Gdyby Polski Sierpień i obecny Ukraiński Majdan nazwać rewolucjami można by pokusić się o dokonanie porównań i skojarzeń obu historycznych przemian państw tzw. Bloku Wschodniego.
Nasza, polska walka miała więcej cech ewolucyjnych przemian ustrojowych w ramach jeszcze socjalistycznego państwa. Ukraina po odzyskaniu niepodległości w 1991 r. zajęła się organizowaniem swojej państwowości bez głębszych reform gospodarczych odstając daleko od demokratycznego świata. To bardzo skomplikowało stosunki społeczno-polityczne, którym nie mogły sprostać kolejne rządy.
Brak poprawy stopy życiowej Ukraińców i skonfliktowany demokratyczny obóz rządzący Pomarańczowych z prezydentem Wiktorem Juszczenko i premierem Julią Tymoszenko (2005 - 2010) spowodowały, że wybory prezydenckie w roku 2010 wygrał Wiktor Janukowycz, szef Partii Regionów, zwolennik polityki prorosyjskiej wyraźnie niechętny integracji z Unią Europejską.
Zapatrzony w Putina zaczął go naśladować zmieniając konstytucję z 1994 r. na rzecz zwiększenia władczych prerogatyw swojej prezydenckiej władzy w sojuszu z ukraińskimi oligarchami, którym przyznał nadzwyczajne przywileje, źródło ich bogacenia się (i przy okazji swojej rodziny) na podobieństwo oligarchii rosyjskiej.
Zachowania te nie tylko, że nie wpływały na poprawę sytuacji gospodarczej i poziomu życia Ukraińców, to jeszcze ją pogarszały. W takiej sytuacji sympatie Ukraińców skierowały się na rzecz Unii Europejskiej z nadzieją na integrację. Znając te nastroje Janukowycz mamił naród obietnicami takiej integracji klucząc pomiędzy tymi obietnicami i cichym porozumieniem z Putinem o unii celnej z Rosją.
Kiedy Putin zarządał realizacji owej cichej umowy Janukowycz musiał odkryć karty. Odmówił podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią (Wilno listopad 2013 r.) i oficjalnie zadeklarował zacieśnienie związków z Rosją. To ostatecznie zniweczyło nadzieję Ukraińców na europeizację kraju i gorzkie rozczarowanie jej utratą.
Tak narodził się Majdan.
Janukowycz okazał się zimnym, bezwzględnym satrapą gotowym utopić w morzu krwi pokojowe protesty swoich rodaków, najpierw Kijowian na Majdanie, a później całej bez mała Ukrainy. Udowodnił, że nie żartuje, kiedy wydał rozkaz zbrojnego rozpędzenia protestu. Ten zbrodniczy ruch kosztował protestujących ponad setkę śmiertelnych ofiar.
Patrząc dzisiaj na Ukrainę rodzą się refleksje na temat wartości polskiego kompromisu Okrągłego Stołu, dzięki czemu Polska uniknęła scenariusza ukraińskiego z tak dramatycznym rozlewem krwi.
Już 25 lat żyjemy pokojowo w państwie demokratycznym, choć nie wolnym od społecznych problemów i politycznych kontrowersji, ale w państwie stabilnej gospodarki i coraz bardziej demokratycznie dojrzałym społeczeństwie.
Na tle tragedii ukraińskiej wielu kontestatorów naszej, pokojowej drogi do suwerenności narodowej i demokracji powinno się zreflektować i w końcu przyznać rację Ojcom Założycielom III RP.
Wątpiącym dedykuję fotografię na wstępie notki.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)