Świat miota się w poszukiwaniu rozwiązań ustrojowych państwa zbliżonych do porzekadła „wilk syty i koza cała”, gdzie wilkiem jest państwo a społeczeństwo kozą. Problem rozstrzygnął ustrój demokracji parlamentarnej respektujący wybór większości społeczeństwa, wyrażony w powszechnych, demokratycznych wyborach powierzających władzę w państwie wybranym przedstawicielom narodu. Mandat taki obowiązuje w latach pomiędzy wyborami i uprawnia wybranych do rządzenia według konstytucyjnych reguł ustawy zasadniczej.
To ustrój zbyt jasny i zbyt czytelny, aby mógł zadowolić środowiska związane z ugrupowaniami politycznymi, które wybory przegrały i nie mogą się pogodzić, że pozbawiono ich udziału we władzach wykonawczych państwa. Wymyślili więc „rozszerzanie” demokracji o plebiscyty, którymi mniejszość polityczna - przegrana w wyborach - usiłuje wymusić wpływ na rządy. Inicjatorem plebiscytów są partie mniejszości sejmowej (opozycja parlamentarna), których mierzi demokracja sejmowa odrzucająca w głosowaniach ich postulaty, więc próbują innej drogi narzucenia swojej woli.
Mechanizm tej patologii trafnie rozszyfrował Wojciech Maziarski (GW z 10 października) na przykładzie referendum warszawskiego pisząc:
„Do ogłoszenia referendum potrzebny był wniosek z podpisami 10% uprawnionych do głosowania czyli 133 576 osób. W wyborach w 2010 r. na konkurentów Hanny Gronkiewicz -Waltz głosowało 303 312 osób. To znaczy, że przeciwnicy HGW, którzy głosowali na innych kandydatów, są wystarczająco liczni by zainicjować procedurę jej odwołania. Właściwie mogli zacząć zbierać podpisy dzień po wyborach i referendum odbyło by się w 2011 r. „
Absurd! I to nazywa się przesadną demokracją utrudniającą sprawne rządzenie.
Taka przesadna demokracja tak naprawdę kwestionuje demokrację parlamentarną (samorządową), w której areną sporów o sposoby realizowania konstytucyjnych zadań władzy w państwie jest sejm (rada miasta), a nie plebiscyt, poprzez który organizatorzy zawsze uzyskają poparcie postulatów populistycznych.
Warto zauważyć, że partie, które nie uzyskały w wyborach większości uprawniającej do rządzenia nie są uprawnione do przyjmowania pozy obrońców interesów ogółu, który to ogół w demokratycznej większości powierzył władzę komu innemu. Kto tego nie akceptuje nie jest demokratą. A takich ludzi przybywa w naszym społeczeństwie i to jest główny problem destabilizujący demokratyczny ład w państwie.
Za przykłady może służyć niebezpieczne lekceważenie porządku prawnego na stadionach i demonstracjach ulicznych, a także w kształtowaniu opinii publicznej. To ostatnie widoczne jest szczególnie w niewyobrażalnym, bezpodstawnym i bezkarnym oskarżaniu o zbrodnie polityczne (katastrofa smoleńska) władz państwowych przez innych polityków.
Ostatnia antykonstytucyjna kampania ZZ „S” dotycząca zbierania podpisów pod wnioskiem o skrócenie kadencji sejmu, to klasyczny przykład pozorowania zachowań demokratycznych (plebiscyt) inicjatywami antydemokratycznymi, bo wbrew konstytucji.
Poważnym zagrożeniem dla demokracji jest kiedy państwo toleruje:
· antykonstytucyjne inicjatywy polityczne,
· łamanie porządku prawnego przez antypaństwowe ruchy polityczne, kibiców i demonstrantów,
· puszczanie płazem publicznych pomówień o zbrodnie polityczne,
· naruszania prawa pracy i nieskuteczność państwa w jego egzekwowaniu,
· różnicowanie społeczeństwa przywilejami grupowymi wymuszanymi szantażem strajkowym.
Oto niektóre tylko powody załamywania się w Polsce demokracji przedstawicielskiej pseudodemokratycznymi akcjami plebiscytowymi w imię spełnienia żądań politycznych mniejszości nie uzyskującej w demokratycznych wyborach mandatu do rządzenia. A skoro tak, to państwo rządzone przez polityków z demokratycznej woli większości ma obowiązek konsekwentnie egzekwować konstytucyjne prawa i nie dopuszczać do demontażu konstytucyjnego ustroju dla egoistycznego spełniania postulatów grup nie akceptujących taki ład.
Jeżeli jakieś siły polityczne chcą takiej zmiany, to powinny o nią zabiegać demokratycznie na drodze konstytucyjnych praw demokracji parlamentarnej. Po to są te prawa, aby uniknąć w państwie chaosu i dyktatu tych, co nie są zdolni uzyskać wyborczego poparcia większości wyborców.
Czas zacząć konsekwentnie respektować przedstawicielską demokracje parlamentarną. Póki czas!
Umiar w demokracji jest tak samo pożądany jak we wszystkich innych dziedzinach.


Komentarze
Pokaż komentarze (28)