Dożyłem wieku, w którym kontemplacja nad życiem jest intelektualną rozrywką zmuszającą do śledzenia zjawisk, głównie społeczno - politycznych, głoszonych przez establishment polityczny i jego zaplecze publicystyczne prezentowane w formie poglądów, deklaracji i idei. Z tego też - między innymi - powodu jestem internautą.
Większość komentatorów i publicystów przypisuje całe współczesne zło stosunków społeczno-gospodarczych - wyłącznie politykom. Ja należę do nielicznych wyjątków myślących inaczej. To zło rzeczywiście tam tkwi, ale nie całe.
Ponieważ demokracja polega na większościowej woli społeczeństwa w ustanawianiu władzy państwowej poprzez instytucję wyborów powszechnych, to nie można udawać, że wyborcy to poczciwcy, a wybrani przez nich reprezentanci to szuje.
Ja problem odwracam. Uważam, że za ułomności polskiego życia politycznego wyraziście uwypuklonego w stosunkach społeczno-gospodarczych odpowiada naród, który swoimi wyborami akceptuje polityczne szalbierstwo. Mądre polskie przysłowie nazywa to prosto „jaki naród takie państwo”.
Szczególną uwagę zwracam na postawę opozycji parlamentarnej, która zasiada w sejmie z mandatu mniejszościowych wyborców tego samego narodu, który większościowo zadecydował o obecnym składzie parlamentu, mającego zdolność koalicyjną do ustanowienia rządu. Ganię więc opozycję za to, że ów rząd nazywa niewybrednie rządem zdrajców, co lider opozycji imiennie akcentuje pod adresem premiera i jego ministrów. To jest skandal.
Pytam, kto odpowiada za ukonstytuowanie się takiego rządu? Oraz, kto odpowiada za tak beznadziejnie nieodpowiedzialną opozycję?
Na to pytanie odpowiedź jest prosta: NARÓD. Giętcy w języku komentatorzy mogą dywagować karkołomnymi argumentami socjologicznymi, historycznymi i czym tam chcą, ale tego twardego faktu nie obalą.
Taka opozycja nie jest warta funta kłaków skoro nie utożsamia się z narodem, a tylko z własnym elektoratem i tylko jemu schlebia prezentowaną postawą polityczną.
Za taki stan rzeczy zdecydowanie krytykuję polskie społeczeństwo, choć nie potępiam, bo mam świadomość wpływu uwarunkowań historycznych za to odpowiedzialnych.
Taką samą świadomość mają obecni gracze polskiej sceny politycznej, którzy z cyniczną premedytacją to wykorzystują do swoich gier. Oni to właśnie używają nowoczesnych metod pablic relations, aby podtrzymywać w narodzie postsocjalistycznego ducha socjalnego i odwlekać odrodzenie społeczeństwa obywatelskiego. Oni wiedzą, że dopóki będzie w ludziach naiwna wiara w ich, polityków moc sprawczą, to naród będzie wybierał podług scenariusza „kto więcej obieca”. Stąd w naszej polityce trwa nieustający festiwal obietnic, obietnic tak nie realnych, że w społeczeństwie obywatelskim zdyskwalifikowałyby one głoszących je polityków i skazały na polityczną banicję.
Stąd moje uparte popularyzowanie zastąpienia roszczeniowych postaw socjalnych społeczeństwa postawami obywatelskimi, odpornymi na czcze obietnice populistów i racjonalnie oceniającymi możliwości państwa dla jego sprawnego funkcjonowania i realnego rozwoju.
Obecna, wielopartyjna kampania referendów pseudo samorządowych inicjowanych w wielu miastach - włącznie ze stolicą - partyjnymi interesami tak bezczelnie prostacko ignoruje kulturę obywatelską, że bezceremonialnie obraża suwerenność samorządową, na którą partie polityczne przypuściły totalny zamach.
W świetle powyższego nasuwają się pytania:
· dlaczego społeczności lokalne dają sobą manipulować politycznie i pozwalają (w samorządowej kampanii wyborczej) narzucić sobie (sprzeczną często z ich lokalnym interesem) propagandę partyjną, której głównym przesłaniem jest budowa fundamentów pod krajową batalię o władze w państwie, a nie rozwiązywanie problemów lokalnych. Te muszą rozwiązać sami mieszkańcy, a do tego nadają się wyłącznie lokalni społecznicy zatroskani problemami gminy (miasta) i zaangażowani w ich rozwiązanie, a nie myślący o wzroście słupków popularności swoich partii?
· dlaczego w tak rozumianym interesie mieszkańców tak rzadkie są lokalne inicjatywy obywatelskie, ustawowo im przysługujące z ustawy wyborczej do rad samorządów, na podstawie której można tworzyć inicjatywy obywatelskie zrzeszające co światlejszych mieszkańców do zaangażowania się w organizację ruchów społecznych (komitetów obywatelskich) pod każde wybory samorządowe?
Odpowiedź jest prosta. Ludność lokalna ulega bałamutnym wpływom propagandy partyjnej omijającej skrzętnie zagadnienia wymagające zbiorowego wysiłku mieszkańców do ich rozwiązania i obiecujące załatwienie tych spraw staraniem państwa. Czyli politycy mówią, my to załatwimy, ale musicie na nas głosować. Zaś lokalny lider obywatelski takich obietnic nie może składać, bo ich nie dotrzymanie skutkowałoby dla niego społecznym ostracyzmem.
Nie wolno więc schlebiać społeczeństwu obietnicami uwolnienia ich od obywatelskiego obowiązku troski o swój lokalny byt i przyzwala na lenistwo społecznego wyczekiwania, że ich lokalne problemy załatwi za nich państwo.
A jaka jest droga do tego celu, to już temat do innej notki.


Komentarze
Pokaż komentarze (79)