Dzisiaj wyniesiono na ołtarze dwóch wybitnych papieży zapisanych w historii Kościoła katolickiego, jako jego odnowiciele w przywracaniu częściowo zagubionych gdzieś we wcześniejszych wiekach reguł powszechności.
Pierwszym wyniesionym dzisiaj na ołtarz jest Jan XXIII, który dla odnowienia Kościoła zwołał Sobór Watykański II obrazowo określony słowami, jako „otwarcie okna” i „przewietrzenie”, co oznaczało uwspółcześnienie Kościoła katolickiego. Spośród czterech sesji soborowych Jan XXIII przewodniczył pierwszej (1962 r.), zaś jego następca papież Paweł VI trzem kolejnym.
Sobór watykański II zapoczątkował reformę Kościoła katolickiego przez otwarcie go na dialog z innymi wyznaniami.
Odnowę prawa kanonicznego rozszerzono na inne dziedziny Kościoła w tym zwłaszcza na duszpasterstwo i jego dostosowywanie do gwałtownie zmieniającego się świata.
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Sob%C3%B3r_watyka%C5%84ski_II)
Drugim wyniesionym dzisiaj na ołtarz jest Jan Paweł II, który jako biskup, był jednym z orędowników soborowych, na którym odznaczył się wyjątkową aktywnością w pracach soborowych. Znając doskonale łacinę wielokrotnie zabierał głos i pisał opracowania. Poruszał m.in. kwestię mediów i oraz liturgii, był zwolennikiem wprowadzenia języka narodowego do liturgii, a także zaadaptowania liturgii katolickiej do tradycji Kościołów nieeuropejskich. Jan Paweł II był zdecydowanym kontynuatorem soborowych myśli Jana XXIII szczególnie w otwarcie na dialog z innymi wyznaniami.
(http://www.centrumjp2.pl/jan-pawel-ii/biografia-jana-pawla-ii/)
Nie mnie oceniać zasług dla Kościoła Katolickiego obu wielkich papieży. Tym zajmują się uczeni i badacze historii Kościoła spisując je w wielu dziełach katolickich wydawnictw.
Ja przypominam tych świętych, jako pogodnych kapłanów pasterzujących współwyznawcom w wierze dobrym przykładem i ciepłym słowem. Ich postawy życiowe wymownie odzwierciedlają zachowania w ich codziennym życiu, tym zwykłym spędzanym na spotkaniach, obozach, wycieczkach, wędrówkach, itd.
Obaj papieże - już święci - zostali zapamiętani, jako ludzie pełni pogody dycha, humoru, dystansu do siebie i swojej światowej pozycji. Tę ich zwykłą ludzką postawę opisują książeczki pod wymownymi tytułami:
„Kwiatki Jana XXIII” i „Kwiatki Jana Pawła II”.
Tam spisano ich zachowania tak bardzo normalne i bliskie zwykłym ludziom, którzy widzą w tym podobieństwa do siebie samych, co potwierdza maksymę Jana Pawła II, że każdy powołany jest do świętości.
Jan XXIII zasłynął żartem, że przejęty wyborem na papieża bardzo źle spał i wtedy przyśnił mu się Anioł, który mu rzekł:
„nie traktuj siebie tak poważnie” i od tego czasu spał dobrze.
Znane są również jego powiedzenia:
· Dziwna rzecz – ilekroć na przyjęciach dyplomatycznych pokazuje się jakaś bardzo wydekoltowana ambasadorowa – nikt nie podziwia jej wdzięków. Wszyscy patrzą na mnie!
· Ilu pracuje w Watykanie? Chyba połowa zatrudnionych.
· Każdy może zostać papieżem, najlepszy dowód, że ja nim zostałem.
· Można być świętym z pastorałem w ręku, ale tak samo dobrze można nim zostać, mając w ręku miotłę.
Jan Paweł II znany był z dowcipnych reakcji na różne wobec niego zachowania:
· Jeden z watykańskich prałatów chciał się nauczyć polskiego, więc sprowadził sobie nasz elementarz. Nauka była jednak tak pospieszna, że kiedy chciał się nową umiejętnością pochwalić przed Ojcem Świętym, coś mu się pomyliło i zamiast: "Jak się czuje Papież", rzekł: "Jak się czuje piesek?". Papież spojrzał na niego zdumiony, po czym odpalił: "Hau, hau".
· Podczas powitania w Monachium Papież spytał licznie obecne dzieci: "Dano wam dziś wolne w szkole?". "Tak" - wrzasnęła z radością dzieciarnia. "To znaczy - skomentował Jan Paweł II - że papież powinien częściej tu przyjeżdżać".
· Podczas jednej ze swoich wizytacji rzymskich parafii Papież - jak to ma w zwyczaju - wdał się w rozmowę z dziećmi. - Wy jesteście młodzi, a ja już jestem stary - powiedział. - Nie, nie jesteś stary - gromko zaprotestowały dzieci. - Tak, ale jak jestem z wami, to dziecinnieję - replikował Papież
· Po jednym ze spotkań Papież pożegnał polskich biskupów słowami znanej pieśni: "O cześć wam, panowie magnaci!"
· Pewnego razu zapytano Karola Wojtyłę, czy uchodzi, aby kardynał jeździł na nartach. Wojtyła uśmiechnął się i odparł: - Co nie uchodzi kardynałowi, to źle jeździć na nartach!
Te i wiele innych bardzo przyziemnych reakcji na różne życiowe sytuacje powołanych dzisiaj do świętości papieży są przypomniane w w/w książeczkach, które - jeśli ktoś nie zna - koniecznie powinien przeczytać. To bardzo optymistyczna lektura dla katolików (i nie tylko) dodająca otuchy, że świętość jest w ludzkim zasięgu, skoro zastali nimi ludzie o normalnych ludzkich zachowaniach. Ważne jest - to prawda -, że byli papieżami, ale przecież Jan XXIII wyznał: „Można być świętym z pastorałem w ręku, ale tak samo dobrze można nim zostać, mając w ręku miotłę.”
Żyjmy więc w zgodzie z dekalogiem i własnym sumieniem trzymając swoją miotłę z wiarą jaką trzymali swój pastorał Święci Papieże, a jest nadzieja, że spotkamy ich „po tamtej stronie”.
Cieszmy się z tego wielkiego święta.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)