Człowiekowi zawsze jest miło, kiedy w jakiejś sprawie usłyszy opinię zgodną z jego własnym poglądem.
Mój sceptycyzm wobec nowomodnej teorii GENDER (terminem gender nazywa się społeczno-kulturową tożsamością płciową. /http://pl.wikipedia.org/wiki/Gender/), tak mocno we mnie siedzi, że aż mnie zastanowiło, czy aby nie jest to przejaw jakiegoś mojego, przestarzałego konserwatyzmu kulturowego.
Kiedy więc przeczytałem w WO z dn. 23. sierpnia wywiad z pisarką Rachel Cusk, autorką min. książki pt. „Po. O małżeństwie i rozstaniu”, poczułem się znacznie pewniej w moim sceptycyzmie wobec tej teorii.
Autorka przyznaje, że jest feministką, a w jej małżeństwie socjologicznie żeńską płcią był mąż, który pełnił rolę „strażnika ogniska domowego” w tradycyjnym rozumieniu (pranie, gotowanie, opiekowanie się dziećmi), podczas gdy Rachel zarabiała na utrzymanie domu.
Refleksyjne w tym wyznaniu udzielającej wywiad jest to, że układ taki akceptował mąż (prawnik), a zbuntowała się przeciwko temu ona, feministka - żywicielka rodziny. Podane przez nią przyczyny buntu, który ostatecznie doprowadził do rozwodu, to uwarunkowania biologicznej natury. Warto przeczytać cały wywiad. Ja przytoczę tylko niektóre wypowiedzi, najistotniejsze w sprawie.
Pytanie:
Powtarza pani w książce, że rozpad małżeństwa obnaża zepsuty mechanizm feminizmu. Co pani miała na myśli?
Odpowiedź:
To, że jeśli wstępujesz w związek małżeński jako feministka, to jest to wejście bez wyjścia. Wchodzisz i udajesz, że jesteś nadal feministką, ale tak naprawdę nie ma możliwości na pozostanie feministką w małżeństwie.
Pytanie:
Dlaczego?
Odpowiedź:
Ponieważ małżeństwo to biologia: kobieta ma być e nim kobietą, a mężczyzna mężczyzną. Inaczej to nie działa.
Pytanie:
Obudziła się w pani matka?
Odpowiedź:
Przez długi czas wierzyłam, że wizerunek matki jako opiekunki, żywicielki, wiecznie obecnej to kulturowy twór. To jest coś co się mówi kobietom, żeby je do tej roli przywiązywać. Wydawało mi się, że trzeba podkreślać na okrągło, że dziecko zwiąże się z najbliższym opiekunem bez względu na jego płeć, a nawet więzy krwi.
Dzisiaj zastanawiam się, na ile takie myślenie rzeczywiście służy kobietom. Co jest lepsze: to, że matka to jest rola, w którą każdy jest się w stanie wcielić, czy też to, że to pierwotne prawo - bardzo cielesne i fizyczne.”
I pomyśleć ileż to nasłuchałem się złośliwych, impertynenckich uwag na S24 od różnej maści feministek za moją krytykę teorii gender, dokładnie tak samo uzasadnianej jak to robi Rachel Cusk.
To dobrze, że dostrzeganie w ideologii gender sprzeczności pomiędzy naturalnymi prawami „cielesności i fizyczności”, a tworzoną sztucznie „płciowością” nazwaną karkołomnie „społeczno-kulturową tożsamością płciową” zaczyna być zauważane w samym centrum środowiska, które jest tej idei inicjatorem.
A więc jest szansa, że płeć pozostanie przy osobnikach ją cechujących, to znaczy kobiecie i mężczyźnie, a nie w absurdalnym tyglu hybrydy pojęciowej typu: „społeczno-kulturowej tożsamości płciowej”.
Może to znak rozsądkowego otrzeźwienia feminizmu?


Komentarze
Pokaż komentarze (13)