SOLIDARNOŚĆ
SOLIDARNOŚĆ
folt37 folt37
286
BLOG

DEBATOWANIE ZAMIAST RZĄDZENIA.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 6

 Gdzieś czytałem, że czas tracony na gadulstwie praktykowanym przez różne gremia decyzyjne w państwie kosztuje nas utratą ok. 20% PKB. Choć jestem sceptyczny, co do zasadności owego twierdzenia, to powszechne gadulstwo jest na pewno stratą czasu.

Ewolucja demokracji niekorzystnie (niestety) spowodowała wyparcie z parlamentaryzmu reguł stricte prawodawczych - konstytucyjnie przynależnych sejmowi - i rozmycie działań sejmu na obszar wykonawczy rządu przez stałe czynności uchwałodawcze szczegółowo regulujące praktykę rządzenia. 

Łatwo wyliczyć jak bardzo kosztowny jest taki sejm zawodowy permanentnie obradujący, który zastąpił dawny parlament składający się z posłów wynagradzanych ekwiwalentnie za czas obrad podczas posiedzeń na sesjach uchwałodawczych. To byli prawdziwi reprezentanci narodu, którzy nie porzucali swoich zajęć zawodowych i miejsca zamieszkania, a odrywali się od nich tylko na wyjazdy sesyjne.

Dzisiejsi posłowie mieszkają w Warszawie i bardziej przypominają urzędników państwowych na posadach sejmowych niż parlamentarzystów skupionych na dobrym (a to znaczy ograniczonym ilościowo) prawodawstwie.

Nie wiedzieć czemu utarło się przeświadczenie, że rządy trzeba sprawować przez nieustające konsultacje społeczne (gadulstwo), które są właśnie powodem społecznego marnotrawienia czasu przeliczanego w skali kraju na owe, utracone 20% PKB.

Zakończony (zawieszony) wczoraj protest opiekunów osób niepełnosprawnych w Sejmie uświadomił nam dramaturgię środowisk dotkniętych nieszczęściem chorych członków rodzin i związanych z tym problemów finansowych. Trudne finanse wynikają z niemożności podejmowania pracy zarobkowej przez opiekunów chorych spotęgowane jeszcze dużymi wydatkami na rehabilitacje i leki.

W kontekście powyższego bez przerwy mówi się (gadulstwo) o solidaryzmie społecznym poruszanym w wielogodzinnych debatach sejmowych, medialnych, środowiskowych. Choć dyskusja jest powszechna to dyskutowana solidarność już mniej.

Co prawda nieźle funkcjonuje w Polsce system pozarządowej pomocy społecznej opartej na ofiarności obywateli jednak nie jest to wystarczające.

Niewystarczająca jest też szybko przyznana przez władzę (rząd, sejm) opiekunom niepełnosprawnych pomoc państwa w miesięcznej wysokości: 1000 zł. od maja br., 1200 zł. od 2015 r., a od 2016 r. - suma równa pensji minimalnej, czyli 1300 zł. na rękę.

To rozstrzygnięcie jest jednak obciążone wadą niegospodarności centralizmu decyzyjnego (państwa) niezdolnego do indywidualnego rozróżnienia potrzeb opiekunów osób niepełnosprawnych w kontekście ich sytuacji materialnej, diametralnie inne w różnych rodzinach. Z tego powodu przyznane przez państwo środki budżetowe są w dużej mierze marnotrawione. Na przykład bez potrzeby otrzymują pomoc rodziny dobrze sytuowane, którym nie jest ona niezbędna, a w to miejsce można by zwiększyć kwoty rodzinom w sytuacjach trudniejszych, więc naprawdę potrzebujących.

Państwo nie ma miejscowego rozeznania takich sytuacji, więc popełnia niegospodarne błędy. Rozeznanie takie mają jednak gminy, które bezsprzecznie mogłyby racjonalniej realizować pomoc naprawdę potrzebującym.  To byłby prawidłowo rozumiany solidaryzm społeczny odeszły od niesławnej socjalistycznej urawniłowki, aby sprawiedliwiej pomagać tylko potrzebującym.

Dlaczego państwo tego nie robi? Ano, dlatego, że przyjęło po socjalizmie ustrojową doktrynę „centralizmu demokratycznego”, opartego na wierze w wszechmoc opiekuńczości państwa, które z wysokości centrum władzy (dowodzenia) opiekuje się narodem i czyni samo dobro. Tę wiarę populistycznie podtrzymują politycy, walczący w kampaniach wyborczych o wysokopłatne posady sejmowe zwane posłowaniem.

Takie są skutki zawodowego sejmu, którego posłowie bronią swoich posad (synekur) demagogią piarowych (PR) obietnic utwierdzających wyborców polityczną mocą rozdawców subwencji państwowych, w których mieszczą się także owe wczorajsze świadczenia dla niepełnosprawnych.

Tak więc debatowanie to podstawowy instrument współczesnego rządzenia. Gdyby zastąpić go obywatelskim systemem samorządności umilkły by owe wielogodzinne debaty polityków (dywagacje) tak barwnie udające rządzenie.

Wbrew intencjom demokracji rządzenie niepostrzeżenie przeobraziło się w market polityczny, czemu winna jest naiwna wiara ludzi, że rządzenie wymaga publicznych debat (konsultacji).

W miejsce efektywności rządzenia mamy więc mnogość debat rządzenie pozorujące.

Tak lubimy, tak mamy!

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (6)

Inne tematy w dziale Polityka