Kultura współżycia ludzi to zdolność dostosowania się różnych społecznych nurtów kulturowych i wyznaniowych do społeczności większościowo uprawnionej do wyłaniania demokratycznych władz z mandatem do stanowienia prawa i rządów w państwie.
Narodziny kultur i religii zawsze były inicjowane w kontekście stosunków społeczno-gospodarczych danego kraju (ludu). Obudowywano je różnorakimi regułami moralnymi dyktowanymi nawą religią w celu jedności wspólnotowej chroniącej zdobycze nowego, pożądanego porządku publicznego. Podporządkowywanie się ludu tym regułom zwykło się nazywać kulturą narodu z przymiotnikiem nawiązującym do religijnego źródła owej kultury.
Większość Europy - w tym Polska - przyswoiła sobie kulturę chrześcijańską z wieloma elementami pochodzenia religijnego. Ta kultura bardzo sprzyjała rozwojowi Europy i skutecznemu przeciwstawieniu się naporowi innych cywilizacji głównie z obrębu kultury islamskiej.
Przyjęcie przez Europę kultury chrześcijańskiej okazało się być dobrodziejstwem narodów europejskich zdolnych - dzięki solidarności kulturowej - zachować europejską cywilizację tak bardzo sprzyjającą współczesnej integracji zwanej Unią Europejską.
Ten dorobek jest obecnie zagrożony narodzinami nowej religii, która nie ma jeszcze nazwy, ale dla ułatwienia zrozumienia tego fenomenu można ją nazwać umownie „RELIGIĄ GENDER”.
Historycznie powstawanie religii inicjowane było najczęściej biedą zaś tworzenie współczesnej religii gender, to skutek dobrobytu, który pobudza większe zapotrzebowanie na dobra odbiegające od zwykłej potrzeby bytowania a mające dostarczać więcej uciech życia, które reklamuje się jako „prawo do szczęścia”.
Głoszą to ludzi, dokumentnie zdemoralizowani nadmiarem dóbr i przyjemności, których spowszechnienie obudziło u nich dalsze pożądanie nowych, coraz ciekawszych i bardziej pasjonujących doznań.
Takie zjawisko zawsze miało miejsce, z tym , że dotyczyło nielicznych środowisk dobrobytu, w których używanie życia stało się głównym celem (rzymskie orgie), gdyż innych trosk nie mieli.
Przy powszechności dobrobytu chęć używania życia także staje się coraz powszechniejsze. A ta powszechność to ludzie, dużo ludzi, czyli ważny elektorat, który w demokracji jest elementem zabiegów polityków, którzy dla władzy zrobią wszystko. Więc robią! Tworzą religię (normy) wychodzące naprzeciw, temu zdemoralizowanemu dobrobytem elektoratowi, który w ten sposób kupuje sobie lepsze samopoczucie wyraźnie zakłócone wyrzutami sumienia obciążonego świadomością swojej chciwej pożądliwości w imię szczęścia za wszelką cenę.
To wywołuje jednak poważny konflikt nowobogackich beneficjentów upowszechnianego coraz szerzej dobrobytu z większościową resztą, której nie w głowie fanaberie elit i ani myślą odstąpić od dotychczasowej tradycyjnej kultury życia z uświęconymi wartościami takimi jak małżeństwo w konstytucyjnym rozumieniu związku kobiety z mężczyzną i rodziny na tym opartej. To społeczeństwo ani myśli poddawać swoje dzieci edukacji podporządkowanej owej nowej religii gender, mającej w założeniu indoktrynację młodego pokolenia skierowaną przeciwko kulturze chrześcijańskiej.
Rodzi się też konflikt polityczny wewnątrz Unii Europejskiej, której władze sprzyjają „religii gender” mnożąc unijne wytyczne godzące w kulturę chrześcijańską jak np. konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.
Bardzo trafnie problem tej konwencji zdefiniował Kościół, co zacytował na łamach TP ks. Adam Boniecki:
„Konwencja w opakowaniu problemu agresji wprowadza nową definicję płci. Sugeruje ona, że tradycyjne role społeczne kobiety i mężczyzny są stereotypami, a stereotypy trzeba zwalczać.
Tradycyjna rodzina generuje zjawisko przemocy, gdyż rolę ojca i matki są rozłożone niesymetrycznie, w sposób uwłaczający godności kobiety.
W praktyce oznacza to transformację społeczeństwa przez transformację tradycyjnych struktur, które w historii ludzkości istniały od zawsze. Konwencja ma spowodować powstawanie innych, uważanych za równorzędne form rodziny, czyli małżeństw jednopłciowych. Jest to zaprogramowana deregulacja społeczeństwa.” Tyle ks. Boniecki.
Dla zrozumienia pojęcia „opakowania” problemu przytaczam te fragmenty konwencji, które uzasadniają niepokój chrześcijan i stanowisko Kościoła,
· (zapis art. 12 pkt.1 konwencji: „Strony podejmą działania niezbędne do promowania zmian wzorców społecznych i kulturowych dotyczących zachowania kobiet i mężczyzn w celu wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji oraz innych praktyk opartych na idei niższości kobiet lub na stereotypowym modelu roli kobiet i mężczyzn.”
· art. 14 pkt 1- Strony podejmują działania konieczne do wprowadzenia do oficjalnych programów nauczania na wszystkich poziomach edukacji materiałów szkoleniowych dostosowanych do zmieniających się możliwości osób uczących się, dotyczących równouprawnienia kobiet i mężczyzn, niestereotypowych ról przypisanych płciom, wzajemnego szacunku, rozwiązywania konfliktów w relacjach międzyludzkich bez użycia przemocy, a także dotyczących przemocy wobec kobiet ze względu na płeć oraz prawa do nienaruszalności osobistej.” [przypomnienie moje].
Konwencja sugeruje, że źródłem przemocy jest tradycyjna rodzina nazwana stereotypem modelu roli kobiet i mężczyzn (art. 12). Zaś edukowanie w tym przedmiocie „na wszystkich poziomach edukacji” konwencja określa jako „działanie konieczne” (art. 14).
Wicepremier Słowacji, Daniel Lipšic - prawnik i polityk - tak pisze o nowej „religii gender”:
„Określenie płeć kulturowo społeczna (gender identity) jest przykładem nowopowstałego terminu politycznego. Głównym celem wprowadzenia tego określenia jest przezwyciężenie biologicznego faktu, że istnieją tylko dwie płcie, próba rozszerzenia rozumienia płci o nowe znaczenie ,np. uwzględniające transseksualistów.”
W świetle powyższego zrozumiała jest przewlekłość procesu ratyfikacji konwencji w Polsce, bo władze mają z tym niemały kłopot. Raz chciałyby zadowolić lewacki obóz Gazety Wyborczej i Krytyki Politycznej oraz kobiecy ruch feministyczny (jakiś elektorat), z drugiej zaś strony stoi większość społeczeństwa (duży elektorat) zdecydowanie przeciwna tej społecznej rewolucji, ba, nawet urażona ideologiczną intencją konwencji zapisaną w art. 12 i 14.
Feministki i lewa strona sceny politycznej podnoszą krzyk o ową przewlekłość i oszukują obywateli zapewnieniem, że chodzi tylko o walkę z przemocą w rodzinie. Tymczasem cytowany wyżej tekst art. 12 jednoznacznie nakazuje wykorzenienie „zwyczajów, tradycji oraz innych praktyk opartych na idei niższości kobiet lub na stereotypowym modelu roli kobiet i mężczyzn.” To jest nakazanie praktyk określanych pojęciem gender, teorii, która modyfikuje naszą kulturę judeochrześcijańską przez pozabiologiczne rozbudowanie płciowości człowieka skąd już tylko krok do zrównywania „innych preferencji seksualnych” z heteroseksualnymi, co ma już miejsce w niektórych krajach UE.
Upowszechnianie homoseksualizmu jest zaprzeczeniem normalności i jako takie szkodzi harmonii rozwoju zdrowego społeczeństwa, czyli wolnego od fobii zrównywania ze sobą rzeczy nie zrównywanych. A homoseksualizm i heteroseksualizm nie są równoważne głównie ze względów biologicznych, prawnych i kulturowych, co tak bardzo lekceważąco traktują apologeci gender przemilczając najważniejszy swój grzech, że występują przeciwko panującemu ładowi ustanowionemu w demokratycznym procesie budowy ustroju w Polsce, kraju o powszechnej kulturze chrześcijańskiej.
Patrząc na lewicującą Europę Zachodnią mam niemiłe przeczucie, że wygodna politycznie NIENORMALNOŚĆ zaczyna górować nad NORMALNOŚCIĄ, które to zjawisko niebezpiecznie zbliża się do granic Polski. Jeżeli Polska się przed tym nie obroni to grozi nam owa NIENORMALNOŚĆ, która sprzeczna z zasadami naszej kultury i prawami biologii skomplikuje funkcjonowanie życia Polaków do tego stopnia, że nawet zagrażać to może pokojowi społecznemu. A to nie są już żarty.
Tu konkluzja według ludowego porzekadła, że ogon nie może machać psem. Ogon - czyli mniejszość o tzw. innej preferencji seksualnej nie może machać psem, czyli zdecydowaną większością narodu, która w demokratycznym państwie prawnym wybiera w wyborach większościowych takie władze, które mają realizować jej polityczną wolę, a ta wola zdecydowanie sprzeciwia się „religii gender”.
Jeżeli władze zlekceważą te demokratyczne reguły ładu demokratycznego państwa, to naród da im czerwoną kartkę i stracą to co wydaje im się, że obronią ulegając nowym europejskim trendom „religii gender”.
Jak tak myślą, to są w błędzie. A czy rzeczywiście są w błędzie i w jak dużym dowiemy się gdy poznamy co zawiera skierowany przez rząd do Sejmu projekt ustawy ratyfikacyjnej konwencji o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.
Więc czekajmy!


Komentarze
Pokaż komentarze (1)