Po II wojnie światowej powtarzano powszechnie: „nigdy więcej wojny”. Lansowano teorię, że przyczyną wojen było zawsze zbyt duże zróżnicowanie poziomu życia społeczeństw krajów bogatych i biednych. Kraje biedne były najczęściej rządzone przez jakieś dyktatury, które ograbiały swoje narody albo doprowadzały do ich bankructwa nieumiejętnym rządzeniem. W przeciwieństwie do nich kraje bogate szczyciły się ustrojami demokratycznymi o gospodarce rynkowej, która jak wiadomo oparta jest na własności prywatnej, a ta zawsze jest gospodarniejsza i lepiej zarządzana, więc sprzyja wyższemu poziomowi życia obywateli.
Z tego powodu państwa obalające dyktatury zawsze wzorowały się na demokratycznych państwach wyżej rozwiniętych i na gruzach dyktatur budowały ustroje demokratyczne z gospodarką rynkową. Te rozwiązania pozwalały tym państwom przyśpieszać rozwój społeczno gospodarczy i podążać śladem bogatych do coraz większej zamożności obywateli.
Zmiany te następowały jednak zbyt wolno dlatego stratedzy światowej polityki i liderzy gospodarczy świata postanowili ten proces przyspieszyć różnymi instrumentami pomocowymi od pożyczek po współfinansowanie dziedzin rozwojowych od infrastruktury komunalnej po przemysłową. Rozwinięto także wymianę handlową i współpracę gospodarczą z krajami biedniejszymi jako czynnika wspierającego rozwój tych krajów.
Powstała teoria o konieczności bardziej ścisłych powiązań gospodarczych pomiędzy - do niedawne - wrogimi państwami na wzór naczyń połączonych tak, aby wspólne interesy gospodarcze zachęcały do korzyści ekonomicznych i zniechęcały do konfliktów takim interesom szkodzących. A wojna zawsze szkodzi.
Takimi argumentami kierowali się zachodnioeuropejscy ojcowie EWG (Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej) połączonych interesów państw (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Republika Federalna Niemiec oraz Włochy) dla zapobieżenia kolejnym wojnom przez powiązania i interesy gospodarcze.
Idea ta inicjowała także nawiązanie ściślejszej współpracy gospodarczej z po radziecką Rosją, którą zamierzano w ten sposób gospodarczo „ucywilizować” i ostudzić ambicje imperialne wzrostem poziomu życia umęczonego komunizmem narodu rosyjskiego. Powstawały jak grzyby po deszczu wspólne projekty kapitałowe rosyjsko - zachodnioeuropejskie, no i przede wszystkim wymiana handlowa rosyjskich surowców za nowoczesne technologie zachodnie, których zacofana Rosja bardzo potrzebowała.
Tak powstała rura niemiecko - rosyjska na Bałtyku (Nord Stream ) do przesyłu rosyjskiego gazu na Europę Zachodnią, a Francja sprzedaje Rosji nowoczesne okręty wojenne, Anglia zaś kumuluje rosyjskie kapitały, itd., itp.
Po rosyjskiej aneksji Krymu okazało się, że strategia wygaszania nastrojów wojennych przy pomocy interesów gospodarczych z byłym komunistycznym ZSRR, którego Rosja jest następcą prawnym, nie zrobiła z niej gołąbka pokoju. Gospodarcza pułapka z ową intencją stała się pułapką przede wszystkim dla Zachodu, który tak zacieśnił powiązania gospodarcze z Rosją, że ich zerwanie to katastrofa dla państw Europy zachodniej, choć miało być odwrotnie.
O tej pułapce tak pisze Tomasz Bielecki (GE z 13 maja):
„Taka konfrontacja [stanowcze sankcje ekonomiczne] wymagałby między innymi twardych sankcji gospodarczych kosztownych dla Europy. A tymczasem Francja szykuje się nie tylko na lądowanie Putina w Normandii, ale na początku czerwca zamierza też przyjąć kilkuset rosyjskich marynarzy na szkolenie z obsługi okrętów desantowych Mistral. Mimo protestów Ameryki zamierza je dostarczyć Rosji.”
Putin odwrócił mechanizm „naczyń połączonych” i to w jego rękach jest „regulator” modernizacji polityki światowej, co odzwierciedla jego twarda postawa przypomniana przez Andrzeja Kublika (GW z 14 maja):
„Wstrzymanie dostaw gazu na Ukrainę […] może doprowadzić do zakłóceń w tranzycie rosyjskiego gazu na Zachód - groził prezydent Rosji Władimir Putin w piśmie do przywódców 17 - tu państw Europy i Turcji. W ten sposób Kreml uczynił Europę zakładnikiem kolejnej wojny gazowej z Ukrainą.”
Jest takie powiedzenie „złapał Turczyn Tatarzyna a Tatarzyn za łeb trzyma”. W polityce z Zachodem Putin okazał się być Tatarzynem. Zachód podarował Rosji Krym, podaruje jeszcze (prawdopodobnie) wschodnie rejony Ukrainy przez ich daleko idącą federalizację z własną polityką zagraniczną, aby były bliżej Rosji niż Ukrainy. Oto żelazny chwyt Putina. Po raz kolejny rosyjska dyplomacja zapędziła w „kozi róg” dyplomację Zachodu, której nijakość wyrażona jest poniższym opisem:
„Przywódcy najbogatszych krajów świata spotkają się 4-5 czerwca na szczycie G7 w Brukseli zamiast z Rosją na obradach G8 w Soczi, bo Zachód zawiesił ten większy klub za anszlus Krymu. Jednak już dzień później m.in. Obama, Hollande i Merkel będą wspólnie z Putinem świętować 70. rocznicę lądowania aliantów w Normandii.”
(: http://wyborcza.pl/1,75968,15949367,Malo_chetnych__by_izolowac_Putina.html#ixzz31cceIPWz)
Niech ten ostatni akapit notki posłuży za dowód błędnej polityki ustępstw Zachodu ekspansywnej agresji innych krajów, co przecież w przeszłości przyniosło tak tragiczny skutek dla ludzkości.
Jak widać uczenie się na błędach przeszłości jest zupełnie Zachodowi obce.
Strach przed zamianą bułki z masłem i szynką tylko na bułkę z masłem odebrał dyplomacji Zachodu rozum. Oby powrócił nim będzie za późno!


Komentarze
Pokaż komentarze (4)