Majestat śmierci najczęściej powoduje refleksje na temat przemijania i uzmysławia ludziom małość i nieistotność dużej części ich postępowania. Śmierć uświadamia jak bardzo często postępujemy beznadziejnie głupio zabiegając mało chwalebnymi czynami o pozycję naszego ziemskiego bytowania, czego wstydzimy się dopiero na łożu śmierci.
Refleksje takie wyraźnie wybrzmiewają, gdy umiera człowiek wybitny i wielkiego autorytetu.
Pamiętamy śmierć Jana Pawła II, która uzmysłowiła Polakom Jego nauki i obudziła nadzieję na ich nie zapominanie. Obiecaliśmy czerpanie z nich mądrości dla uzdrowienia naszych, wzajemnych polsko-polskich stosunków zarówno w kościele jak i w polityce. Jednak im dalej od daty śmierci Papieża Polaka tym mniej o tym pamiętamy, by zupełnie odejść od ich stosowania w życiu. Prawdziwym zaś smutkiem napawa fakt, że zarówno hierarchowie polskiego Kościoła jak i polscy politycy obłudnie powołują się na te nauki cytowaniem wielu wypowiedzi JP II inteligentnie interpretowanych na potrzeby intencji aktualnych własnych wypowiedzi.
Przy okazji śmierci Tadeusza Mazowieckiego powtórzył się ten rytuał refleksji nad politycznym dorobkiem Pierwszego Niekomunistycznego Premiera Polski z obietnicami o ich zapamiętaniu i stosowaniu w praktyce.
Z dumą cytujemy przywódców innych państw i światowych autorytetów moralnych i ich pozytywne opinie o walorach osobowościowych Zmarłego predestynujących Go do miana Wielkiego Polskiego Męża Stanu:
Papież Franciszek:
"Opatrzność Boża wyznaczyła mu trudne zadanie przewodniczenia Rządowi, który po upadku reżimu komunistycznego i przemianach społeczno-politycznych w Polsce miał poprowadzić Naród ku lepszej rzeczywistości, budowanej na fundamencie wolności i solidarności. Pełnił tę misję z oddaniem i mądrością, z poszanowaniem wartości chrześcijańskich i z żywą wiarą, dając przykład szlachetnego zaangażowania na rzecz dobra wspólnego"
Prezydent Obama:
"Dał nadzieję kobietom i mężczyznom tęskniącym za wolnością do wyrażania ich podstawowych praw, a jego wpływ na stworzenie zjednoczonej i wolnej Europy nigdy nie będzie zapomniany. Dzięki odwadze i wytrwałości takich ludzi jak Tadeusz Mazowiecki, Polska stała się regionalnym i światowym liderem oraz ważnym przykładem dla krajów przechodzących przemiany demokratyczne na całym świecie.".
Dalajlama XIV.
"Zaimponował mi sposobem, w którym łączył odpowiedzialne przywództwo i skromność; wciąż to podziwiam".
Richard von Weizsaecker:
"Jego otwartość i prostolinijność otworzyła Jego ojczyźnie, naszemu polsko-niemieckiemu sąsiedztwu oraz całej Europie drzwi do wspólnej, pełnej wzajemnego szacunku przyszłości. Za to, a także za nasze wszystkie, pełne sympatii, ludzkie, politycznie ubogacające spotkania jestem i pozostanę Tadeuszowi Mazowieckiemu niezwykle wdzięczny" -
Powyższe świadczy o wielkości człowieka. A także to, że w pogrzebie uczestniczyli wszyscy premierzy z III RP (poza chorym Janem Olszewskim). Na pozór to normalne, jednak nie zupełnie skoro obecność Jarosława Kaczyńskiego tak zaakcentował Adam Michnik:
„Tadeusz byłby bardzo szczęśliwy widząc Jarosława Kaczyńskiego w kościele. Jarku dziękuję ci, że przyszedłeś ( powiedział później na cmentarzy w Laskach Adam Michnik)” (GW z 4.11.2013 r.).
Jakże wymownym pięknem zabrzmiały słowa wnuczki premiera - Katarzyny nad jego grobem:
„Chcemy Ci dzisiaj podziękować, że nauczyłeś nas patrzeć na drugiego człowieka i słuchać go, niezależnie od tego czy się z nim zgadzamy, ponieważ słuchanie prowadzi do kompromisu. Dziękujemy za wiarę, która jest fundamentem naszego życia, i za naukę o Kościele, który tworzą ludzie, ale za którymi nie trzeba ślepo podążać. Dziękujemy Ci za rodzinę, która musi trzymać się razem, niezależnie od wszystkiego.”
Właśnie te słowa dają najlepsze świadectwo o wielkości Tadeusza Mazowieckiego jako prawdziwie mądrego człowieka, który był jednakowo przekonujący jako premier i jako głowa rodziny.
Bierzmy z niego przykład!


Komentarze
Pokaż komentarze (5)