beneficjent opiekuńczości państwa) i pozostałe nastawione roszczeniowo wyłącznie do państwa (zamiast do pracodawców).
Przypadek 1.
Bez sięgania do spektakularnych przykładów historycznych cechę wymienioną w tym punkcie możemy dostrzec w obecnej polskiej praktyce politycznej, w której główni współcześni aktorzy dają bardzo wymowny popis indywidualności swoich postaw, tak dobitnie, że wywołuje to często obawy o naszą demokrację.
Przypadek 2.
Masy pracownicze z natury rzeczy zawsze mają charakter roszczeniowy, bo egzystują wyłącznie z dochodów za pracę wynagradzaną w różnym stopniu wg zróżnicowania zyskowności branż dających zatrudnienie i kwalifikacyjnych przydatności pracowników. Wzrost korzyści za pracę można więc uzyskać tylko od pracodawcy w zależności od wielu uwarunkowań rynkowych takich min. jak koniunktura gospodarcza, która bywa, że latami znaczne podwyżki płac nie są możliwe. To zazwyczaj nie interesuje pracobiorców, bo ich zdaniem podwyżki powinny być dawane cykliczne niezależnie od owej koniunktury.
Powyższe zjawiska powodują, że najwięcej indywidualności osobowych występuje w polityce, która jest wdzięczną dziedziną dla demagogii ideologicznych będących skutecznym tworzywem wpływu na społeczeństwo o zdecydowanej przewadze grup pracowniczych. A zatem grupy te są nieustannie kokietowane przez politycznych indywidualistów szukających wsparcia dla celów politycznych im przyświecających. Ci kokieterzy polityczni odwołują się więc do licznych środowisk pracowniczych obiecując im spełnienie ich roszczeń. Mandatem zaś do liderowania tym grupom ma być masowość ruchu poparcia dla populistycznych obietnic. To są źródła wszystkich masowych demonstracji „niezadowolonych”, „oburzonych” itp., na czele których zawsze idą owi polityczni indywidualiści z domyślnym hasłem „za mną stoją masy”.
Oni to popularyzują ideę demokracji bezpośredniej (referenda) twierdząc, że to najbardziej demokratyczny wyraz woli ludu. Tymczasem referenda to sposób demokracji bałamutnej, dalekiej od idei demokratyzmu jako skutecznego narzędzia efektywnych rządów dla dobra całego narodu. Wola większości głosujących w referendach wyrażana na przykład w sprawach bardzo ważnych państwowo takich jak budżet, zbrojenia, państwowe inwestycje infrastrukturalne, itp nie wyrazi poparcia tym projektom z prostego powodu, bo te wydatki zawsze spowodują umniejszanie grandów socjalnych, a te są przecież najbliższe masowemu wyborcy.
Od czasu przełomu ustrojowego w 1989 r. do dzisiaj odnotowujemy w Polsce obfity wysyp takich polityków, którzy emanują wielką pewnością siebie w swoich politycznych pomysłach, głusi na inne argumenty, czym udowodniają swoją niezdolność do pluralistycznych praktyk demokracji. Oni deprecjonują rengę demokracji przedstawicielskiej tylko z powodu nie uzyskania poparcia obywateli w wyborach powszechnych, które są najważniejszym filarem demokracji, bo reprezentują wszystkich, bez wyjątku obywateli. Jeżeli w tym „konkursie” jakiś polityk (partia) przegrywa (nie uzyskuje większości) to znaczy, że nie udzielono im upoważnienia do reprezentowania całego narodu.
Dobry polityk, to polityk cierpliwy godnie znoszący brak zadowalającego wyniku wyborczego, nie obrażający się na wyborców, lecz wytrwale pracujący na ich rzecz tak, by w następnych wyborach taką większość uzyskać.
Z tego też powodu nazwiska polityków w tytule postu powiązałem ze sprawą Polski, bo interes Polski potrzebuje polityków koncyliacyjnych, umiejących wyważać racje interesu Państwa (jako wspólnoty wszystkich Polaków) nad ambicjonalnym interesem indywidualności politycznych i ich partii.
Nie ustosunkowuję się indywidualnie do owych polityków, szczególnie w kontekście zapowiadanych wrześniowych protestów, które w czasie między wyborczym mają wyraźny charakter akcji politycznej destrukcji organizowanej przez polityków sfrustrowanych, obrażonych na naród za brak należytego poparcia w przeszłych wyborach, za co obrażają teraz ów naród wynoszeniem na pierwszy, polityczny plan wybiórczych interesów klasowych (robotniczych) kosztem ogółu Polaków.
Będziemy w Warszawie we wrześniu świadkami klasowych protestów żądających kolejnych dla siebie przywilejów kosztem nas wszystkich, których interesy - jako mniej liczebnych - są zagrożone.
Żałuję, że nie ma w Polsce ruchu obywatelskiego zdolnego przeciwstawić się tym protestom. Może w końcu cierpliwość biernych obserwatorów klasowych protestów przerodzi się w aktywną obywatelskość przeciwstawną tym protestom.
Czas ku temu najwyższy!


Komentarze
Pokaż komentarze (1)