Różnią się poglądami. Pani Elbanowska to konserwatystka mocno zbliżona do PIS, a pani Wielowieyska wyznaje liberalizm bliski PO, choć bardziej nacechowany ideami gender, które - jak wiadomo - tępią konserwatyzm kulturowo-obyczajowy - nazywany lekceważąco stereotypem.
Pani Elbanowska i jej fundacja „Rzecznik Praw Rodziców” przegrała walkę o zniesienie obowiązku szkolnego sześciolatków, w czym p. Wielowieyska upatruje jej aktywność w walce o zakaz używania w przedszkolach poradnika dla wychowawców pt. „jak promować równe prawa kobiet i mężczyzn” - czyli podręcznik gender.
Ten fakt mocno rozeźlił p. Wielowieyską, apologetę gender, uznającą tę teorię za godną powszechnego nauczania w imię zrównywania praw kobiet i mężczyzn. Pani Elbanowsk też jest za zrównywaniem tych praw z tym, że nie chce, żeby nauki o równouprawnieniu pobierały jej dzieci na podstawie podręcznika głoszącego, że wszystkie role w rodzinie mogą wykonywać równoprawnie tata i mama. A przecież nie mogą, bo tata jest mężczyzną, a mama kobietą. Na przykład mama jest słabsza (jako kobieta) i dlatego tata wykonuje pracę wymagające większej siły - jak np. rąbanie dębowego drewna do kominka. Mama zaś w tym czasie gotuje obiad.
Gender nie uznaje takiego podziału ról i walczy z tym, jako stereotypowym przeżytkiem obyczajowym, co wyznaje p. Wielowieyska, a czemu sprzeciwia się p. Elbanowska.
Nie było by problemu w tej różnicy zdań gdyby wyznawcy gender - w tym p. Wielowieyska - nie uparli się na siłę zmienić obyczaje kulturowe Polaków zacieraniem różnic wynikających z płci człowieka i wmawianiem ludziom (głównie dzieciom i młodzieży), że płeć nie powinna mieć wpływu na społeczne i rodzinne role kobiet i mężczyzn.
Zaś wyznawcy tradycji kulturowo - obyczajowej, w której rolę kobiety - matki i mężczyzny - ojca są determinowane płciowością rodzicieli i uważają tę kulturę za dobrą, bo na niej wychowano wiele pokoleń Polaków, także obecnego pokolenia, z których składa się współczesna Polska znakomicie funkcjonująca we współczesnym świecie, w którym kobiety często dzierżą bardzo odpowiedzialne funkcje zawodowe i publiczne, co jest wystarczającym dowodem na postępujące równouprawnienie z mężczyznami.
A jaki będzie świat niwelujący tę kulturę nikt nie wie. Pani Wielowieyska także. Stąd prosty wniosek, że nie chodzi o równouprawnienie kobiet i mężczyzn w życiu publicznym (co ma już miejsce) tylko o równouprawnienie płciowe w praktykach seksualnych polegające na zrównaniu związków na tle seksualnym pomiędzy osobnikami tej samej płci z parami heteroseksualnymi jako naturalną normą biologiczną, podstawą normy obyczajowo kulturowej nazywanej lekceważąco przed genderowców stereotypem.
I tu jest konflikt. Pani Wielowieyska międli, że oprotestowany przez P. Elbanowską poradnik gender dla wychowawców przedszkolnych nie jest obowiązkowy, tylko alternatywny z innymi wg wyboru wychowawców. Pani Elbanowska słusznie jednak zauważa, że jako rodzić wychowujący swoje dzieci w zgodzie z kulturą chrześcijańską nie życzy sobie takiej alternatywności, która nie daje gwarancji, że jej dziecko nie będzie indoktrynowane teorią gender gdy trafi na wychowawczynię (wychowawcę), zwolennika tej teorii.
Ponieważ konstytucja RP gwarantuje rodzicom prawo wychowywania dzieci zgodnie z własnym światopoglądem, więc rodzic zwolennik związków homoseksualnych może swoje dzieci wychowywać w poglądzie, że to jest normalne. Zaś rodzić wyznający wartości obyczaju wywodzącego się z kultury chrześcijańskiej ma prawo wychowywać swoje dzieci w poglądzie, że związki homoseksualne nie są normalne, bo sprzeczne z prawami biologii i no i wyznawanym w tej rodzinie obyczajem.
Panie Wielowieyska i Elbanowska powinny więc korzystać z konstytucyjnego prawa i wychowywać swoje dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami i wyznawanym światopoglądem.
Próba wzajemnego narzucania wzajemnie wykluczających się metod wychowawczych dzieci w zbiorowości przedszkolnej, dzieci z różnych rodzin o różnych światopoglądach jest sprzeczne z konstytucją i nie może być przedmiotem programowych targów wychowawczych.
Tym razem p. Elbanowska ma rację, zaś p. Wielowieyska dopuściła się lekceważenia praw rodziców nie godzących się na genderową instrukcję wychowawczą w przedszkolach.
Smutne w tym starciu jest to, że feministyczne środowiska wyznawców teorii gender próbują siłą narzucać swoje metody wychowawcze ogółowi społeczeństwa, co jest zaprzeczeniem głoszonych przez nich wolności obywatelskich.
Czyli retoryka wolnościowa a praktyka narzucania swoich zasad.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)