Trzeba być dobrze zorientowanym w polityce personalnej premiera żeby zrozumieć strategię ciągłej restrukturyzacji administyracji określanej przez satyryków pełzającą.
Cały okres premierostwa Danalda Tuska (obie kadencje) podlegał ciągłemu atakowaniu przez opozycje i sprzyjające jej media o wymianę ministrów, którzy nie honorowali należycie krytyków. Premier gasił te ataki permanentnymi obietnicami nadchodzącej rekonstrukcji rządu. Odwlekanie obiecanej rekonstrukcji było nagminnie atakowane i wykpiwane.
Czy słusznie? Przecież wymiana ministrów miała miejsce, choć w opinii sprzyjających rządowi komentatorów były to zmiany niekorzystne.
Przypomnijmy, kogo się premier pozbywał.
A. z rządu:
· Zbigniewa Schetyny - wiceprezesa Rady Ministrów, ministra spraw wewnętrznych i administracji ( w PO wiceprzewodniczący partii).
· Zbigniewa Ćwiąkalskiego - ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego zmuszonego do dymisji pod kiepskim pretekstem samobójstwa więźnia,
· Krzysztofa Kwiatkowskiego - ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, któremu nie zaproponowano fotela ministra w drugiej kadencji rządu PO-PSL,
B. z ważnych instytucji:
· Krzysztofa Kiliana - prezesa Polskiej Grupy Energetycznej, bo nie akceptował ekonomicznie nieopłacalnej inwestycji budowy Elektrowni Opole,
· Małgorzaty Krasnodębskiej-Tomkiel (obecnie) prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - powód nieznany, choć przez rzeczniczkę rządu podany, jako kontynuacja rekonstrukcji administracji państwowej. Wróble ćwierkają, że powód jest podobny jak u Kiliana - elektrownia Opole z wcześniejszym tłem (2010 r.) odmowy fuzji dwóch gigantów energetycznych PGE i ENERGII, potencjalnych inwestorów Opola.
· Zyta Gilowska - (dużo wcześniej) wiceprzewodnicząca PO - ważne funkcje sejmowe - sztucznie oskarżona przez partie o nepotyzm.
Powyższe dymisje mocno kontrastowały z ich następcami o dużo niższych kwalifikacjach i zdolnościach dyplomatycznych wymaganych na takich stanowiskach. Te zmiany to była oczywista pomyłka premiera, czego klinicznym przykładem były zmiany na stanowisku ministra sprawiedliwości (Czuma, Gowin).
Pan Biernacki zdaje się dołączyć do tych pomyłek. Przecież to on jest inicjatorem niesamowicie kompromitującego zamieszania wokół wychodzącego na wolność po odbyciu kary zbrodniarza Mariusza Trynkiewicza. To podległe ministrowi sprawiedliwości służby więzienne dopuszczają do skandalicznych wizyt dziennikarzy populistycznych tabloidów w zakładach karnych dla reżyserowanych rozmów z przestępcami mającymi utwierdzić opinię publiczną o ich niezmiennych skłonnościach morderczych i zagrożeniu z ich strony dla otoczenia po odbyciu kary. To przecież prymitywny PR w obronie skandalicznej ustawy „o bestiach”.
Jak się ma wobec zachowań obecnego ministra „wina” p. Ćwiakalskiego, który za samobójstwo więźnia w celi został zdymisjonowany?
Zasadne jest więc pytanie: jaka jest strategia polityki personalnej premiera w kontekście tych niepokojących dotychczasowych roszad personalnych?
Radbym to usłyszeć od pani Małgorzaty Kidawy-Błońskiej - rzeczniczki prasowej premiera chociażby po to, żebyśmy nie wyciągali pochopnych wniosków być może mocno niekorzystnych dla premiera.
Pani Rzecznik, jest znakomita okazja to zrobić przy obecnej dymisji prezes UOKK p. Małgorzaty Krasnodębskiej-Tomkiel.
Po co narażać premiera na podejrzliwe domysły?


Komentarze
Pokaż komentarze (4)