We wszystkich kulturach świata niezmiennie podstawowymi zasadami wychowawczymi były kryteria DOBRA i ZŁA. Dobro było i jest łatwo rozpoznawalne, bo wolne od krzywdzenia innych ludzi i w ogóle całego życia na ziemi. Zło zaś jest przeciwieństwem dobra!
Wyposażeni w intelekt ludzie, kiedy rozpoznali nieograniczone możliwości owego intelektu zaczęli się nim posługiwać dla własnych egoistycznych celów w imię wyłącznie swojego dobra z lekceważącym ignorowaniem krzywdy innych - w tym otaczającej nas przyrody.
Żeby to praktykować osobnicy o pasożytniczych skłonnościach, nagminnie oszukują własne otoczenie zakłamywaniem rzeczywistości, a nawet przeinaczaniem faktów w sposób je uprawdopodobniający do prawdy.
Podporządkowywanie sobie innych ludzi - bez stosowania przymusu bezpośredniego - zwykło się wprowadzać bardzo inteligentnie, tak, żeby podporządkowywani uwierzyli, „że białe to czarne, a czarne to białe”. Zabieg ten jest niezwykle łatwy przy bardzo zróżnicowanym (z przewagą niskiego) poziomie inteligencji ludzkiego środowiska, środowiska niezwykle egoistycznego w dążeniu do polepszania własnego bytu kosztem innych.
Przykłady historyczne obrazują to dokładnie głównie zjawiskami brutalnego wyzysku słabszej (mniej inteligentnej) większości przez silniejszą (bardziej inteligentną) mniejszość głównie w epokach: a) niewolnictwa, b) pańszczyzny, c) wyzyskującego kapitalizmu, aż do czasów nam współczesnych, przygniecionych odwróconym mechanizmem wyzyskiwania, już nie jednostek lecz całego, zdemokratyzowanego państwa przez różnorodne grupy społeczne liczne i demokratycznie zorganizowane w silne lobby nacisku na władzę dla wymuszenia swoich pasożytniczych przywilejów.
W takiej historycznej rzeczywistości wykształcił się inny mechanizm panowania ludzi jednych nad drugimi polegający głównie na sprawowaniu władzy, do której sprytniejszych (bardziej inteligentnych) wynoszą ludzie mniej sprytni (o mniejszej inteligencji), ale za to grupowo liczniejsi, więc z istotnym wpływem na demokratyczny wybór sankcjonowany wyłącznie większością głosów oddanych na wybieranego przedstawiciela do określonej demokratycznej władzy.
A skoro tak, to ludzie sprytni (bardziej inteligentni) wszelkimi sposobami zabiegają o te głosy, których potencjał tkwi w ilości głosujących, a nie w ich wyborczej rozwadze.
I to jest główny powód intelektualnej szarlatanerii skierowanej całą swoją mocą do tworzenia przyszłej armii zwolenników jakieś idei pod sztandarami której (tej idei) jej liderzy będą zabiegać w przyszłości o władzę. Ponieważ najłatwiej idee wpaja się ludziom od najmłodszych lat, więc trwa walka o prawo do ich wpajania już od lat przedszkolnych, aby kiedy dorosną byli już ukształtowani wyborcami na obraz i podobieństwo swoich nauczycieli.
Obecny czas jest właśnie czasem przesyconym taką walka o wychowywanie młodego pokolenia, jako ludzką materię do budowy przyszłego społeczeństwa, które to (środowiska światopoglądowo i filozoficznie skłócone z obecną kulturą) pragną ukształtować według własnych oczekiwań (na własne kopyto) w nadziei na ich upowszechnienie i gotowość do ustanowienia nowego ładu społeczno ustrojowego, w którym oni będą rządzić ku własnej korzyści i satysfakcji.
Właśnie w tle tej edukacyjnej wojny nowe nurty edukacyjno wychowawcze wyraźnie różnicują problemy społecznego ładu i kultury na zastane ZŁO i proponowane DOBRO.
Ruch feministyczny głosi:
· że ZŁO to standardy tradycyjnej rodziny opartej na kulturze chrześcijańskiej nazywanej przez apologetów teorii gender „stereotypem rodzinnym” lokującym kobietę w domu zniewalając ją rolą matki rodzicielki, wychowawczyni i opiekunki ogniska domowego.
· zaś za DOBRO uznaje równouprawnienie płci przez rezygnację ze sztywnego biologicznego podziału na kobietę i mężczyznę w imię dobrowolnego kształtowania innej płciowości, płciowości „kulturowo społecznej”, w której ową stereotypową rolę matki opiekunki ogniska domowego może pełnić ojciec przyjmujący rolę kulturowo społecznej płci żeńskiej.
Taka filozofia postrzegania roli rodziny ma zwolenników głównie w sfeminizowanych miastach i zdecydowanych przeciwników w Polsce prowincjonalnej, gdzie nie ma eksponowanych stanowisk jako pola rywalizacji o nie kobiet z mężczyznami.
W miastach gdzie takie pole występuje w postaci owych eksponowanych stanowisk narodziła się ostra rywalizacja o te stanowiska. Feminizm dostrzegł utrudnienie kobiet obarczonych rodzinnymi obowiązkami w rywalizowaniu o takie awanse więc wymyślił intelektem francuskiej pisarki Simone de Beauvoir, że: „nikt nie rodzi się kobietą tylko się nią staje”.
Teza ta właśnie leży u podstaw walki o nową edukację od najmłodszych lat mającą ustanawiać w przyszłych pokoleniach „płeć społeczno kulturową” w miejsce obecnie dominującą kulturową płcią tylko biologiczną.
Programy nauczania przewidują już od przedszkola wpajać tę zasadę dzieciom przez zacieranie różnic w ubiorze na dziewczęce i chłopięce, a także niwelowania zróżnicowanych do tej pory dziecięcych zabaw na chłopięce (wozy strażackie) i dziewczęce (lalki i kołyski).
Wracając do uniwersalnej idei wychowawczej polegającej na uświadamianiu DOBRA i ZŁA powstaje pytanie, czy feministyczne w/w kryteria dobra i zła są prawdziwe?
Zaznaczyłem wyżej że intelektualna zdolność ludzi do zakłamywania rzeczywistości, a nawet przeinaczania faktów w sposób uprawdopodobniający kłamstwo do prawdy jest współcześnie powszechną techniką ogłupiania szerokich rzesz współobywateli w imię osiągnięcia celu przez ludzi tę idee promujących.
Lekarstwem uodporniającym nas przed taką demagogią nowoczesności jest zdrowy rozsądek, który serdecznie wszystkim zalecam.
Pomocną w tej zdroworozsądkowej postawie może być wnikliwość obserwacji otoczenia pod kątem szczęśliwości rodzin i wyciągnięcia a takiej obserwacji własnych wniosków:
JAKIE RODZINY SĄ BARDZIE SZCZĘŚLIWE?
-TE W TRADYCYJNYM STADLE Z CODZIENNĄ OBECNOŚCIA MAMY, TATY I DZIECI ZASIADAJĄCE DO WSPÓŁNYCH POSIŁKÓW , CZY,
-TE Z MAMĄ NA „WAŻNYM” STANOWISKU I TATĄ W ROLI „SPOŁECZNO KULTUROWEJ MAMY” W MIEJSCE TEJ NIEOBECNEJ? TEJ CO JE TYLKO URODZIŁA?
A za podsumowanie notki niech posłuży maksyma wygłoszona przez p. prof. Małgorzatę Fuszera - prekursorki gender studies w Polsce:
„W ramach gender nikt nie kwestionuje tego, że kobiety rodzą dzieci i karmią je piersią. Natomiast kwestionuje się to, że z tego faktu ma wynikać, iż kobiety mają pozostać z dziećmi w domu, a nie mężczyźni, albo, że mają mieć mniejszy udział we władzy czy częściej tej władzy podlegać.”
(TP nr50 z 15 grudnia 2013 r.)
No i wszystko jasne! ONE CHCĄ WŁADZY!


Komentarze
Pokaż komentarze (7)