Referendum w sprawie odwołania prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz coraz bardziej rozpala emocje. Kłócą się już wszyscy ze wszystkimi - pisze Michał Wojtczuk w GW z dnia 4. października.
(http://wyborcza.pl/1,75968,14718447,Mam_pomysl_na_lepsze_referendum.html#ixzz2gjbbP6Qa)
Autor, choć trafnie ocenia wrzawę wokół warszawskiego referendum, to jednak pomija najistotniejszy fakt, że referendum w samorządowej Warszawie nie jest stricte samorządowe tylko jest polityczną ofensywą PIS na PO.
W tym „samorządowym” referendum główny polityk partii opozycyjnej Jarosław Kaczyński obiecuje warszawiakom przed kamerami TV wiele usprawnień, ulg i inwestycji miejskich, choć nie jest samorządowcem. A priorytet polityczny PIS tak określił: „Na dziś program PiS jest krótki: odwołać Hannę Gronkiewicz-Waltz - mówił prezes PiS Jarosław Kaczyński, nawołując do udziału w referendum w stolicy. Przekonywał, że na referendum należy patrzeć nie tylko przez pryzmat Gronkiewicz-Waltz, ale też jej "patronów i protektorów". (http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,14718590,Kaczynski__)
Ta polityczna drwina z mieszkańców stolicy nie spotkała się z obywatelskim oburzeniem samorządowców Warszawy, co dowodzi o zupełnym braku u nich tejże obywatelskości. I ten brak obywatelskiego zaangażowania powoduje zawłaszczenie stolicy przez polityków, którzy swoje polityczne spory przenoszą do samorządów w ramach politycznej walki o władzę w państwie.
Mieszkańcy Warszawy epatowani są przez PIS propagandową retoryką nasyconą ideami demokracji, głownie w aspekcie udziału w referendum, próbując wmówić społeczeństwu równowartość instytucji wyborów z referendum. A to nie prawda, co wyraziście dowodzi autor artykułu, pisząc:
„…referendum jest głosowaniem o charakterze negatywnym, na które wybierają się głównie przeciwnicy urzędujących władz. Spójrzmy na dane: w 2009 r. w referendum w Częstochowie 94 proc. głosujących chciało odwołania urzędującego prezydenta Tadeusza Wrony. W 2010 r. w Łodzi przeciwnicy tamtejszego prezydenta stanowili 95 proc. głosujących, w 2012 r. w Bytomiu - 97 proc., w 2013 r. w Elblągu - 96,3 proc.”
Jak z powyższego wynika decydującym elementem referendum jest więc frekwencja zawsze charakteryzująca się większym zdyscyplinowaniem zwolenników odwołania prezydenta (burmistrza) niż nie. Skoro więc frekwencja będzie niższa od ustawowo wymaganej referendum nie będzie rozstrzygające, a włodarz miasta nie zostanie odwołany. Dlatego logicznym i zasadnym jest apelowanie przeciwników odwołania prezydent Warszawy o nie branie udziału w referendum przeciwko niej, bo daje to duże szanse na frekwencyjną przyczynę nieważności owego referendum.
Aspekt frekwencyjności w głosowaniu bardzo zgrabnie ujął autor artykułu w słowach:
„Ci, którzy do referendum idą, by bronić urzędującej głowy miasta - w Warszawie według ostatnich sondaży to 13 proc. zamierzających głosować - odgrywają jedynie rolę statystów podnoszących frekwencję. Są jak pasażer próbujący wsiąść do zatłoczonego metra, z którego wysiada rzeka ludzi: tylko powiększa tłok, a wbrew jego intencjom tłum wypycha go na peron.”
No i właśnie, skora frekwencja ma decydować o odwołaniu lub nie p. prezydent, to wszyscy którzy tego odwołania nie chcą nie powinni w referendum uczestniczyć i pokazać politykom figę.
Zaś stosowaną przez nich retorykę o obywatelskiej obowiązkowości udziału w referendum należy wyśmiać ripostując: nie mieszajcie swojej brudnej polityki z obywatelską samorządnością i wiedzcie, że to nie wasz teren i gdyby was tu nie było samorządność polska była by już w pełni obywatelska.
PS. Katolikom Warszawy przypominam, że abp Józef Kowalczyk prymas Polski stwierdził, że "absencja to nie grzech".


Komentarze
Pokaż komentarze (29)